இருள் மறைத்த நிழல்

The Author Speaks..

2010-02-14T17:03:00.000-08:00

If you like RamaniChandran Novels, you will definitely love this story. Just in time, for the Valentines Day!

I am a big fan of RamaniChandran. I like many authors too like Sujatha, Sivasankari, Lakshmi, BalaKumaran, Kalki, Agilan, Rajeshkumar, Anuradha ramanan, .. the list is endless. But slowly I drifted to Ramani Chandiran and now anchored to her.

And how did this ardent reader become an amateur writer?.. It all started so sudden.. Thanks to my dear husband who seeded the idea in a very unassuming way. :-)

I have around hundreds of RamaniChandran books. And read her stories 'n' number of times.
When there were no more of her books to read, my husband laughed at my restlessness and teased me saying, "Anyways you say RamaniChandran follows a set template, so why can't you write a story in a way you like and read it yourself ? May be you could publish it in your blog and 'crazy பொண்ணுங்க' like you can also read it! "
And thats how it all started. :-)

(I know, I know..RC fans like us are in no way crazy. If anything, we are crazy after our husbands.
பாவம், அறியாத பையன்.. தெரியாத சொல்லிட்டாரு.... அவரை விட்டுடுங்க. He is such a darling. ;-) )

Now here it is.. my 1st novel: இருள் மறைத்த நிழல்
I am sure RamaniChandran fans will love it. Please leave your comments. They mean much to me.

I dedicate this novel to My Dear Handsome Husband and all RamaniChandran Fans.

இருள் மறைத்த நிழல் - 1

2010-01-01T23:59:00.000-08:00

அதிகாலை சூரியனின் இளஞ்சூடு அந்த காலை குளிருக்கு இதமாக இருந்தது. மனதை அழுத்தும் பாரம் ஒரு புறம் இருந்தாலும் இயற்கையின் எழிலில் தன் மனதை பிடிவாதமாக திருப்பினாள் மிதுனா. அந்த பிரம்மாண்டமான வீட்டின் கம்பீரமும், அப்பொழுதுதான் பூத்திருந்த செவ்வரளி பூக்களும்,வீட்டின் வாயில்வரை இருபுறமும் சீராக பூத்து குலுங்கும் ரோஜாக்களும், எங்கும் செயற்கை வண்ணம் தோன்றாமல் அற்புதமாய் இருந்த அந்த தோட்டத்தின் ஒட்டுமொத்த நேர்த்தியும் அவளது கலக்கத்தை கொஞ்சம் மறக்கடிக்கத்தான் செய்தன. வீடா அது? மாளிகை என்பது பொருத்தமாக இருக்கும்.

அவள் மனதில் பரவி இருந்த இனம் புரியாத நிம்மதி அவளுக்கு வியப்பாக இருந்தது. இதில் உள்ள மனிதர்களும் அவளுக்கு அதே நிம்மதியை தருவார்களா? உள்ளடக்கிய பெருமூச்சும் கொஞ்சம் நம்பிக்கையின்மையுமாய் தான் வாயிலை நோக்கி அடுத்த அடியை வைத்தாள் மிதுனா. இவ்வளவு பெரிய வீட்டின் வாயிலில் ஒரு காவலாளியை கூட காணோமே என்று அவள் எண்ணிக்கொண்டு இருக்கையிலேயே, "என்னம்மா வேண்டும்? நீங்கள் யார்?" என்று கேள்விகளோடு ஒரு வேலையாள் அவளை நோக்கி விரைந்து வந்தான்.

எதிர்பாராது கேட்ட குரல் என்றாலும், எதிர்பார்த்திருந்த கேள்வி தான் என்பதால் தடுமாறாமல் அவளால் பதிலுறுக்க முடிந்தது. "இங்கே சுந்தரம் தாத்தா..சாரை பார்க்க வேண்டும். என் பெயர் மிதுனா. சந்தானம் ஐயா பேத்தி என்று சொன்னால் சாருக்கு தெரியும்."

சுந்தரம் முன்னாலேயே தகவல் தந்திருப்பார் போலும், வேலையாளின் பாவனை உடனே மாறி ஒரு மரியாதை அவனை தொற்றிக்கொண்டது. "அய்யா சொன்னாருங்கம்மா. ஆனா இன்னிக்கு வருவீங்கன்னு தெரியாது. நீங்க உள்ள போங்க. முன்னறைக்கு வலது பக்க அறையில் தான் பெரியவர் இப்போது இருப்பார். " என்று சொல்லி வழியும் காண்பித்துவிட்டு தோட்டத்திற்கு தண்ணீர் விட்ட குழாயை சுற்றி வைக்க சென்றுவிட்டான்.

ஹ்ம்ம்.. வழி காண்பித்ததோடு அவன் வேலை முடிந்து விட்டது. இனி உள்ளே சென்று என்ன சொல்ல போகிறாள்? 'என் தாத்தா காசிக்கு செல்லவேண்டி இருப்பதால்..எனக்கு வேறு போக்கிடம் இல்லாததால், நீங்கள் என் தாத்தாவிற்கு உயிர் சிநேகிதர் என்பதால், கொஞ்ச நாள் .. என் தாத்தா வரும் வரை, உங்கள் பாதுகாப்பில் இருக்க அனுமதி கொடுங்கள் ' என்றா? எவ்வளவு சங்கடமாக இருக்கிறது? இந்த தாத்தாவிற்கு ஏன் இதெல்லாம் புரியமாட்டேன் என்கிறது?

ஆனால், இத்தனை வருடங்களாக தாய்க்கு தாயாக, தந்தைக்கு தந்தையாக ஒரு குறையும் இன்றி அருமையாக வளர்த்து, தன் கடைசி ஆசை வாழ்நாளில் ஒரு முறை காசிக்கு சென்று வருவது ஒன்று தான் என்று அவர் கூறியபோது அவளே தான் இந்த யோசனையை அவருக்கு சொன்னாள். குறிப்பாக இந்த சுந்தரம் தாத்தா வீட்டில் விடுங்கள் என்று கூறவில்லை என்றாலும், ஒரு நல்ல லேடீஸ் ஹாஸ்டலில் பாதுகாப்பாக இருப்பேன் தாத்தா என்று கூறியது அவள்தான். அவர் தான் ஒரு வாரம் கழித்து இந்த சுந்தரம் தாத்தாவை பற்றி அவளுக்கு சொல்லி அவளையும் சம்மதிக்க வைத்து இங்கே அனுப்பியும் வைத்தார். ஏதோவொரு லேடீஸ் ஹாஸ்டலில் அவளை விட அவருக்கு உடன்பாடில்லை.

சுந்தரம் அவரின் நெருங்கிய நண்பர். பால்ய சிநேகிதம். ஒரே குடும்பம் போல அந்நியோன்யமாம். பிறகு காலப்போக்கில் தத்தம் குடும்பம் என்று விதி அவர்களை பிரித்தது. அதே விதி பல வருடங்களுக்கு பிறகு மீண்டும் தற்செயலாய் சந்திக்கவும் வைத்தது. பிரிந்த நட்பு அதே சுருதியில் தொடங்கிய காலகட்டத்தில் தான் சந்தானத்தின் இந்த காசி பயணமும், அதன் விளைவாக மிதுனாவின் இந்த 'சுந்தரவன' பயணமும்.

முகம்கூட பார்த்தறியாத அந்த சுந்தரம் தாத்தா..அய்யா என்று சொல்ல வேண்டுமோ..அவர் அவளை எப்படி எதிர்கொள்வார்? அவர் அவளை நன்றாகவே நடத்தினாலும், அவரது குடும்பத்தாருக்கு அவள் வரவு நல்வரவாகுமா? காவலாளியின் பாவனையில் இருந்த வரவேற்புத் தன்மை சற்று தெம்பளித்தது. அவள் மேலும் குழம்பி தயங்குமுன், அந்த காவலாளி சொன்ன முன்னறையையே அடைந்துவிட்டாள். மேற்கொண்டு தானே வலபக்க அறை நோக்கி செல்வதா அல்லது குரல் கொடுப்பதா என்று அவள் தன்னுள் தர்க்கம் செய்தவாறே சில அடி எடுத்து வைத்து, பாதி சாத்தியிருந்த அந்த அறை கதவில் கை வைக்க, "வேறு ஏதாவது பேசுங்கள், தாத்தா!" என்று கணீரென்ற ஆண் குரல் ஒன்று அவளை தடுத்து நிறுத்தியது.
ramanichandran ramani chandran rc tamil novel story

இருள் மறைத்த நிழல் - 2

2010-01-01T23:58:00.000-08:00

அறை வாயிலில் நிழலாடியதை கண்டு தலை திருப்பிய அந்த வளமான குரலுக்கு சொந்தக்காரன், கடுகடுத்த முகத்தோடு நிதானமாக எழுந்து அவளருகே வந்தான். வந்த அந்த இளைஞன் அதே கோபத்தோடே கேட்டான், "யார் நீ? கதவை தட்டி அனுமதி கேட்கும் 'basic manners' கூட தெரியாதா?"

அவளுக்கு அவமானமாக இருந்தது. இந்த அறையாக இருக்குமோ என்ற எண்ணத்தில் கதவின் மேல் கையை வைத்து விட்டாள் தான். ஆனால் பாதி சாத்தியிருந்த கதவு அப்படி எளிதாய் திறந்து கொள்ள..உள்ளே இவன் யாருடனோ பேசிக்கொண்டிருப்பான் என்று அவளுக்கு எப்படி தெரியும்? அதற்கு இவ்வளவு கடுமையா? வீட்டிற்கு வந்த விருந்தாளியிடம்? அவள் என்ன வேண்டுமென்றா ஒட்டு கேட்டாள்? அல்லது, அப்படி தான் இவர்கள் ரகசியம் பேசினார்களா? ஊருக்கே கேட்கும்படி உரக்க பேசிவிட்டு தன மேல் பாய்ந்தால் எப்படி? அப்படியே சிதம்பர ரகசியம் பேச வேண்டுமென்றால் கதவை தாளிட்டுக்கொண்டு பேச வேண்டியதுதானே? அவளுள்ளும் கோபம் குமுறிக்கொண்டு வர அவனுக்கு சரியாய் பதில் தர வாயெடுக்கையில், அவன் மேலும் கடுகென பொரிந்தான்.

"Hello?! கேட்டது புரியவில்லையா? தமிழ் தானே?" எரிச்சலும், கிண்டலுமாய் அவன் வினவ, வேகமாய் கைப்பையில் கிடந்த அந்த கடிதத்தை எடுத்தாள் மிதுனா. கணநேரத்தில் முடிவெடுத்து அதுவரை அசைவின்றி அவளை ஒரு சுளித்த பார்வையுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவனை தவிர்த்து, அவன் 'வேறு ஏதாவது பேச சொன்ன' அந்த தாத்தாவிடம் சென்று நீட்டினாள். அவர்தான் அவள் தேடி வந்த சுந்தரம் தாத்தாவாக இருக்க வேண்டும். இந்த கடுவன் பூனையிடம் அவளுக்கென்ன பேச்சு?!

கடிதத்தை மேலெழுந்தவாரியாக படித்துவிட்டு, "வாம்மா, உன்னை ரொம்பவும் எதிர்பார்த்திருந்தேன். பயணத்தில் களைத்திருப்பாய். குளித்து முடித்து, ஏதாவது சாப்பிட்டுவிட்டு வாம்மா. ஆற அமர பேசலாம்.", என்று பாசமாய் கூறினார்.

"தாத்தா, நான்.." என அவள் ஏதோ கூற வந்ததை தடுத்து, "எல்லாம், அப்புறம் பேசிக்கொள்ளலாம்..இதை உன் வீடாய் நினைத்துக்கொள் அம்மா" என்றார்.

அவரது உபசரிப்பு உள்ளத்தை தொட, சரி என தலை ஆட்டியவள், அவனை ஒரு வெற்றி பார்வை பார்த்தாள்.

என்னை கதவை தட்டி விட்டு வரச்சொன்னாயே, இப்போது பார், உன் தாத்தா எனக்கு கொடுத்த உரிமையை என்று அவனுக்கு பதிலடியாகத்தான் அவள் அவனை நோக்கினாள். அவளிடம் கடுமையாக பேசியதற்கு ஒரு வருத்தத்தையோ அல்லது குறைந்த பட்சமாக, அதீத கோபத்தையோ அவனிடம் எதிர்ப்பார்த்தவளுக்கு மிஞ்சியது ஏமாற்றமே.ஒரு கூரிய பார்வையை மட்டுமே அவள்பால் செலுத்தியவன், மேற்கொண்டு பேச விருப்பமோ, தெம்போ இல்லாதவர் போல முகம் சோர ஒரு பெருமூச்சு விட்ட தன் தாத்தாவை யோசனையோடு பார்த்தான்.

அவன் பார்வையை கவனித்த பெரியவர், "முத்துவிடம் சொல்லியிருந்தேன்..இவளுக்கு ஒரு அறையை ஒழித்து வைக்க..அவனிடம்..போகும் போது அவனிடம் சொல்லி விடப்பா.." என்று கோர்வையாக பேச முடியாது களைத்து போய் கண்களை மூடிக்கொண்டார்.

அவரை தொந்தரவு செய்ய விரும்பாமல், ஒரு கையசைவில் 'வா' என்று சைகை செய்த அவன், பின்னோடு அவள் வருகிறாளா, இல்லையா என்று கூட சட்டை செய்யாது அறையை விட்டு வெளியேறினான். அவனது துரித நடைக்கு ஈடு கொடுக்க அவள் கிட்டத்தட்ட ஓட வேண்டியிருந்தது.

மகா அலட்சியம் தான்! 'வா' என்று வாய் திறந்து அழைத்தால், தன் உயரத்தில் ஒரு இன்ச் குறைந்து விடுவானாக்கும். மனதுள் குமுறியவாரே அவனை வேக வேகமாக பின்தொடர்ந்தவள் அவன் சட்டென வெளி வாயிலில் நிற்க, அவன் முதுகின் மீது கிட்டத்தட்ட மோதியே விட்டாள்.

"Sorry Sir, Sorry..." என அவள் திணற மறுபடியும் அவன் முகத்தில் அதே ஏளனம். வேண்டுமென்றே அவனை இடித்ததாக நினைக்கிறானா? இருக்கும். எடுத்த எடுப்பிலேயே ஒட்டு கேட்டதாக நினைத்தவன் தானே! மனம் சோர்ந்தது மிதுனாவுக்கு. பேசாமல் ஏதாவது ஒரு விடுதியில் கௌரவமாக தங்கி இருக்கலாம்.

அவன் வந்ததை கவனித்த ஒரு வேலையாள் கையில் இருப்பதை அப்படியே கீழே போட்டுவிட்டு அவர்களை நோக்கி விரைந்து வந்தான்.முகத்தின் கடுமை மறைய, சாதாரண குரலில், "முத்து. இந்த அம்மாவிற்கு கீழே ஏதேனும் ஒரு அறையை ஒழித்து கொடு" என்றவன், அந்த முத்து ஏதோ கேள்வி கேட்க போவதை யூகித்து, "எனக்கு நேரமாகி விட்டது, எதுவானாலும் தாத்தா எழுந்தபின் அவரிடமே கேட்டுக்கொள்" என்று பொறுமையின்றி கைகடிகாரத்தை பார்த்தான்.

ஒரு அவசரத்தோடே அவள் பக்கம் திரும்பி, " ஏதும் தேவை என்றால் முத்துவை கேள். பெரும்பாலும் தோட்டத்திலோ வெளி வெரண்டாவிலோ தான் இருப்பான்" என்றவன், அதே அவசரதோடே தன் கார் garage-ஐ நோக்கி விரைந்தான். எடுத்த எடுப்பிலேயே ஏக வசனமா என்றிருந்தது அவளுக்கு.

இருள் மறைத்த நிழல் - 3

2010-01-01T23:57:00.000-08:00

முத்துவுக்கு என்ன குழப்பமோ தெரியவில்லை..தன் சின்ன முதலாளி சென்ற திசையையே சில வினாடிகள் பார்த்தவன், "சரி தான்.. பெரியவர் எழ இன்னும் நேரமிருக்கு..எப்படியும் பெரிய அய்யா சொன்னபடி தானே..சின்ன அய்யாவும் அதானே சொன்னார்.." என்று தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டது அவளுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஏதோ முடிவுக்கு வந்த முத்து, "வாங்கம்மா" என்று அவளை மீண்டும் வீட்டினுள் மாடி நோக்கி அழைத்துச சென்றான். ஆனால்..அவனுடைய 'சின்ன அய்யா' கீழே ஒரு அறை என்று தானே சொன்னான்?! மனம் தன் பாட்டில் குழம்பினாலும், கேள்வி ஏதும் கேட்காமல், மாடியில் அவன் காட்டிய அறைக்குள் சென்றாள். கையில் இருந்த பெட்டியை தரையிலும் , தோளில் கிடந்த தன் கைப்பையை அருகிருந்த ஒரு மேஜையிலும் வைத்துவிட்டு, "ரொம்ப thanks, முத்து" என்றாள்.

முகமலர்ந்த முத்து, "இருக்கட்டும்மா, எதுவும் தேவை என்றால் ஒரு குரல் கொடுங்க, ஓடி வந்துடுவேன்" என்று பவ்யமாய் கூறி கீழே இறங்கி சென்றுவிட்டான். கதவை சற்று தள்ளியவுடன் அதுவே மூடிக்கொண்டது. auto-lock போல! AC பொருத்தப்பட்ட அந்த அறையை நோட்டம்விட்டவள் ஒரு விருந்தாளியாக வந்த தனக்கு இவ்வளவு வசதியான அறையை ஒதுக்கியிருக்கிறார்களே என்று அதிசயித்துப்போனாள். சகல வசதிகளையும் உள்ளடக்கிய ஒரு உயர் தர நட்சத்திர ஹோட்டல் அறை போன்று இருந்தது. சமையலறை ஒன்று தான் இல்லை. ஆனால் ஒரு குட்டி microwave-ம், mini fridge-ம் அந்த குறையை ஈடுகட்டின. ம்.. பணம் இருந்தால் எதுவும் செய்யலாம் தான்! ஊரில் தாத்தாவுடன் வசித்த அந்த சின்ன வீடு நினைவில் வந்தது. தலையை சிலுப்பினாள் மிதுனா. அன்பு ஒன்றே பிரதானமாக தாத்தாவோடு வசித்த, இனியும் வசிக்கப்போகும் இனிய இல்லம் அது ... அதை போய் இந்த தங்க கூண்டோடு ஒப்பிட்ட தன் மடமையை என்ன சொல்ல?!

வாழ்ந்து கெட்டவர் அவள் தாத்தா சந்தானம். தொழிலில் நொடித்துப்போனாலும், வயது பெண்ணான பேத்தியோடு கௌரவமாக வாழ தேவையான அளவிற்கு பணம் கையில் மிஞ்சியது. பணம் மட்டும் தான். மற்றபடி நிம்மதியையும், கௌரவத்தையும் கெடுக்கத்தான் இறந்து போன மகனின் இரண்டாம் தாரத்தின் வழியில் ஒரு முப்பது வயது மலை மாடு வந்து தொலைத்ததே! மிதுனாவை கட்ட வந்த முறை மாமன் என்று சொல்லிக்கொண்டு வேறு!

அந்த குடிகார வரதனுக்கு பயந்துதான் தாத்தா அவள் விடுதியில் தங்க மறுத்திருப்பார் என்று மிதுனாவுக்கு தோன்றியது. ஆனால் அவ்வளவு அவள் பாதுகாப்பிற்காக பார்ப்பவர், அவளை யார் பாதுகாப்பிலாவது இப்படி விட்டுவிட்டு, காசி யாத்திரை செல்ல துடித்ததுதான் அவளுக்கு புரியவில்லை.

ச்சு..பாவம் தாத்தா. தனக்கென இதுவரை ஒன்றும் செய்து கொண்டதில்லை. இந்த காசி பயணம் தவிர. இளவயதிலேயே மனைவியை இழந்த பின் தன் ஒரே மகனுக்காக மறுமணம் செய்து கொள்ளாதவர். தாய்க்கு தாயாய் , தந்தைக்கு தந்தையாய் அவர் வளர்த்த அதே மகன், தன் முப்பதாவது வயதில் , அவனது மனைவி மறைந்த அடுத்த வருடமே வேறு பெண்ணை பிடிவாதமாய் மணந்து வந்து காலில் விழுந்ததும், மனம் நொந்து, பேத்தியின் நல்வாழ்விற்காக தள்ளாத வயதில் மீண்டும் ஒரு முறை மிதுனாவுக்காக தாயாய் தந்தையாய் தன்னையே அர்ப்பணித்தவர். அவரது சொந்த ஆசையாய்..ஒரே ஆசையாய் அவர் அவளிடம் வாய்விட்டு சொன்னது இந்த காசி யாத்திரை ஒன்றுதான்.

அதற்கும் தான் எவ்வளவு முன்னேற்பாடு! தன் பால்ய சிநேகிதரான இந்த சுந்தரம் தாத்தாவிடம் பேசி, பேத்தி தங்கிக்கொள்ள பாதுகாப்பு செய்து, கூடவே படித்த படிப்பிற்கும் ஒரு வேலைக்கு ஏற்பாடு செய்து தர சொல்லி..வேலை..அடடா..அதுபற்றிக்கூட கீழே சுந்தரம் தாத்தாவிடம் பேச வேண்டுமே..பரபரத்தது அவளுக்கு. உடை விஷயத்தில், இன்ன பிற விஷயங்களில் ரொம்பவும் கட்டுப்பாடு விதித்த தாத்தா, அவள் வேலைக்கு போக விரும்பியதை மட்டும் தட்டிப்பேசியதே இல்லை! சுய சம்பாத்தியம் வெகு அவசியம் என்று நினைத்தாரோ?! இதே சுந்தரம் தாத்தாவிடம் சொல்லி இருப்பதாகவும், அவர்களது கம்பெனியிலோ அல்லது அவர்களுக்கு தெரிந்த இடத்திலோ சுந்தரமே அவளுக்கு ஒரு வேலைக்கு ஏற்பாடு செய்வார் என்றும் சந்தானம் சொல்லியிருந்தார். இன்றே எப்படியாவது சுந்தரம் தாத்தாவிடம் வேலை பற்றி பேச வேண்டும்..அப்படியே..முடிந்தால் paying guest-ஆக தங்கி கொள்ள விருப்பம் என்றும் சொல்லிவிட வேண்டும் என்று மனதுக்குள் குறித்துக்கொண்டாள்.

தாத்தா வரும்வரை இங்கே தங்கி வேலைக்கும் போய் வர வேண்டியது..அவர் வந்தவுடன், அலுவலகத்திற்கு அருகாக சக்திக்கு தகுந்த அளவில் ஒரு வீடு பார்த்துக்கொண்டு அவரோடு மரியாதையாக இங்கிருந்து நகர்ந்து விடவேண்டும் என்று முடிவு செய்த பின்தான் மனம் லேசானது. ஏனோ அந்த 'சின்ன அய்யா'வின் - சின்ன அய்யாவா? சிடுசிடு அய்யா என்றால் பொருத்தமாக இருக்கும் - அந்த அவனின் புண்ணியத்தால் வந்த ஒரு மணி நேரத்திலேயே தன்னை 'அழையா விருந்தாளியாக' உணரத் தொடங்கியிருந்தாள் மிதுனா.

" சுந்தரமும் அவன் பேரனும் தான் அம்மா அந்த வீட்டில் " என்று தன் தாத்தா சொன்னாரே..அப்போதெல்லாம்.. அது ஒரு பொருட்டாக அவளுக்குப படவில்லை. இப்போதோ, அந்த பேரனின் ஏளன பார்வையும், கடுமையும் நெஞ்சில் நெருட..இவனோடு ஒரே வீட்டிலா என்றிருந்தது. அதே வீட்டிலேயே அவனும் இருந்தாலும், எது வேண்டும் என்றாலும் அந்த முத்துவை வரந்தாவிலோ தோட்டத்திலோ தேடி சென்று கேள் என்று அவன் சொன்னது, 'இனி என்னை தொந்தரவு செய்யாதே' என்று சொல்லாமல் சொல்லியதாக அவளுக்கு உறுத்தியது. சரியான முசுடு! பெரிய மன்மதன் என்று நினைப்பு! வாய் முனுமுனுக்கையிலே மனம் 'மன்மதனே தான்' என்று இடைசெருகியது!

மன்மதனோ அன்றி வெறும் மனிதனோ! ஓரிரு மாதங்களில் ஜாகையை மாற்றிக்கொண்டு நடையைக் கட்ட போகிறாள். அதுவரை இவன் கண்ணில் படாமல் ஒதுங்கி கொள்ள வேண்டும்.அவ்வளவே! அவன் தாத்தா நல்ல மாதிரியாகத்தான் தெரிகிறார். உடல் ஒத்துழைத்திருந்தால் இன்னும் கூட நன்றாக அப்போதே பேசியிருப்பார். அவரது களைத்த தோற்றம் நினைவில் வந்தது. பாவம் பெரியவர். அவருக்கு போய் இப்படி ஒரு முசுட்டு பேரன்! அவரிடம் கூட சிரிப்பானோ என்னவோ?! அவள் உள்ளே நுழைகையில் கூட 'வேறு பேச' சொல்லி சலிப்பாகதானே சொன்னான்!

எண்ணம் அவனையே சுற்றி சுற்றி வர, சே! முதலில் சுந்தரம் தாத்தா கூறியது போல ஒரு குளியலாவது போட்டால் தான் புத்தி உருப்படியாக யோசிக்கும் என்று மிதுனாவுக்கு தோன்றியது. ஆனால் அந்த attached bathroom-ல் குளிக்கும் போதும், 'அப்படி அவனுக்கு சலிப்பூட்டுமாறு என்னத்தைதான் இந்த தாத்தா பேசியிருப்பார் ?!' என்று அவள் குரங்கு மனம் அவனிலேயே நின்று குறுகுறுத்தது.

இருள் மறைத்த நிழல் - 4

2010-01-01T23:56:00.000-08:00

பல பல எண்ணங்கள்..கை தன் பாட்டில் சோப்பு போட அலுப்பு தீர குளித்து முடித்தாள் மிதுனா. கையோடு பாத்ரூமிற்கு கொண்டுசென்றிருந்த சுடிதாரை அணிய முற்படுகையில் தான் இந்த வீட்டில் சுடிதார் அனுமதிக்கப்பட்ட உடை தானா? என்று ஒரு சிறு சஞ்சலம் ஏற்பட்டது. இந்த காலத்தில் சுடிதார் தேசிய உடையே ஆகிவிட்டது தான். ஆனால் அவள் தாத்தாவிற்கு என்னவோ அதில் அவ்வளவு பிடித்தம் இல்லை. பேத்திக்காக, கொஞ்சம் விட்டுக்கொடுத்தவர், சேலையின் மகத்துவம் பற்றி அவ்வப்போது சொல்லி, மறைமுகமாய் சுடிதாரை - சுடிதார் என்று இல்லை - சேலை அல்லாத எல்லா உடைகளையும் சாடுவார். அதனால் பெரும்பாலும் வெளியே செல்கையில் அவள் சேலை தான் உடுத்துவது.

இந்த சுந்தரம் தாத்தாவும், தன் பாட்டனை போன்றே சேலையே உன்னதம் என்று நினைப்பவராக இருந்து விட்டால்? வரும் போது சேலையில் தான் வந்திருந்தாள். வந்தவுடன் வேலைபற்றி வேறு பேச வேண்டுமே..சேலையில் கொஞ்சம் பெரிய பெண்ணாய் பொறுப்பாய் தெரிவோமே என்று ஒரு எண்ணம். இப்போது ஏதோ நினைப்பில் சுடிதார் அணிந்து..கீழே இருந்த பெரியவர் மனம் கோணாமல் நடந்துகொள்ள வேண்டும். ஏற்கெனவே அவர் பேரனிடம் நல்ல சுமுகம் இல்லை.. வேண்டாம்..சேலையே கட்டிக்கொள்வோம் என மிதுனா தீர்மானித்தாள்.

கையில் இருந்த சுடிதாரை அணியாமல், துவட்டிய டவலையே உடலுக்கு குறுக்காக சுற்றிக்கொண்டு பாத்ரூமிலிருந்து வெளியே வந்தவள், கட்டில் மேல் திறந்திருந்த தன் suitcase-ல் மேலாக கிடந்த ஒரு சேலையையும், அதற்குண்டான பாவாடை, சட்டையையும் எடுத்து அணிய முற்பட்டாள். சேலைக்கு முன் கொசுவம் வைத்துக்கொண்டிருந்த போது, சற்றும் எதிர்பாராதவிதமாக கதவு திறந்துக்கொண்டது. ஒரு சின்ன அலறலுடன் கொசுவத்தை தவறவிட்டு பின் தரையில் கிடந்த முந்தானையை கொத்தாக அள்ளி அவசரமாய் தன் மேல் போட்டுக்கொண்டவள், அங்கே அதே திடுக்கிடலுடன் அவன் - அவளிடம் அப்படி சிடுசிடுத்தவன் நிற்பதை கண்டதும், அவனுக்கு முதுகு காட்டி திரும்பிக்கொண்டு, "என்ன? என்ன வேண்டும்?" என்று தன் முறையாய் குரலின் நடுக்கத்தை மறைத்துக்கொண்டு சிடுசிடுத்தாள்.

அவளை அந்த கோலத்தில் கண்டதும் சற்று தடுமாறிய அவனும் கணநேரத்தில் தன்னை சமாளித்துக்கொண்டான். பார்வையில் தென்பட்ட பிரமிப்பை மறைத்துக்கொண்டு, "சே!" என்று அவளுக்கு எதிர் புறமாக திரும்பி தலையை கோதிக்கொண்டே,

"கதவைத் தட்ட தான் தெரியாது! உடை மாற்றும்போது, கதவைத் தாளிட வேண்டும் என்று கூடவா தெரியாது?!" என அவளையே குற்றம் சாட்டினான்!

அவனது இந்த அநியாய குற்றச்சாட்டில் அதிர்ந்து போனாள் மிதுனா. Auto lock கதவு என்று நினைத்தாளே?! அவனுக்கு எதிர்புறம் திரும்பிகொண்டே, முந்தானையை சரியாக தன் மேல் சரித்துக்கொண்டவள், அவனுக்கு இணையான கோபத்துடன், "நீங்கள் தான் எல்லா 'basic manners'-ம் தெரிந்தவர் ஆயிற்றே! கதவை தட்டி விட்டு வருவதற்கென்ன?!" என்று பதிலடி கொடுக்க முனைகையில், அவனோ அதற்குள், "முத்து முட்டாள்!" என்றபடியே இரண்டிரண்டு படிகளாய் தாவி கீழிறங்கிவிட்டிருந்தான். சாத்திய கதவைத் தட்டாமல் இவன் அநாகரீகமாய் திறந்ததற்கு முத்து எப்படி முட்டாளாவான்? யார் மீதாவது வீண் பழி போடுவதே இவன் வழக்கமா?!

அவன் தயவில் அவன் வீட்டில் வாழ வேண்டிய தன் நிலை மீது கோபம் மிக, வேகமாக கதவை சாத்தினாள் மிதுனா. எல்லா கூத்திற்கும் காரணமான கதவு சரியாக lock-ஆகாததை அப்போதுதான் கவனித்தாள். "சே!" இதைக் கூட கவனிக்காமல் புது இடத்தில் சாவகாசமாக உடை மாற்றிக்கொண்டு..அவன் கோபத்திலும் ஒரு நியாயம் இருப்பது இந்த நேரத்தில் புரிவது அநியாயமாகப்பட்டது அவளுக்கு. நல்லவேளை சற்று தாமதமாக வந்தான். ஒரு ஓரிரு நிமிடங்கள் முன்னதாக வந்திருந்தான் என்றால்...சீசீ..அவன் முகத்தை எப்படி பார்ப்பாள் அவள்!

அவனைக் காண விருப்பமில்லாமல், ஜன்னலையும் சாத்த முற்படுகையில், கீழே முத்துவும் அவனும் பேசுவது கேட்டது. "பெரியய்யா தானுங்க மேல ஏற்பாடு செய்ய சொன்னாரு. நீங்க கூட அவர கேட்டு செய்ய சொன்னீங்களே..அதான் சின்னய்யா.." என்று பவ்யமாக விளக்கம் கூறிக்கொண்டு இருந்தான்.

ஓ அது தான் முத்துவின் குழப்பத்திற்கு காரணமோ?! இந்த சின்ன எஜமான் கீழறை என்று சொல்ல, பெரிய எஜமான் ஏற்கெனவே மேலறை என்று சொல்லிருப்பார். இந்த அறையில் அவள் இருப்பது தெரியாமல் இந்த கடுவன் பூனையும் கதவை டக்-கென திறந்துவிட்டான் போலும்.. இந்த லட்சணத்தில் தான் வேறு "என்னைச் சொன்னீர்களே, நீங்களாவது கதவைத் தட்டிவிட்டு வந்திருக்கலாமே? " என்று தர்க்கம் செய்யத் துணிந்தாளே! நல்லவேளை அதற்குள் அவன் அங்கிருந்து முத்துவைத் தேடி அகன்றுவிட, மேலும் மூக்குடையாமல் தப்பித்தாள்!

இந்த கலாட்டா எல்லாம் ஓயட்டும் என்று ஒரு அரை மணி நேரம் காத்திருந்தாள் மிதுனா. பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. கீழே அவனிருப்பானோ என்றும் கூச்சமாக இருந்தது. கணநேரமானாலும் அவன் பார்வையில் தென்பட்ட மாறுதலை அவள் கவனித்துவிட்டிருந்தாளே!

கீழே எதுவும் பேச்சுக் குரல் கேட்கவில்லை என்று உறுதிபடுத்திக்கொண்ட பின் மெல்ல தாத்தாவின் அறைக்கு சென்றாள்.

இருள் மறைத்த நிழல் - 5

2010-01-01T23:55:00.000-08:00

கீழ்த்தளம் ஆள் அரவமின்றி இருந்தது. நல்லவேளை தாத்தா தன் குட்டி தூக்கத்தை முடித்துவிட்டிருந்தார். அறை வாயிலில் அவள் தயங்கி நிற்பதை பார்த்தவர் முகம் மலர, "வாம்மா, குளித்தாயிற்றா? அறை வசதியாக இருக்கிறதா?" என்று அக்கறையாக விசாரித்தார்.

"ஆயிற்று தாத்தா. அறையும் வசதியாக..மிக வசதியாக இருக்கிறது" என்று தானும் முகமலர்ந்து உரைத்தாள் மிதுனா.

"ரொம்ப சந்தோஷம், அம்மா. விஜி முன்பு உபயோகப்படுத்தியது. அடுத்த அறையை விரிவுபடுத்தி அதற்கு மாறியபின் இந்த அறை உபயோகத்தில் இல்லை. விஜியுடையது என்பதால் சகல வசதிகளும் இருக்கும். அதனால் தான் அந்த அறையையே உனக்கு ஒதுக்கி தர சொல்லிருந்தேன்" என்றார்.

வாய்க்கு வாய் 'விஜி', 'விஜி' என்கிறாரே.. யாராய் இருக்கும்? இவருக்கு ஒரே ஒரு பேரன் மட்டும் தான் என்று தாத்தா கூட சொன்னாரே..ஒரு வேலை ஆண் வாரிசு வகையில் இவன் ஒருவன் மட்டும் என்றிருப்பாரோ.. பார்த்தால் பேத்தியும் இருக்கிறாள் போல! திருமணமாகி இருக்குமோ? தன் தாத்தாவிடம் இந்த விஷயமாவது உருப்படியாக கேட்டு வந்திருக்கலாம் என்று காலம் கடந்து தோன்றியது மிதுனாவுக்கு.

"உன் தாத்தாவும் இங்கிருந்தால் நன்றாக இருக்கும் அம்மா" நீண்ட பெருமூச்சுவிட்டார் பெரியவர். அவள் தாத்தா அவளோடு இருந்திருந்தால் அவள் எதற்கு இங்கே வர போகிறாளாம் என்று மிதுனா நினைத்தாலும் அதை சொல்லாமல் விடுத்தாள்.

"என்..எங்களால் உங்களுக்கு தொந்தரவு...தாத்தா" அவள் முடிக்குமுன், "இல்லம்மா..இல்லை..நீ வந்திருப்பது எனக்கு ஒருவகை ஆறுதல் தாயே..தனிமையோடு போராடித் தவிக்கும் கிழவன் நான். சந்தானத்திடம் எவ்வளவோ எடுத்து சொல்லித்தான் உன்னை இங்கே அனுப்பி வைக்க சம்மதித்தான். உன் வருகை நான் விரும்பி கேட்ட வேண்டுகோள் தானம்மா. தொந்தரவே அல்ல " என்று உணர்ச்சி பொங்க கூறி அவளைத் திகைக்க வைத்தார் பெரியவர்.

தாத்தா இதையெல்லாம் சொல்லவேயில்லையே.. விடுதிப் பேச்செடுத்ததுமே அவள் வாயை அடைத்தவர், அடுத்த நாள் திடுமென, "சுந்தரம் என் உயிர் நண்பன். உன்னை தன் சொந்த பேத்தி போல பார்த்துக் கொள்வான்" என்று மட்டும்தான் இரத்தின சுருக்கமாகக் கூறினார். அதுசரி! கடந்த ஆறேழு மாதங்களாகவே தாத்தா பேசுவது வெகுவாக குறைந்து போயிற்றே! எப்போதும் ஒரு கவலை..என்னவென்று வாய் விட்டு சொன்னால்தானே?! 'என்ன தாத்தா' என்று தன்னை மீறி எப்போதாவது கேட்டால்.. ஆதரவாய் அவள் தலையை வருடுவார். கம்மிய குரலில் சில சமயம் 'உனக்கு ஒரு வழி செய்யாமல்.. செய்ய வேண்டும்.." என்று கோர்வையின்றி தடுமாறுவார். அவர் அப்படித் துன்புறுவதை காண, கேட்க சகியாமல் அவளும் மேற்கொண்டு எதுவும் துருவ மாட்டாள். தாத்தாவைப் பார்க்க வேண்டும் போல ஏக்கமாக இருந்தது அவளுக்கு.

   அதைக் கண்டு கொண்ட பெரியவரும், பேச்சை திசை திருப்ப எண்ணி, "சரி வாம்மா, பேசிக்கொண்டே சாப்பிடலாம்" என்று கூறி அவள் தொடர்வாள் என்ற நம்பிக்கையோடு அவர் பாட்டில் டைனிங் டேபிளுக்கு சென்று அமர்ந்தார். அவரது கடுவன் பூனை பேரனும் வருவானோ?! அவன் வராவிட்டால் பரவாயில்லை என்றிருந்தது அவளுக்கு. அந்த 'விஜி'யும் வருவாளா? யாரையும் கண்ணில் காணோமே..பேரன் தான் சிடுமூஞ்சி..அந்த பேத்தியாவது அவள் வயதை ஒத்தவளாய் இருந்து, அவளோடு சிநேகம் பாராட்டினால் நன்றாக இருக்குமே. அந்த விஜியை  பற்றித் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் மேலிட, சுற்றி வளைத்து, "வந்து.. இருக்கட்டும் தாத்தா..வி..விஜியும் வநதுவிடட்டுமே..விஜியோடே சேர்ந்தே சாப்பிடலாம்.." இழுத்தாள்.

   அந்த விஜி இன்னும் இந்த வீட்டில் தான் இருக்கிறாளா..என்று மறைமுகமாக அறிந்துகொள்ளும் முயற்சியாம்! தன் சாமர்த்தியத்தை மனதுக்குள் மெச்சியவள் அழுத்தமான காலடி ஓசை கேட்கவும் பேச்சை நிறுத்தி மாடிப்படிகளை ஏறிட்டாள். ஒற்றை புருவத்தை மேலே ஏற்றி அவளை ஏளனமாய் பார்த்தபடி, மடிப்பு கலையாத சட்டையின் கைகளை முழங்கைவரை மடித்துவிட்டவாறு படிகளில் கம்பீரமாக இறங்கி டைனிங் டேபிளை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தான் அவன் - அந்த பேரன்!

   "இப்போது என்ன தவறாக சொல்லிவிட்டேனாம்?! வீட்டு மனிதர்கள் வந்தபின் எல்லாருமாக சாப்பிடலாம் என்று சொன்னதில் என்ன பெரிய தவறை கண்டுபிடித்துவிட்டானாம்?! அவனது trademark ஏளனப் பார்வைக்கு பதிலடியாய் அவள் இதழ்களில் தோன்றிய இகழ்ச்சி, தாத்தா அவனைக் காட்டி, "இதோ விஜியே வந்தாச்சே! " என்றதும் தோன்றிய வேகத்திலேயே மறைந்தது!

   கடவுளே! இவன் பெயர்தான் விஜியா?! முன்பின் தெரியாதவன்..அதுவும் சில மணிகளுக்கு முன் நடந்த அந்த சேலை சம்பவத்திற்குப்பின் .. எதுவுமே நிகழாதது போல..உரிமையோடு அவன் பேரை வேறு சுருக்கி..விஜி வரட்டும்..விஜியோடு சாப்பிடலாம்..என்று வெட்கமில்லாமல்...சீசீ..பின் அவன் ஏன் அவளை அப்படி ஏளனமாய் பார்க்கமாட்டான்?! ஏன்தான் இவன் பார்வையில் தான் இப்படித் தாழ்ந்துகொண்டே போகிறேனோ என்று கழிவிரக்கம் பொங்கியது மிதுனாவுக்கு.

   சமாளித்துக்கொண்டு, இந்த ஒன்றிலாவது தன்னை சீர் செய்துகொள்ள நினைத்து, "நான்..வி..விஜி என்றால் உங்கள் பேத்தி என்று நினைத்தேன் தாத்தா.." என அழாக்குறையாக சொல்லி முடித்தாள். அவள் ஏதோ பெரிய Joke சொன்னது போல வாய் விட்டு சிரித்தார் தாத்தா. அந்த விஜி அவளை ஒரு தரம் கூர்ந்து நோக்கியதோடு சரி.

   "பேத்தியா?!.. நல்லா நினைத்தாயம்மா. ஆளுயரம் ஆணழகனாய் நிற்கும் என் பேரனை.." என்று மீண்டும் சிரித்தவர், "இவன் பெயர் விஜய நளந்தன், அம்மா. நான் விஜி என்றுதான் அழைப்பது." என்றார்.
   அதை அறிமுகமாக ஏற்று அவனைப் பார்க்க அவளுக்குத் துணிவில்லை. அவனும் அதை எதிர்பார்த்ததாகத் தெரியவில்லை. அவளது விளக்கத்தை அவன் ஏற்றுக்கொண்டானோ இல்லையோ ஆனால் மறுக்கவுமில்லை. தாத்தாவிடம் மட்டும் பொதுப் பேச்சு பேசிவிட்டு விரைவாகவே உணவையும் முடித்துக் கொண்டு, "நான் அவசரமாக வெளியே செல்ல வேண்டும். Excuse me " என்றுப் பொதுப்படையாக விடைபெற்றுச் சென்றான்.

இருள் மறைத்த நிழல் - 6

2010-01-01T23:54:00.000-08:00

   நளந்தன் சென்றபின் சிறிது நேரம் தாத்தா அவளோடு பேசிக் கொண்டிருந்தார். பேச்சு அவள் தாத்தாவைப் பற்றியதாகவே இருந்தது. "உனக்கு இங்கே என்ன வேண்டும் என்றாலும் தயங்காமல் என்னிடம் கேளம்மா" என்ற அவரது அன்பான குரல் தன் தாத்தாவில் மூழ்கி கிடந்த அவள் நினைவுகளை மீட்டு வந்தது. இருக்க இடம், பெரியவரின் பாதுகாப்பு..இன்னும் என்ன வேண்டும்?..இருக்கிறதே..பிறர் கையை எதிர்பார்க்காது வாழ வகை செய்யும் வேலை..அதுவும் வேண்டுமே..

   அவளது எண்ணத்தைப் படித்தவர் போல சுந்தரமே அந்த பேச்சையும் எடுத்தார். "உனக்கொரு வேலைத் தேடித் தருமாறு சந்தானம் கேட்டானம்மா. என் பேத்தி போல உரிமையோடே இங்கிருக்கலாம் நீ. ஆனால் அவனுக்கு உன் கையில் ஒரு வேலை இருக்க வேண்டும் என்று..சரி..அதுவும் சரிதான். ஆயிரம் இருந்தாலும் சுயசம்பாத்தியம் ஒரு பாதுகாப்புதான். உன் படிப்பையும் பாழடிக்கக்கூடாது தான்." என்று சொல்லி மூச்சு வாங்கியவர் வினாடி தாமதத்திற்குப்பின் விட்ட இடத்தில் தொடர்ந்தார்.

   "ஒரு சில வாரங்கள் பொறுத்துக் கொள்ளம்மா. விஜியின் வெளியூர் பயணமெல்லாம் முடிந்ததும் அவனிடம் சொல்லி உன் வேலைக்கும் ஏற்பாடு செய்கிறேன். அதற்குள் உனக்கும் இந்த இடம், மனிதர்கள், ஊர் எல்லாம் பழகி விடும்" என்றார்.

   இதற்கும் அந்த நளந்தனிடம் தான் போய் நிற்க வேண்டுமா என மனம் சோர்ந்தது. இருப்பினும் மனதை மறைத்தபடி மென் புன்னகையோடு "சரி தாத்தா. அது வரை வீட்டில் ஏதாவது வேலை சொல்லுங்கள். உங்களுக்கு உதவியாக ஏதாவது செய்கிறேனே..சும்மா இருக்க எனக்கும் போரடிக்கும் " என்றாள்.

   என்னதான் தன் தாத்தாவும் இவரும் உயிர் நண்பர்கள் என்றாலும், தன்னை சொந்த பேத்தி போல என்று இவரே சொன்னாலும்..ஓசியில் சோம்பேறியாய் அங்கே ஒட்டிக்கொள்ள அவளுக்குப் பிடித்தம் இல்லை. இந்த பெரியவர் கூறியது போல தன் தாத்தாவோடு இங்கே ஓரிரு நாட்கள் விருந்தாட வந்திருந்தால் அது ஒரு மாதிரி. தானோ கிட்டத்தட்ட பிழைப்பிற்கு வழி தேடி வந்தவள். தன் சுயகௌரவத்திற்கு பங்கமின்றி இங்கே இருக்கப் போகும் கொஞ்ச நாட்களையும் மரியாதையாய் கழிக்கவே அவள் விரும்பினாள்.

  "என்னம்மா, அந்நியமாகவே பேசுகிறாயே. சரி..உன் திருப்திக்கு , இங்கே உன்னால் என்ன உதவி செய்ய முடியுமோ அதை செய். சுருக்கமாக..ம்ம்..சரியாக சொல்லப்போனால், இதை உன் வீடாக நினைத்து உன் விருப்பம் போல் என்ன வேண்டுமானாலும் செய், எப்படி வேண்டுமானாலும் இரு " என்று வெகு தாராளமாய் உரிமையளித்தார்.

  அதுவே அமைதி இழந்த அவள் மனதுக்கு நங்கூரமிட, அவரது களைத்த முகத்தை கவனித்துவிட்டு, "நீங்கள் ஓய்வெடுங்கள் தாத்தா.." என்று அவரிடம் இருந்துத் தெளிவான மனதுடன் விடைபெற்றாள்.

   தன்னறைக்கு வந்தவள் சற்றுநேரம் அங்கிருந்த இருக்கையில் சாயந்து கண்மூடி கிடந்தாள். இனி சில மாதங்களுக்கு இந்த அறைதான் அவள் கூடு. தானும் தன் தாத்ததாவுமாக இருந்த கிராமத்து சிறுவீடு நினைவில் மோதியது. அதையே தனிமை என்று குறையாக தாத்தாவிடம் சினுங்கியது ஒரு காலம்! இன்று அந்த தனிமையிலும் தனிமையாய் தான் மட்டும் தனித்திருப்பது அதீத குறையாய் மருட்டியது.

   என்ன இது?! இன்னும் சில மாதங்கள்.. பின் காசியாத்திரை முடித்து பேத்தியைப் பார்க்க தன் தாத்தா ஓடோடி வந்துவிடப் போகிறார். அதற்குள் தனிமை அது இது என்று மனதை போட்டு உலப்பிக்கொண்டு.. வலுக்கட்டாயமாக மனதை திருப்ப முயன்றாள் மிதுனா.

  இந்த சுந்தரம் தாத்தா சீக்கிரமே வேலைக்கு வழி செய்தால் நன்றாக இருக்கும். ம்ம்..அதற்கு அந்த 'நள மகாராஜா' மனது வைக்க வேண்டுமே! இந்த நேரம் பார்த்து தானா அவனும் வெளியூர் செல்ல வேண்டும்? இந்நேரம் புறப்பட்டிருப்பானோ? அதுதான் அவ்வளவு சீக்கிரம் சாப்பிட்டானோ? அவன் எப்போதுமே முசுடு தானோ? மிதுனா தலையை உலுக்கிக் கொண்டாள். அங்கே சுற்றி இங்கே சுற்றி மறுபடியும் அந்த 'நளந்தனிலேயே' நிற்கிறதே இந்தப் பாழாய் போன மனது!

இருள் மறைத்த நிழல் - 7

2010-01-01T23:53:00.000-08:00

மாலைவரை பொழுதை நெட்டித் தள்ளியவள், வெயில் சற்று தாழ்ந்தபின் வீட்டை சுற்றி இருந்தத் தோட்டத்தில் சிறிது நேரம் உலவினாள். பெரிய தோட்டம். காலையில் இந்த வீட்டினுள் நுழைகையில் தெரிந்த அழகு மாலை வெயிலில் பன்மடங்காய் ஒளிர்ந்தது. பல வண்ண ரோஜாக்கள் திருப்தியாய் தலையாட்டின. சீராய் வெட்டப்பட்ட புல்வெளி பச்சை வெல்வெட்டாய் பளபளத்தது. இளங்காற்றில் சிறுகொடிகள் உடலசைத்து தாலாட்டின. குயில்களின் இசை மனதுக்கு இதம் சேர்த்தது. இருமுறை முழு தோட்டத்தையும் மெதுவாய் சுற்றி வந்தவள் தாத்தா எழுந்துவிட்டாரா என்று பார்ப்பதற்கு உள்ளே சென்றாள்.

அவர் அறையை எட்டும்போதே அவரது இருமல் சத்தம் அவளுக்கான பதிலைப் பறைசாற்றியது. ஓடிச்சென்று அருகிருந்த flask-ஐ திறந்து ஒரு கோப்பையில் வெந்நீரை ஊற்றி அவரிடம் கொடுத்தாள்.

"நன்றியம்மா " என்று நெஞ்சை நீவிக் கொண்டே அதை வாங்கிக் குடித்தார் சுந்தரம். "ஏதேனும் மாலை டிபன் சாப்பிட்டாயா அம்மா" என்று உபசரிக்கவும் செய்தார். அவரது அக்கறை இதமாக இருந்தது.

" இருக்கட்டும் தாத்தா..முதலில் நீங்கள் ஏதாவது சாப்பிடுங்கள். நானே எடுத்து வருகிறேன்" என்றவாறே எழுந்தாள்.

"இல்லையம்மா..இனி இரவு உணவு மட்டும் தான் எனக்கு. பெரும்பாலும் என் அறைக்கே தருவித்துவிடுவேன். ஆனால் இன்றைக்கு டின்னர் உன்னோடு டைனிங் டேபிளில்..சரியா?" என்று சொல்லி அன்பாய் சிரித்தார்.

கண்கள் பனிக்கத் தலையாட்டியவள் அதுவரை தினமும் தனியே என்ன செய்வார் என்று தோன்ற யோசனையாய் அவரை ஏறிட்டாள் மிதுனா.

"என்னம்மா, போரடிக்கிறதா?" என்று சுந்தரம் கேட்டார்.

விசித்திரம் தான்! அவரது தனிமைக்கு இவள் பரிதாபப்பட..அவரோ இவளது தனிமை கண்டு பரிதாபப்படுகிறார்! ஆனால் அதற்கும் ஒரு நல்ல மனம் வேண்டும். மனமுருக, "நீங்கள்..உங்களுக்கு தினமும் போரடிக்குமே என்று..போரடிக்கும்தானே தாத்தா?" என்று உண்மையான அக்கறையோடு கேட்டாள் மிதுனா.

தள்ளாத வயதில் தனிமைத் துன்பத்தை அனுதினமும் அனுபவிப்பவர் அவர். பேரனோடு தினமும் அரைமணி நேரமாவது சேர்ந்து செலவிட துடிப்பவர். பேசகூட ஆளின்றி , ஒருவரிடமும் தன் மனக்குறை பற்றி வாய் விட்டு சொல்லக்கூட வழியின்றி தவிப்பவர்.. இன்றோ வந்த ஒரு நாளிலே இந்த சின்ன பெண் தன்னைக் கண்டுகொண்டது அவர் உள்ளத்தைத் தொட்டது.

நா தழுதழுக்க , "உடம்பில் தென்பு இருந்தபோது தனியனாய் பேரனை பெற்ற பிள்ளைப் போல பாராட்டி சீராட்டி வளர்க்க முடிந்ததம்மா. இப்போது உடலும் உள்ளமும் தளர்ந்துவிட்டது. பேச்சுத் துணைக்காவது ஆள் தேடுகிறது..பணம் இருந்து என்ன செய்வது..பேரனின் வாரிசை காண உள்ளம் துடிக்கிறது.. என் ஆசைகளை காது கொடுத்து கேட்ககூட நாதியற்ற தனிமை என்னை கொல்கிறதம்மா " என்று மனம் விட்டு குமுறினார். அவளுக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது.

இந்த தாத்தாவோடு தினமும் சில நிமிடங்கள்கூட உட்கார்ந்து பேச முடியாமல் அப்படி என்ன வெட்டி முறிக்கிறான் இந்த நளந்தன் என்று சிறு கோபம் கூட அவளுக்கு வந்தது.

" இந்த கிழவனுக்கு ஒரு பேச்சுத்துணையாக நீயாவது இருப்பாயாம்மா" என்று அவர் கேட்கையில் நெஞ்சுருகிப் போனது. இங்கிருக்கும் மூன்று நான்கு மாதங்களில் எல்லாவிதத்திலும் இந்த தாத்தாவிற்குத் துணையாக இருக்கவேண்டும் என்று மனதுக்குள் உறுதி கொண்டாள் மிதுனா. பாவம்.. இவள் சென்றபின் மறுபடியும் இந்த பெரியவருக்கு நாலு சுவர் மட்டுமே துணை!

Atleast, இந்த நளந்தனின் மனைவி என்று ஒருத்தி வந்து இவருக்கு கொள்ளு பேரன் பேத்தி என்று பெற்றுப்போடும் வரை. ஒன்று தோன்ற,

"உங்கள் பேரனுக்கு ஒரு கல்யாணத்தை செய்து வைத்தால் இந்நேரம் ஒரு கொள்ளு பேரனோ பேத்தியோ உங்கள் மடியில் கொஞ்சிக்கொண்டிருக்குமே , தாத்தா?" என்று கேள்வியும் அல்லாது, ஆலோசனையும் அல்லாது பொதுவாக மொழிந்தாள்.

நீண்ட பெருமூச்செறிந்தவர் தன் கண் கண்ணாடியைக் கழற்றி மேலங்கியில் துடைத்தவாறே, "பிடி கொடுத்து பேச மாட்டேன் என்கிறான் அம்மா..எப்போது கேட்டாலும், வேறு ஏதாவது பேசுங்கள் தாத்தா என்று சலித்துக் கொள்கிறான். வசதியான பையன்.. அவனை சுற்றி இருப்பது காக்காய் கூட்டமாயிற்றே..பணத்திற்காக அவனைச் சுற்றி வரும் பெண்கள் ..எங்கே ஏதாவது தகுதியற்றவளிடம் மனதை விட்டு விடுவானோ என்று பதைக்கிறதம்மா. அவனுக்கும் 27 ஆகப் போகிறதே.." என்று ஒளிவுமறைவின்றி தன் மனக்குறையை கூறினார்.

27-ஆ?! தன்னை விட ஆறு வயது பெரியவனா?! அவள் ஏதோ 24 இருக்கும் என்றல்லவா நினைத்தாள்! பரவாயில்லை..உடல்கட்டை நன்றாகத்தான் வைத்திருக்கிறான்! அவனது பணத்திற்காக மட்டும் பெண்கள் அவனை சுற்றவில்லை என்பது அவள் எண்ணம். ஆனால்.. 27 வயதில் எது உண்மையான நேசம், யார் தனக்கு பொருத்தம் என்பதுகூடவா தெரியாது போகும்?

தாத்தாவின் கவலை அனாவசியமாகப்பட்டது அவளுக்கு. அதனால் தான் 'வேறு பேச' சொல்லி அவர் வாயை அடைத்துவிடுகிறான் போலும். ஓ..இன்று காலைகூட அவரிடம் அப்படித்தான ஏதோ சலிப்பாய் சொல்லிகொண்டிருந்தான். அந்த நேரத்தில் கதவில் கையை வைக்கப் போய் பாதி சாத்தியிருந்த கதவு முழுவதும் திறந்துகொள்ள.. கண்ணாலேயே அவளை சுட்டெரித்தானே!!

இருள் மறைத்த நிழல் - 8

2010-01-01T23:52:00.000-08:00

  "ஏன் திருமணத்தை மறுக்கிறார், தாத்தா? காதல் என்று.." மேற்கொண்டு எப்படி கேட்பது என்று தெரியாமல் மிதுனா திணறினாள். 'யாகாவாராயினும் , நாகாக்க' சொன்ன திருவள்ளுவர் தாமதமாக தான் நினைவிற்கு வந்தார்! வந்த அன்றே சொந்த விஷயத்தில் மூக்கை நுழைக்கிறோமே..ஆனால் தாத்தாவோ மடை திறந்த நதியாய் தன் ஆற்றாமையை அப்படியே அவளிடம் கொட்டினார்.
"காதலுக்கு நான் ஒன்றும் எதிரியல்ல அம்மா. காலம் முழுமைக்கும் சேர்ந்து வாழப் போகிறவர்கள் தத்தம் துணையை தாமே தேர்ந்தெடுப்பது ஆரோக்கியமான விஷயமே. அதற்காக விஜி யாரைக் கூட்டி வந்தாலும் 'வாம்மா' என்று கேள்வியின்றி ஏற்றுக்கொள்வேன் என்றும் அர்த்தமல்ல. ஒரு வீட்டிற்கு வரும் பெண் தன் கணவனை மட்டும் அனுசரித்துப்போனால் போதாது. அவனோடு, அவன் சுற்றத்தையும் தனதாய் பாவித்து அன்பு பாராட்ட வேண்டும். அப்படி ஒருத்தியை தான் நான் இந்த வீட்டிற்கு ஒளியேற்ற எதிர்பார்க்கிறேன். ஆனால், விஜியின் நட்பு வட்டம்..காக்கா கூட்டம். அவன் இதுவரை காதல் என்று எ..யாரையும் அழைத்து வந்ததில்லை.. அவனுக்கு ஒரு அசட்டுப் பிடிவாதம் அம்மா..எந்த விஷயமும் அவனே தான் முடிவெடுப்பான். அவன் விஷயத்தில் யாரும் குறுக்கிட்டால் அவனுக்குப் பிடிக்காது. திருமணத்திலும் நாட்டம் கிடையாது..அது.. என் மகன் செய்த வினை.. அது உனக்கு அப்புறம் சொல்கிறேன்...அப்படியே ஓருவேளை மனம் மாறி அவன் கல்யாணம் என்று ஒன்று செய்து கொள்ள முடிவெடுத்தால், அவன் மனைவியை அவனே தான் தேர்ந்தேடுப்பானாம். அதுவரை அவனை நான் அவசரப்படுத்தக்கூடாதாம். எனக்கென்னவோ அவன்..அவனுக்குள் சமீபமாக ஒரு சலனம் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்று ஒரு சந்தேகம்..ஹ்ம்ம்..பார்க்கலாம்..நாம் ஒன்று நினைக்க, தெய்வமும் அதையே நினைத்தால் நல்லது."

ஓ.. இந்த கடுவன் பூனைக்குக் கூட காதல் வருமா?!

"ஏதோ ஒரு பெண்ணின் வலையில் விழுந்துவிட்டான் என்று சந்தேகம் அம்மா.. என்னடா..சொந்த பேரன் பற்றி இன்று வந்த உன்னிடம் புரணி பேசுகிறேன் என்று பார்க்கிறாயாம்மா? நீ..உன்னை மூன்றாம் மனுஷியாக நினைக்க முடியவில்லை தாயே.. சந்தானம் என் உயிர் நண்பன். நீ அவனுக்கு மட்டும் அல்ல, எனக்கும் சொந்த பேத்தி போலதான். உன் அம்மா என்னை, பெற்ற தந்தை போல பார்த்துக்கொள்வாள் அம்மா . உன்னிடமும் அவள் சாயல். அதே கனிவு, பரிவு, பாசம் எல்லாம்.. ஒரு குடும்பம் போல வாழ்ந்தோம்..பிரிந்த குடும்பம் இன்றாவது ஒன்று சேர்ந்ததே..சந்தானம் தான் கூட இருந்து பார்க்க.." தொண்டை அடைக்க கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டார் பெரியவர்.

   "இன்னும் மூன்று நான்கு மாதங்களில் அவரும் தான் வந்துவிடுவாரே, தாத்தா.. வருத்தப்படாதீர்கள் " என்ற அவளது தேறுதல் அவரைத் தேற்றுவதற்கு பதிலாய் மேலும் உணர்ச்சிவசப்பட வைத்தது. "ஆமாம், ஆமாம். வந்துவிடுவான் தான். வரத்தான் வேண்டும்" என்று தனக்குள் முனகிக்கொண்டார்.

பேரனில் லயித்த மனம் மெதுவாய் பால்ய சிநேகிதனிடம் ஒன்றியது கண்ட மிதுனா தானும் தன் பாட்டனின் நினைவில் மூழ்கிப் போனாள்.

இருள் மறைத்த நிழல் - 9

2010-01-01T23:51:00.000-08:00

   இத்தனை ஆழ் நட்பு என்று தாத்தா சொல்லவேயில்லையே. ஆனால் திரும்பி திரும்பி சுந்தரம் தான் உனக்கு எல்லாம். அவன் சொல்படி நடந்து கொள்ளடா என்று பலமுறை சொன்னார்தான். அதெல்லாம் விருந்தினர் மனம் கோணாது சொல்பேச்சு கேட்டு சாமர்த்தியமாக இருக்க சொல்கிறார் தாத்தா என்றே அவள் பொருள் கொண்டிருந்தாள்.

  கடந்த சில மாதங்களாக, தசைப் பிடிப்புத் தொந்தரவு அதிகமாகிவிடவே வலியால் படும் அவஸ்தைகளால் அவர் அதிகம் பேசுவதும் இல்லைதான். எல்லாம் ரத்தின சுருக்கங்கள்தான். விட்டத்தை வெறித்த பார்வை..அல்லது வலியால் நெற்றி சுருக்கிய பார்வை - இதுதான் அவள் தாத்தாவின் சமீபத்திய தோற்றம் ஆகிப்போனது.

  தசைப் பிடிப்பை வைத்துக்கொண்டு காசியாத்திரையா என்று அவள் கலங்கியபோது, "நான் தனியாக செல்லவில்லை பாப்பா..என் நெருங்கிய சிநேகிதன் சுகவனத்தோடு தான் செல்கிறேன். பார், அவன் பையன் கூட ஒரு டாக்டர் தான். வேண்டிய மருந்து, மாத்திரை, மருத்துவ ஆலோசனை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு துணையோடு தானே..சுகவனத்திற்கு நான் துணை..எனக்கு அவன் துணை.. எனது நீண்ட நாள் ஆசையும் கூட..இதுபோல எல்லாம் அமைந்து வருவது அரிது பாப்பா.. சுந்தரம் வீட்டில் நீ பாதுகாப்பாய் இருப்பாய் என்ற எண்ணமே என் பயணத்தை இன்னும் சுலபமாக்கும்.." என்று பலதும் சொல்லி அவள் மனதைக் கரைத்தார்.

   டாக்டர் ஆலோசனை, தக்க துணை..என்று சில விஷயங்களும்,. அத்தோடு தாத்தாவின் ஆசை என்ற முத்தாய்ப்பும் அவள் வாயைக் கட்டிப்போட்டன. அவ்வப்போது நல விவரம் கடிதம், தொலைபேசி மூலம் தெரிவிக்கவேண்டும் என்ற உறுதிக்குப் பின்னரே அவள் ஒருவாறு சம்மதித்தாள். அதன்படி முதலில் அவள் சுந்தரம் தாத்தா வீட்டிற்கு வந்துவிட்டாள். தாத்தாவை அவள் கிளம்பிய அன்றே சுகவனத்தின் பையன் சுகந்தன் அவர்கள் வீட்டிற்கு அழைத்துசெல்வதாக ஏற்பாடு. கிளம்பும் பரபரப்பில் டாக்டர் வீட்டு போன் நம்பரை எங்கோ தவறவிட்டுவிட்டது அப்போதுதான் நினைவிற்கு வந்தது.

   இப்போதேனும் தாத்தாவிடம் கேட்டு வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். "வந்து..தாத்தா..அந்த உங்கள் நண்பர் சுகவனத்தின் போன் நம்பர் இருக்கிறதா?.." என்று நப்பாசையுடன் கேட்டாள். தன் தாத்தாவின் நெருங்கிய நண்பர் இந்த தாத்தாவிற்கும் தெரிந்தவராக இருக்க வேண்டுமே என்று உள்ளம் தவித்தது. நல்லவேளை அவள் யூகம் வீண் போகவில்லை.

  "இருக்கிறதம்மா..நாங்கள் மூவரும் எப்போதும் ஒன்றாகத்தான் இருப்போம். பள்ளி..தொழில் எல்லாவற்றிலும்..மும்மூர்த்திகள் என்று பிறர் கேலி செய்யும் அளவிற்கு..." பழைய நினைவுகளில் அமிழ்ந்தவர் தானே தொடர்ந்து, "நானும் சுகமும் தான் உன் தாத்தாவை ரொம்ப சமாதானப்படுத்தி இந்த..ஏற்பாட்டிற்கு படிய வைத்தோம். அவனுக்கு உன்னைப்பற்றி தான் ஒரே கவலை.. இப்படி உன்னை நி..விட்டு போகிறோமே என்று.." தொண்டையை கனைத்து சரிபடுதத்திக்கொண்டு , "இங்கே என் பாதுகாப்பில் நீ இருப்பது என்று முடிவான பின்தான் எங்கள் யோசனையை காது கொடுத்து கேட்டான். நீ பத்திரமாக இங்கு வந்து சேர்ந்ததை காலையிலேயே சுகத்திற்கு தெரியப்படுத்திவிட்டேனம்மா. உன் தாத்தா தூங்கி கொண்டு..வந்து அவன் எழுந்ததும் போன் பண்ணுவதாக சுகம் சொன்னான். போன் வந்ததும் உன்னை கூப்பிடுகிறேன் சரியா?" என்றார்.

   வாய் "சரி தாத்தா" என்றாலும் அவள் மனம் சமாதானம் அடையவில்லை. தாத்தா இந்நேரம் அங்கே ஏன் தூங்கிக்கொண்டிருக்க வேண்டும்? அவள் கிளம்பிய அன்று மதியமே டாக்டர் வீட்டில் இருந்து காசிக்கு செல்வதாகத்தானே திட்டம்? இவர் சொல்வதைப் பார்த்தால் இன்று மாலை வரை டாக்டர் வீட்டில் தானா? தாத்தாவிடம் பேச வேண்டும் போல உள்ளம் பரபரத்தது.

  அதைப் புரிந்து கொண்ட பெரியவர், "ஒரு கம்ப்ளீட் செக்கப் முடித்த பிறகு இருவரும் பயணத்தை தொடரலாம் என்று சுகந்தன் கண்டிப்பாக சொல்லிவிட்டானாம் அம்மா. அதுதான் உன் தாத்தா அங்கேயே தங்க வேண்டியதாகிவிட்டது. " என்றார் சமாதானமாக. அதுவும் சரியாகேப் பட்டது மிதுனாவுக்கு. வருமுன் காப்பது நல்லதல்லவா? ஆனால் இதை ஏன் அவர்கள் முன்பே யோசிக்கவில்லை? மேலும், பயணம் தாமதமானால், அது முடிவுறவும் தாமதம் ஆகும் தானே.. அதுவரை இவள் இங்கல்லவா இருக்க வேண்டும்?!

   "ஏனம்மா, என்னோடு கூடுதலாய் மேலும் சில நாட்கள் இருப்பதில் உனக்கொன்றும்  சிரமம் இல்லையே? " என்று வினவினார் சுந்தரம்.

  "ஐயையோ..அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை தாத்தா..வந்து..தாத்தாவைப் பிரிந்து இருக்க வேண்டுமே என்று தான்.." அவள் திணறினாள். "புரிகிறதம்மா..உனக்கு இங்கே ஒரு குறையும் இல்லாது கவனித்து கொள்வது என் கடமை.உன் தாத்தன் இல்லாத குறை தவிர" என்ற அவரது குரல் ஏனோ உடைந்து தழுதழுத்தது.

  இவர் ஏன் இப்படி உணர்ச்சிவசப்படுகிறார்? தாத்தா காசிக்கு தானே செல்கிறார்? மூன்று மாதங்களில் வந்துவிடப்போகிறார்..ஒருவேளை தன்னைப் போலவே இவரும் தன் சிநேகிதனை எண்ணி ஏங்குகிறார் போல.. தன் தாத்தாகூட இப்படித் தான் சமீப காலமாக அடிக்கடி உணர்ச்சிவசபட்டது நினைவிற்கு வந்தது. பாவம் இவருக்கும் அதேத் தள்ளாத வயது தானே..தனிமை வேறு.. ஆனாலும் இந்த நளந்தன் காலில் வெந்நீரை ஊற்றிக்கொண்டு வெளியே வெளியே என்று ஓடாமல் இவரோடு அனுசரணையாக நாலு வார்த்தை தினமும் பேசலாமே என்று அவளுக்கு தோன்றியது.

இருள் மறைத்த நிழல் - 10

2010-01-01T23:50:00.000-08:00

பேசிக்கொண்டிருந்ததில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை. இரவு உணவு வேலையும் வந்தது. ஆனால் நளந்தன் வரவில்லை. முகம் வாடிய பெரியவர், "அவன் ஏதாவது பார்ட்டி, கீர்ட்டி என்று போயிருப்பானம்மா. அவனுக்காகக் காத்திருந்தால் உடம்பை கெடுத்துக் கொள்கிறேன் என்று அதற்கும் குதியாய் குதிப்பான். யாருக்காக உடம்பைப் பார்த்துக்கொள்ளவேண்டும்? ச்சு..என்னவோ இன்றைக்கு நீ இருக்கிறாய்.. நாம் சாப்பிடலாம் வா " என்று மனம் நோக சொன்னவர், அவளை டைனிங் டேபிளுக்கு அழைத்து போய் 'இதை சாப்பிடு, இன்னும் சாப்பிடு, இதைக் குடி, அதை குடி' என்று பார்த்து பார்த்து அவளை உண்ண வைத்தார். புது இடத்தில், சங்கோஜத்தில் அவள் ஒழுங்காக சாப்பிடுவாளோ மாட்டாளோ என்ற கனிவு..பால்ய சிநேகிதர் பேத்தியிடம் இத்தனை ஈடுபாடா? பாசத்திற்கு ஏங்குகிறார் மனிதர்! நெகிழ்ந்து போனாள் மிதுனா.

இரவு தன்னறைக்குச் சென்று கதவடைக்க போனபோது தான், 'இந்த கதவு சரியாக சாத்தாதே' என்று நினைவிற்கு வந்தது. இந்த ராத்திரியில் தாத்தாவிடமோ, வேலை ஆட்களிடமோ தொந்தரவு செய்வதும் சரியாகாது..சரி..முடிந்தவரை கதவை சாத்திவிட்டு படுத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். எப்படியும் இவள இந்த அறையில் தங்குவது அந்த நளந்தனுக்குத் தெரியும். காலை போல தன்னிச்சையாக கதவை அவன் திறக்க மாட்டான். கோபக்காரன் என்றாலும் கண்ணியமானவன்..அவள் நிலை கண்டு, அப்படி நொடியில் திரும்பி நின்றுகொண்டானே !. வேலை ஆட்களும் அனுமதி கேட்டு தான் உள்ளே வருவார்கள்.. எனவே பாதுகாப்புப்பற்றி கவலை இல்லை என்றே தோன்றியது அவளுக்கு. உடை மாற்றுவதை மட்டும் இனி குளியல் அறையிலேயே முடித்துவிட வேண்டும்..குறைந்தபட்சம் தாத்தாவிடம் சொல்லி தாழ்ப்பாளை சரி செய்யும்வரை.

குளியலறையும் ரொம்பப் பெரியதுதான்.உள்ளே தனி வார்ட்ரோபு கூட இருந்தது. ஆளுயர கண்ணாடி பொருத்தப்பட்ட sliding door-உடன். Shover-கு ஒரு சதுரம், அதை அடுத்து ஒரு பாத் டப், சின்ன அரைகதவுக்கு அப்பால் ஒரு toilet. தாராளமாக உள்ளேயே உடை மாற்றலாம்.

முடிவு செய்தது போன்றே கதவை நெட்டித் தள்ளி இயன்றவரை அடைத்துவிட்டு ஒரு நைட்டியை எடுத்து கொண்டு குளியலறையில் மாற்றிக்கொண்டாள். அந்த டபிள் குஷன் கட்டிலில் அமர்ந்து ஒரு நிமிடம் இறைவனை தியானித்து அங்கிருந்த Comforter-ஐ கழுத்துவரை இழுத்து போர்த்திக் கொண்டு சுந்தரம் தாத்தாவிடம் பேசியவற்றை அசைபோட்டவாறு உறங்கியும் போனாள்.

இருள் மறைத்த நிழல் - 11

2010-01-01T23:49:00.000-08:00

   தாத்தாவிடம் பேசியதில் பொதுவாக வேலையாட்கள் எல்லாரும் எழுவது ஐந்தரை , ஆறு மணி போல என்றும், தாத்தா மெதுவே ஏழரை போல விழிப்பார் என்றும் மிதுனா தெரிந்து வைத்திருந்தாள். அவள் எப்போதும் ஐந்தரைக்கு எழுந்து விடுபவள். புது இடம் என்பதாலோ என்னவோ முந்திய இரவு வெகு நேரம் உறக்கம் பிடிக்கவில்லை. அதனால் காலை சற்று தாமதமாகத்தான் அவளுக்கு விழிப்பு தட்டியது. மணி ஏழு! அவசரமாக எழுந்து, பல் துலக்கி, குளித்து முடித்து கீழே செல்ல தயாராக ஒரு அரை மணி நேரம் பிடித்தது.

  அறைக் கதவைத் திறந்தால் அங்கே முத்து கையில் ஒரு காபி, டிபன் டிரேவுடன் நின்றிருந்தான். "அதுக்குள்ளே குளிச்சிட்டீங்களாம்மா? இதை மேஜை மேல வச்சிரட்டுங்களா? " என்ற கேள்வியோடு! அவற்றை தானே வாங்கி வைத்துவிட்டு, " நானே இறங்கி வந்திருப்பேனே முத்து..தாத்தா.."என்று அவள் தொடங்க, "இல்லம்மா, அய்யாக்கு அசதியா இருக்குன்னு இன்னும் தூங்கறாருங்க..உங்களுக்கு மேல எடுத்துட்டு வர சொல்லி நேத்தே சொல்லிட்டாருங்க.."என்றான். மேலும் மறுக்க தோன்றவில்லை அவளுக்கு. அந்த நளந்தனையும் தவிர்க்கலாமே!

   "வரேனுங்க" என்றபடி திரும்பிய முத்து ஏதோ நினைவிற்கு வர நின்று, "சொல்ல மறந்துட்டேனுங்களே.. கதவு தாழை சரி செய்ய ஆளுக்கு சொல்லிட்டேனுங்க..இன்னிக்குன்னு பாத்து அவன் வேற வேலையா வெளியூர்
போறானுங்களாம்..வர 2-3 நாளுஆகுமின்னு சொல்லிட்டானுங்க..சின்னையா போன் பண்ணா மறக்காம சொல்லிடுங்கம்மா..இன்னும் செய்யலையான்னு என்னை தான் கோவிச்சுப்பாரு.." என்று கெஞ்சலாகக் கூறினான்.

   கதவு தாழ் பற்றி நளந்தனுக்கு எப்படி தெரியும்?! பொறுப்பாய் அதை சரி செய்ய வழியும் செய்து..ஆவல் மிக, "உன்னிடம் எப்போது சொன்னார் முத்து?" என்று மிதுனா கேட்டாள். "சின்னய்யாவ கேக்கறீங்களாம்மா ? அது..ராத்திரி சொன்னாருங்க. உங்க ரூம்பு தாண்டிதானுங்களே அவரு ரூம்பு. படி ஏறறச்சே இந்த கதவு லேசா திறந்துக்கிட்டிருந்ததுங்க.. ஐயா வெளிய இருந்து இழுத்து சாத்த பாத்தப்பத்தான் கதவு கீல் சரியா பொருந்தலைன்னு தெரிஞ்சது. இதெல்லாம் கவனிக்க மாட்டியான்னு எனக்கு ஒரே வசவுங்க! நாளைக்கே சரி பண்ணனும்னு கோவமா சொன்னாருங்க..நீங்க கொஞ்சம் சமாதானமா சொல்லிடறீங்களாம்மா?" என்று காரியத்தில் கண்ணாய் முடித்தான்.

"நீயே சாயந்திரம் உங்க சின்ன ஐயா வந்ததும் சொல்லிடேன் முத்து?" என்று நளந்தனிடம் பேசுவதைத் தவிர்க்கப் பார்த்தாள் மிதுனா.

"ஐயோ! விஷயம் தெரியாதுங்களா? ஐயா சொல்லிட்டு போவலீங்களா? நீங்க தூங்கிட்டு இருந்ததால தொந்தரவு செய்ய வேணாமின்னு சொல்லலை போல.." என்று விஷயத்தை முழுதும் சொல்லாமல் குழப்பினான் முத்து.

இழுத்ததுப் பிடித்த பொறுமையோடு, "அப்படிதான் இருக்கும். என்ன விஷயம் முத்து? " என்றவளிடம், "ஐயா காலம்பறவே வேலை விஷயமா வெளியூருக்கு போயிட்டாருங்களே! வர ரெண்டு மூணு வாரம்கூட ஆவலாம்னு பெரிய ஐயாகிட்ட சொன்னாருங்க..சரி வரேனுங்க" என்றபடி நடையைக் கட்டினான் அவன்.

மிதுனாவுக்கு அந்த செய்தி வியத்தகு வகையில் திருப்தியையும் திருப்தியின்மையையும் ஒருசேர தந்தது! நளந்தனை உடனடியாக நேருக்கு நேர் பார்க்க வேண்டியது இல்லை. அத்தோடு, கதவு தாள் விவரம் தெரிந்ததும் தன்னைப் பற்றி ஏதும் தவறான எண்ணமிருந்தால் அதையும் மாற்றிக் கொண்டிருப்பானே.. அது ஒரு திருப்தி. ஆனால்..அவனில்லாத வீடு விநோதமாக அவள் திருப்தியை கேள்விக்குறியாக்கியது. சுத்த பைத்தியக்காரத்தனம்! ஏற்கெனவே அறிமுகமில்லாத இடம். அதில் கொஞ்சமே அறிமுகமான ஒரே சக வயதினனை மனம் தேடுகிறது. அவ்வளவே என்று கற்பித்துக்கொண்டாள் மிதுனா.

இருள் மறைத்த நிழல் - 12

2010-01-01T23:48:00.000-08:00

   அடுத்த சில தினங்கள் வீட்டில் நளந்தன் இல்லாததும் ஒரு நல்லதாய் போனது. மிதுனாவால் வீட்டு மக்களோடு  இயல்பாய் ஒன்ற முடிந்தது. அந்த வீட்டின் அன்றாட செயல்பாடு ஒரு வகையாய் புரிபட்டது.

அரண்மனை போன்ற அந்த வீட்டில் சொந்தம் என்று பார்த்தால்.. சுந்தரமும், ஒரு நாள் முதல்வன் போல வந்த முதல் நாள் மட்டுமே காட்சி தந்த அந்த நளந்தனும் தான். இவர்கள் தவிர்த்து டிரைவர், தோட்டக்காரன், சமையல்காரன், வெளி வேலைக்கு ஒரு ஆள், மேல் வேலைக்கு ஒரு ஆள், அது போக ஒரு எடுபிடி என ஒரு ஆறு பேர். இவர்களோடு தற்காலிக வரவாக இவள் ஒருத்தி!

வேலைக்காரர்களில் கூட ஒரு பெண் இல்லாதது அவளுக்கு வியப்பாய் இருந்தது. அவரவர் வேலையை பிசகின்றி செய்தனர் வேலையாட்கள் அனைவரும். அதிகப்படி பேச்சு ஒன்றும் காணோம். சுந்தரத்திற்கு ஏதோ இதய நோய். கூடவே ஆஸ்துமா. அதிகம் பேசினாலே மூச்சிரைப்புதான். 'பிசினஸ்' எல்லாம் பேரன் தான் பார்த்துக் கொள்கிறான் போலும். இந்த சின்ன வயதில் அவனது பொறுப்பு மிதுனாவுக்கு மலைப்பாய் இருந்தது. கெட்டிக்காரன் தான்..கூடவே கொஞ்சம் சிரித்தால் நன்றாக இருக்கும்.

   வேளாவேளைக்கு உணவு பெரியவர் அறைக்கு வந்து விடும். முன்பு எப்படியோ..மிதுனா வந்தபின், அவர் உணவருந்தி முடிக்கும் வரையில் அவர் அருகிலேயே இருந்து பொறுப்பாய் பரிமாறி, உப்பு,ஊறுகாய், தண்ணீர் என குறிப்புணர்ந்து கவனித்து, கூடவே அவருக்கு பேச்சுத் துணையாகவும் இருப்பாள். தள்ளாத வயதில், தனிமைச் சிறையில் அவர் ரொம்பவே ஏங்கிப் போயிருப்பதாக அவளுக்கு தோன்றும்.

  இந்த நளந்தன் இவரோடு இப்படி நேரம் செலவிடுவானோ? முதல் சந்திப்பில் அவனிடம் கண்ட கடுமை எதிர்மறையான எண்ணத்தை தோற்றுவித்தாலும்.. 'வேறு ஏதாவது பேசுங்கள், தாத்தா" என்று சொன்னானே..அப்படி என்றால் பேசுவது..ஏதாவது பேசிக் கொண்டிருப்பது வழக்கம் என்றும் அர்த்தமாகிறதே..என அவனுக்காக மனம் வக்காலத்து வாங்கும்!

  உணவு வேளைகள் போக, காலையில் ஒரு தரம், மாலையில் ஒரு தரம் தாத்தாவோடு பொதுவாக ஏதாவது உரையாடுவது வழக்கமாகி போனது. மிஞ்சிய நேரத்தில் சமையல்கட்டில் உதவினாள். முதலில் மருண்டு மறுத்த சமையல்காரர் அவளது யதார்த்த குணம் கண்டு ஒரு மரியாதை கலந்தத் தோழமையுடன் பழக ஆரம்பித்துவிட்டார். மற்றவர்களும் 'மீனாம்மா' என்று இயல்பாக அழைக்க தொடங்கிவிட்டனர். அவள் தாத்தாவும் அவளை 'மீனாம்மா' என்று தான் அன்போடு அழைப்பார்! அதுவே அந்த புதிய சூழலில் ஒருவகை ஆறுதலைத் தந்தது .

  தோட்ட மேற்பார்வையும் சில சமயம் நடக்கும். ஆனால் அதிகாரமாக உத்தரவிடாது, 'இந்த செடி பட்டுப் போய் விட்டதே..உரம் போட்டாலும் பிடிக்குமா?..இங்கே இன்னொரு ரோஜா பதியன் போடலாமா?' என யோசனைகளாய், சக மனுஷியாய், அவள் கேட்கும் போது, தோட்டக்காரருக்கும் தவறாய் தோன்றுவதில்லை.

  உண்ட வீட்டிற்கு தன்னால் ஆன சிரமதானம் என்று செய்தது போக, தனக்கென சில மணித்துளிகளும் அவளுக்கு கிடைத்தன. நளந்தன் வரும்வரை வேலை பற்றி ஒன்றும் கேட்கமுடியாது..அதற்காக சும்மா இருக்கவும் முடியாதே.. அதனால், முன்பு செய்த தன் பகுதி நேர வேலை - ஒரு பெரிய டைப்பிங் அகாடமியில் டைப்பிங் ஹையர், லோயர் பரீட்சை தாள்கள் மதிப்பிடும் வேலை - அதைத் தொடர முடிவு செய்தாள். தாள்கள் அஞ்சல் வழி அவளுக்கு அனுப்பப்படும், திருத்தியதை அவளும் அது போன்றே திருப்பி அலுவலகத்திற்கு அனுப்பிவிடுவாள். சொற்ப சம்பளம் தான். அதிலும் இந்தகாலத்தில் கம்ப்யூட்டர்-ஏ திருத்திவிடும். இன்னும் இப்படி வெளி ஆட்களிடம் கொடுப்பது அவளுக்குமே ஆச்சர்யம் தான். இன்றோ நாளையோ இந்த வேலையும் போய்விடும்..இருக்கும்வரை செய்வோமே..ஒரு நிரந்தர வேலை கிடைக்கும்வரை இது ஒரு பற்றுகோள். சுந்தரம் தாத்தாவிடம் இதுபற்றி அவள் இன்னும் சொல்லவில்லை..அவர்கள் தகுதிக்கு இது கூடாதென தத்துபித்து என்று அவர் மறுப்பு கூறிவிட்டால், மீறி செய்வது முறையாகாது. எப்படியும் அஞ்சல் வழிதான் பரீட்சை தாட்கள் வருவதும், போவதும். இதில் என்ன பெரிய பாதகம்? அதனால் இந்த வீட்டு முகவரியை மட்டும் அந்த அகாடமியில் மறுபதிவு செய்து கொண்டு முன்பு போலவே தன் பணியை எஞ்சிய மணித்துளிகளில் வீட்டில் இருந்தவாறே தொடர்ந்தாள்.

தாத்தா சொன்ன சில வாரங்கள் முடிந்தபாடில்லை. அவரை மீண்டும் மீண்டும் வேலை விஷயமாகவோ, மற்ற விஷயமாகவோ தொந்தரவு செய்ய அவளுக்கு ஒரு மாதிரி இருந்தது. சும்மாவே நளந்தனின் தாமதப்பட்ட வரவால் சோர்ந்திருந்தார். மூச்சிரைப்பு வேறு!

இந்த நளந்தன் வந்து, அவனிடம் இந்த தாத்தா சொல்லி, பின் அவளுக்கென ஒரு வேலையை அவன் கண்டெடுத்து,..அதற்குள் தன் தாத்தாவே காசியில் இருந்து வந்து விடுவார்! சலிப்பும் ஏக்கமும், நம்பிக்கையும், நம்பிக்கையின்மையுமாய் நாட்கள் உருண்டோடின.

இருள் மறைத்த நிழல் - 13

2010-01-01T23:47:00.000-08:00

   வேலை விஷயம் வேண்டுமென்றால் நளந்தனின் வரவுக்காகக் காத்திருக்கலாம் ஆனால், அவள் தாத்தாவைப் பற்றியது..அவரது பயண விவரமெல்லாம் சுந்தரம் தாத்தாவைக் கேட்கலாமே என்று பார்த்தால், அதற்கும் ஏதேனும் ஒரு தடை..ஒரு தடங்கல்..

   அன்று சந்தானம் உறங்கி எழுந்ததும் கூப்பிடுவார் என்று சுந்தரம் சொன்னபடியே மறுநாள் டாக்டர் சுகந்தனின் வீட்டிலிருந்து தொலைபேசி அழைப்பும் வந்தது. அவள் தாத்தாவும் பேசினார். எல்லாம் அவளுக்குத் தெரிந்த விவரம் தான். முழு மருத்துவப் பரிசோதனை செய்தபின் பயணம் மேற்கொள்வது என்று முடிவாம். அநேகமாக அடுத்த வாரம் கிளம்பி விடுவோம் என்றார். குரல் சோர்ந்தமாதிரி தெரிந்தாலும், இரண்டு நாளைக்கு ஒரு முறையேனும் அவரே அழைத்து பேசியதால் மிதுனாவும் கொஞ்சம் அமைதியுற்றாள்.

   அடுத்த வாரமும் வந்தது..ஆனால் காசிப் பயணம் தொடங்கியபாடில்ல்லை! சுகந்தனின் தந்தை சுகவனத்திற்கு உடம்பு சுகமில்லையாம். ஒரு பத்து நாட்களுக்கு பயணத்தைத் தள்ளிப் போடலாமென்று முடிவாம். நினைவு தெரிந்த நாள் முதலாய் அவள் தாத்தாவைப் பிரிந்து இருந்ததே இல்லை எனலாம். இந்தப் பயணம் தள்ளிப் போகப் போக பாட்டனின் அருகாமைக்கு மிகவும் தவித்தாள் மிதுனா.

"பேசாமல் திரும்பி வந்து விடுங்கள் தாத்தா..காசிக்கு அடுத்த வருடம் போய்க் கொள்ளலாம்" என்று வாய் வரை வந்ததை பெரும்பாடுபட்டு விழுங்கினாள்.

தாத்தா சங்கடப்படக்கூடும்.. நினைத்ததை மறைத்து, "அந்த பத்து நாள் இங்கே வந்து என்னோடும் சுந்தரம் தாத்தாவோடும் இருங்களேன் தாத்தா" என்று மாற்றி கூறிப் பார்த்தாள்.

அவள் ஏக்கம் அவரைத் தாக்கியதோ என்னவோ, ஒரு நிமிட அமைதிக்குப்பின் தழுதழுத்தக் குரலில், "அது முடியாதே மீனாம்மா .. எனக்கும் உடல் அசதியாக இருக்குதடா" என்றார்.

   பதறிப்போன மிதுனா, "என்னாச்சு தாத்தா?! நான் வேணா அங்கே வரட்டுமா..இந்த உடம்போடு எதற்கு தாத்தா அவ்வளவு நீண்ட பயணமெல்லாம்? வேண்டாம் தாத்தா.." முடிக்குமுன் விசும்ப ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

அவள் கலங்கியதை கண்ணுற்ற சுந்தரம் இடையில் புகுந்து அவளையும் தாத்தாவையும் சமாதானப் படுத்தி, சாமி விஷயம்.. வருவதாக சொல்லிவிட்டு நிறுத்தக் கூடாது என்றும்..அது தாத்தாவின் மனதில் தீராத சங்கடத்தை ஏற்படுத்தும் என்றும் கிளிப் பிள்ளைக்கு சொல்வது போல் சொல்லி அவளை ஒருவாறு அமைதிப்படுத்தினார்.

   அடுத்த வாரமோ அங்கே சந்தானம் தாத்தாவுக்கும், இங்கே சுந்தரம் தாத்தாவுக்கும் ஒருசேர ஜூரம்..ஃப்ளு போல ஏதோ வைரஸ். சுகந்தன் போன் பண்ணி சந்தானத்தை முறையாக பார்த்துக் கொள்வதாக உறுதிகொடுத்தார். சுந்தரம் தாத்தாவின் நிலைதான் கொஞ்சம் மோசம். ஃப்ளுவோடு ஆஸ்துமா வேறு. ஆனால் அவளது தொடர்ந்த அன்பான பராமரிப்பில் விரைவிலேயே உடல் தேறினார். நளந்தனின் தொடர் போன்கால்களும் ஒரு முக்கியக் காரணம்.

  அவருக்கு மூச்சிரைப்பு அதிகமாகிவிட்டது தெரிந்ததும் அவனது STD கால்களும் அதிகரித்தன. தினமும் இருமுறை அவரை அழைத்து நலம் விசாரித்தான். முதல் இரு நாள் மட்டும் அவள் தொலைபேசியை எடுத்து பேசினாள். பின் அவன் அழைப்பு வழக்கமானவுடன், ரிசீவரை அவளே எடுத்தாலும், நேரே தாத்தாவிடம் கொடுத்துவிட்டு அவள் தோட்டம்பக்கம் சென்றுவிடுவாள். தாத்தாவிற்கும் பேரனுக்கும் ஆயிரம் இருக்கும். இடையில் தான் எதற்கு?

   என்ன பேசுவானோ! அவள் மீண்டும் உள்ளே செல்லும்போது, தாத்தாவின் முகம் ஆயிரம் வாட்ஸ் பல்பு போல பளிச்சென்று இருக்கும்! இவ்வளவு பாசமா பேரன் மேல்?! அல்லது அந்த நளந்தனின் குரலுக்கு தான் அவ்வளவு சக்தியா?! இரண்டும்தான் என்றது மனம். அவனோடு ஒரு வார்த்தையும் பேசாதபோதும், அவன் அழைப்பு வரும் நேரம் அவள் மனதிலும் ஒரு பரபரப்பு பரவுவதை மிதுனா கவனித்திருக்கிறாளே!

  அன்று காலைகூட  சுந்தரம் தாத்தா பரபரப்புற்றிருந்தார் தான். அவன் குரலை கேட்கும்முன் இருக்கும் வழக்கமான பரபரப்பு அல்ல. அதீத பரபரப்பு. என்ன சேதி என்று மிதுனாவுக்குத் தெரியவில்லை. என்னவென்று தெரிந்த போதோ என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை!

இருள் மறைத்த நிழல் - 14

2010-01-01T23:46:00.000-08:00

     அன்றும் மிதுனா எப்போதும் போல தானே தாத்தாவிற்கான காலை சிற்றுண்டியை எடுத்துக் கொண்டு அவர் அறை நோக்கி சென்றாள். என்றைக்கும் இல்லாத அதிசயமாய் கதவு சாத்தியிருந்தது. காற்று பலமாய் அடித்தது போலும் என்று எண்ணி தட்டை இருகைகளிலும் ஏந்திய நிலையில் கதவை முழங்கையால் ஓசையின்றி உந்தி தள்ளியபடியே உள்ளே செல்ல முற்பட்டாள். தாத்தா ஒருவேளை அசதியாய் குட்டி தூக்கம் போட்டிருந்தால் எழுப்ப வேண்டாமே என்றும் ஒரு எண்ணம்.

  கதவைத் திறந்தவள் அப்படியே செய்வதறியாது நின்றாள். பாதி திறந்த கதவின் அப்பால் தாத்தாவின் கையை பிடித்தபடி அவர் அருகில் அமர்ந்திருந்தது.. நளந்தன்!

அவன் முகத்தில் முதல் நாள் கண்ட அதே புருவ சுளிப்பும், ஏக கடுப்பும். இவன் இன்று வருவான் என்று தெரியாதே!  ஓ!! இவன் வரவை எதிர்பார்த்துதான் தாத்தாவிடம் அத்தனை பரபரப்பா?! இந்த தாத்தாவாவது இப்படி என்று அவளிடம் முன்பே சொல்லி இருந்தால் கொஞ்சம் கவனத்தோடு இருந்திருப்பாளே! குறைந்தபட்சம், சிரமம் பாராமல் தட்டை கீழே வைத்துவிட்டு ஒருமுறை கதவை தட்டிவிட்டாவது வந்திருப்பாளே என்று மனம் அடித்துக் கொண்டது.

    இது இரண்டாவது முறை..இப்படி நாகரீகமின்றி அவனிருக்கையில் முன்னறிவிப்பின்றி அறையினுள் நுழைவது. இந்த முறை என்ன மண்டகப்படி கிடைக்கப்போகிறதோ!! ஒருகணம் உறைந்த மிதுனா அஞ்சியபடிதான் அடுத்த அடியை எடுத்து வைத்தாள். தட்டை அருகிருந்த மேஜை மேல் வைக்கும் வரைகூட அவன் வாய் திறந்து எதுவும் பேசினானில்லை.

  "வந்து..சாரி..நீங்கள் வந்திருப்பது தெரியாது..கையில் தட்டு..ரெண்டு கைகளிளிலும்..வந்து..கதவை தட்ட முடியவில்லை..கீழே வைதுவிட்டேனும் தட்டி இருக்கலாம்..தாத்தா தூங்குவாரோ என்று..அப்படியே.."திக்கித் தடுமாறி வார்த்தைகள் வந்து விழ அவன் முகத்தை அதுவரை பாராமல் பேசியவள், அவனிடத்தில் இருந்து எந்த பதிலும் வராததைத் தொடர்ந்து பார்வையை அவன் முகம் நோக்கி உயர்த்த, வியந்து போனாள்!

   அவன் முகத்தில் சற்றுமுன் கண்ட கோபத்தின் சிறு சாயல்கூட இல்லை. மாறாக ஒரு சின்ன புன்னகை! அவனிடமா?! கருத்து அடர்ந்த மீசைக்கடியில், அளவான அழகான புன்னகை! கூட சேர்ந்து சிரித்த கண்கள்.

அலை அலையாய் படிந்து பளபளக்கும் கேசம். பரந்த நெற்றி. ஏறி இறங்கிய அடர் புருவம். கத்தி போல கூர்மையான கண்கள். கண்கள் கத்தி என்றால், நான் என்னவாம் என்று போட்டியிடும் எடுப்பான நாசி! பிடிவாதத்தைக் காட்டும் உறுதியான தாடை. கச்சிதமாக நறுக்கப்பட்ட மீசை. முக்கால் காதுவரை நீண்ட கிருதா. கீழுதட்டிற்கு கொஞ்சம் கீழே தொடங்கி மத்தியில் ஓர் மெல்லிய நேர் கோடாய் மோவாயில் ஆண்மை கூட்டும் ஒரு சின்ன வெட்டு. மாநிறத்திற்கும் கொஞ்சம் குறைந்த நிறம். செதுக்கியது போல் நேர்த்தியான பிம்பம். கிட்டத்தட்ட ஒரு கருப்பு கிரேக்க சிலை போன்ற அவனது தோற்றத்தில் பிரமித்தாள் மிதுனா.

  அவன் ஒற்றைப் புருவத்தை மேலே ஏற்றி கேள்வியாய் நோக்க, 'சேச்சே..என்ன இது பட்டிக்காட்டான் மிட்டாய் கடையை பார்ப்பது போல' என்று தன்னை தானே உள்ளுக்குள் கடிந்துகொண்டு, சடாரென பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள். தன் சலனத்தை கவனித்துவிட்டானோ..மனம் சஞ்சலப்பட்டது. தன் தடுமாற்றத்தை இருவரும் அறியுமுன் அங்கிருந்து அகன்றுவிட துடித்து, "நீங்கள் பேசிக் கொண்டே சாப்பிடுங்கள் தாத்தா..எதுவும் தேவை என்றால் பெல் அடியுங்கள்..நான்..முத்து..வருவான் என்று அவனைப் பாராது உரைத்து நகர முயன்றாள்.

   அவனோ அவள் பேசவே இல்லாதது போல, சம்பந்தா சம்பந்தமின்றி, "இங்கு புலி ஏதும் தப்பி வந்துவிட்டதா, தாத்தா?" என்று ரொம்ப அக்கறையாக கேட்டான். இது என்ன மடத்தனமான கேள்வி? வீட்டில் எங்கிருந்து புலி வரும்? அவள் குழம்பி தாத்தாவை ஏறிட்ட அதே வினாடி, அவர் கண்ணிலும், அவன் கண்ணிலும் எட்டிப பார்த்த குறும்பில் அவன் கேலிப் பேச்சு புரிந்தது! புலியைக் கண்டது போல அவள் அவனைப் பார்த்து ஓடுகிறாளாம்!

   சட்டென முகமும் அகமும் மலர சிரித்தவள், "புலி ஏதும் வரவில்லைதான். ஆனால், கடுவன் பூனை ஒன்று ஊரிலிருந்து திரும்பிவிட்டதாகக் கேள்வி " என்று அதே குறும்போடு கூறிவிட்டாள்! மனதில் எண்ணியதை யோசியாமல் வாய் விட்டபின்தான், இதை விளையாட்டாய் ஏற்றுக் கொள்வானோ..என்று கலக்கத்தோடு அவனை ஏறிட்ட மிதுனா மறுபடியும் பிரமித்துப் போனாள்!

  அவனது மென் நகை விரிந்து வெண்பற்கள் மின்ன வாய்விட்டு சிரித்தான் நளந்தன்! அவன் சிரிப்பில் அந்த மாயக் கண்ணனின் சாயல்! கண்ணோரம் சுருங்க சிரித்த அவனது கம்பீரம் அவளை ஈர்த்தது. இவனுக்கு இப்படி சிரிக்க கூட தெரியுமா? தன்னை மறந்து அவள் வியந்து நோக்க, அவன் "Hello!! Welcome Back!" என்று சொடக்கு போட்டு அவளை பூமிக்கு மீட்டு வந்தான்!

  "என்ன, கடுவன் பூனை சிரிக்கவும் செய்கிறதா?" என கேட்டு அவளை மெலிதாய் அதிரவும் செய்தான். "புரிந்தால் சரி" என்று அதே கிண்டலுடன் பதில் கூறி, ஒரு துள்ளலுடன் வெளியேறினாள் மிதுனா!

பரவாயில்லை! நன்றாகத்தான் பழகுகிறான்! அன்று ஏதோ மூடு சரியில்லை போல! ஆமாம் தாத்தாவிடம் கூட சிறு எரிச்சலோடு தானே 'வேறு ஏதாவது' பேச சொன்னான். அந்த நேரத்தில் முன்பின் தெரியாத ஒருத்தி தன் பாட்டில் அறைக்குள் வந்துவிட கோபம் வரும்தானே. என்னவோ நளந்தன் மனம் கோணாமல் நடந்துகொள்ள மனம் துடித்தது. ஏன்?! அவளுக்கு புரியவில்லை. புரிந்துகொள்ளவும் அவளுக்குப் பிரியமில்லை. வீட்டினர் மனம் கோணாமல் நடக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறாள். அவள் தாத்தாவும் அதையே தானே சொன்னார்.. 'அவங்க மனம் கோணாமல் பார்த்து நடந்துக்கோ, பாப்பா' என்று.... இதிலென்ன பெரிய ஆராய்சசி?!

இருள் மறைத்த நிழல் - 15

2010-01-01T23:45:00.000-08:00

சமையல் அறையைக் கடக்கும்போது தான், தாத்தா அறையில் மிளகுதூள் தீர்ந்துவிட்டதே என்று அவளுக்கு நினைவு வந்தது. அன்று அவருக்குத் தொண்டைக் கமறலாய் இருந்ததால், காலைச் சிற்றுண்டியே சிக்கன் சூப் தான். பெரும்பாலும் தாத்தா அவர் அறையிலேயே உண்பதால், உப்பு, மிளகு தூள் போன்றவை அங்கேயும் ஒரு shaker-ல் எடுக்க வசதியாக இருக்கும். நேற்றிரவு , pepper shaker-ஐ எடுத்து வந்து refill செய்ய மறந்துவிட்டாள். தாத்தாவிற்கு சூப் என்றால் எப்போதும் கூடுதலாய் கொஞ்சம் மிளகுதூள் சேர்த்தால் தான் திருப்தி.

இப்போது, மறுபடியும் மிளகுதூளோடு அங்கே செல்ல வேண்டும். நளந்தனின் வேடிக்கை பேச்சும், பளீர் சிரிப்பும், அவளை அங்கே செல்லத் தூண்டியது என்றாலும், சும்மா சும்மா ஏதோ சாக்கிட்டு அவன் இருக்கையில் அவள் அங்கே செல்வதாக நினைத்துக் கொள்வானோ என்றும் தயக்கமாக இருந்தது. ஏனோ அவன் எண்ணத்தில் தான் தாழ்வது அவளுக்கு கிஞ்சித்தும் பொறுக்கவில்லை. ஏதோ இப்போதுதான் சுமுகமாக சிரிக்கிறான். அதை கெடுத்துக் கொள்வானேன்!

தாத்தாவாக கேட்டால் எடுத்துச் செல்லலாமே என்றது ஒரு மனம். முத்துவிடம் கொடுத்தனுப்பேன் என்றது ஒரு மனம். ம்ஹும்.. அது மரியாதை அல்ல. இத்தனை நாள் நீதானே தாத்தாவிற்கு எல்லாம் பார்த்துப் பார்த்து செய்தாய்? இதிலென்ன தவறு? நீயே போ..என்றது ஒரு மனம். கடைசியில் தானே செல்வது, அதிலும் உடனே செல்வது, அதிலும் கதவைத் தட்டிவிட்டே செல்வது என்று ஒரு முடிவோடு மிளகு டப்பாவைத் தூக்கிக் கொண்டு அவளே சென்றாள்.

கதவைத் தட்ட முனைகையில், உள்ளே தன் பெயர் அடிபடுவது கண்டு தயங்கினாள். உள்ளே செல்வதா வேண்டாமா என்று அவள் தன்னுள் திணறுகையில், "மிதுனா நல்ல பெண்ணப்பா" என்ற தாத்தாவின் குரல் அட்சர சுத்தமாய் சாத்திய கதவையும் தாண்டிக் கேட்டது. ஒட்டுக் கேட்பது தவறு..அங்கிருந்து அகன்றுவிடத தான் நினைத்தாள் மிதுனா. ஆனால் தொடர்ந்து வந்த நளந்தனின் குரல் அவளைத் தடுத்தது.

"நான் கூட அவளுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும், தாத்தா"

இவன் எதற்காக தனக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும்? அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் அவளை நகரவிடவில்லை. நகர சொன்ன மனசாட்சியையும் தலையில் தட்டி ஒரு புறம் உட்கார வைத்தது!

தன் கணீர் குரலில் தொடர்ந்தான் நளந்தன்.

"அவள் கவனிப்புப் பற்றி நீங்கள் அவ்வளவு சொன்னதால் தானே தாத்தா நானும் அங்கே உங்களைப் பற்றியத் தவிப்பின்றி இருக்க முடிந்தது. இரண்டு நாள் கூட ஆனாலும் அங்கேயே இருந்து வேலையையும் முடிக்க முடிந்தது."

அவளுக்கு உச்சி குளிர்ந்து. அது தான் அவ்வளவு இளக்கமாகப் பேசினானா?! இன்றும் அவள் உள்ளே நுழைந்ததும் கோபம் வந்தது தான்..ஆனால் நொடியில் தணிந்தும் விட்டான் தான்.. இம்மென்றால் கோபம் வருகிறதே! கொஞ்சம் முன்கோபி போல..
நொடியில், மகா முசுடு கொஞ்சம்..கொஞ்சமே கொஞ்சம் முன்கோபி ஆன வினோதம் உள்ளே குறுகுறுத்தது. ஆனால் அவள் மகிழ்ச்சிக்கு அவ்வளவு தான் ஆயுள் போலும்.

ஒட்டுக் கேட்ட எவர் தான் நல்லதைக் கேட்டிருக்கிறார்கள்?! மனசாட்சிக்கு மதிப்புக் கொடுத்து முன்பே அங்கிருந்து நகர்ந்திருக்கலாமோ என்று அன்று பூராவும் அவள் நோகும்படி ஆயிற்று நளந்தனின் தொடாந்தப் பேச்சு.

"அவள் தாத்தா..உங்கள் சிநேகிதர் சந்தானம்..அவரிடம் பேசினீர்களா தாத்தா"

"ம்.. பேசினேன்.. அவளுக்கு இருக்கும் ஒரே சொந்தம் அவன் தான்..அவனையும் பிரிந்து இருக்க வேண்டியதாகிவிட்டது..எனக்கு ஒரு பேச்சுத் துணையாக 'Companion' போல இரம்மா என்றேன்..சோம்பி இருக்க மனமின்றி, எல்லா வேலையையும் இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு செய்கிறாளடா, விஜி.." குரல் கம்மிற்று அவருக்கு.

"எல்லா வேலையும் என்றால்..ஏதாவது நல்ல சம்பளமாக போட்டுத் தர வேண்டியது தானே தாத்தா..தனக்கென நல்லதாய் ஆடை அணிகளாவது வாங்கிக் கொள்வாளே. உங்களுக்கும் அவளைப் பிடித்திருக்கிறது. நீங்கள் சொல்வது போல ஒரு 'companion' போல இங்கேயே இருந்து.. கணிசமான தொகை அவள் பெயரில் மாதாமாதம் போட்டுவிடலாம்.. அவள் எதிர்காலத்திற்கும் வகை செய்தாற்போல ஆகும்.." மேற்கொண்டு கேட்க அங்கே மிதுனா இல்லை!

பாவம், இருந்திருந்தால்.. தாத்தா அவனை அப்படிப் பேசியதற்காகக் கடிந்து கொண்டதையும், சந்தானமும் அவரும் எந்த அளவிற்கு நெருங்கிய சிநேகிதர்கள் என்று கூறியதையும், அவள் இந்த வீட்டுப் பெண் என்று தான் கருதுவதாகச் சொன்னதையும் கேட்டிருக்கலாம்!

சமையல் அறைக்கு விதிர்விதிர்த்து வந்தவள், முத்துவை அழைத்து, அவனிடமே மிளகுத் தூளைத் தாத்தாவின் அறைக்குக் கொடுத்தனுப்பினாள். இதை முன்பே செய்திருக்கலாம்! தன்னறைக்கு விரைந்து வந்து அப்படியேக் கட்டிலில் விழுந்தாள் மிதுனா.

'நல்ல சம்பளம்!' பொட்டில் அறைந்தாற்போல இருந்தது அவளுக்கு. சுந்தரம் தாத்தா என்ன உரிமை கொடுத்தாலும், அவள் அன்னியம் தானே..அவன் சொன்னதில் என்ன தவறு? ஆனாலும் இது ஏன் தன்னை இவ்வளவு பாதிக்க வேண்டும் என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை.

சற்றுமுன் அவனது ஒரு சிரிப்பில் உலகை வென்ற திருப்தி கொண்டது இப்போது பெரும் மடத்தனமாக தோன்றியது.தாத்தா திரும்ப திரும்ப அவளை தன் சொந்த பேத்தி போல என்றதை அவள் அப்படியே எடுத்துக் கொண்டாளா?! தன் நிலை மறந்து அப்படி அவன் சிரிப்பில்..அவனில் லயிக்கவும் வேண்டுமா?!

ஏதோ ஒன்று..முளையிலே கிள்ளி எறிய வேண்டிய ஒன்று.. ஒரு மடத்தனம்..தன்னுள் குடிகொண்டு இலை மறை காயாக பல்லிளித்தது!

இன்னதென்று முழுதும் புரியாவிட்டாலும், இப்படி கண்டதே காட்சி கொண்டதே கோலம் என்றில்லாமல், இனி மனதைக் கட்டுக்குள் வைக்க வேண்டும் என்ற நினைப்போடு தூங்கிப் போனாள் மிதுனா.

இருள் மறைத்த நிழல் - 16

2010-01-01T23:44:00.000-08:00

மிதுனாவின் மறுநாள் வழக்கம் போலத் தான் விடிந்தது. இரவில் குழம்பிக் கிடந்த மனமும் தெளிவுற்றார் போலத் தான் இருந்தது. குளித்து உடை மாற்றும்போது மட்டும் அவன்..நளந்தன் தன் ஆடை பற்றி விமர்சித்தது நினைவிற்கு வந்தது. 'நல்லதாய் ஆடைகளாவது வாங்கிக் கொள்வாளே..'

தன் கையில் இருந்த ஆடையைப் பார்த்தாள். பரவாயில்லை ரகம் தான். வந்த புதிதில், சுடிதாரா, சேலையா என்ற சந்தேகத்தை தாத்தாவிடமே கேட்ட போது, அவர் "நீ அங்கே உன் வீட்டில் என்ன உடுப்பாயோ அதைத் தாராளமாக இங்கேயும் அணியலாம்மா..நான் தான் இது உன் வீடு என்று சொன்னேனே" என்றார்.

அதனால் இப்போதெல்லாம் அவள் சுடிதார் தான் அணிவது. நேற்று அணிந்திருந்ததும் சுடிதார் தான். ஆனால் பழையது. அவள் கொண்டு வந்ததே ஒரு பத்து, இருபது உடுப்பு தான். மூன்று மாத தங்கலுக்கு அது குறைவோ?!..கொண்டு வந்த போதே அவை கொஞ்சம் பழையன. வந்த இந்த மூன்று வாரங்களாக அவற்றையேத் துவைத்துத் துவைத்து உடுத்தி, கொஞ்சம் மங்கித் தெரிந்தன..
அதிலும் நளந்தனின் குறிப்பிற்கு பின் ரொம்பவே மங்கித் தெரிந்தன.

அதென்ன அவன் கருத்திற்கு அவ்வளவு முக்கியத்துவம் தருவது?! தன்னையேக் கடிந்து கொண்ட மிதுனா, ஒரு பிடிவாதத்துடன் கையிலிருந்த அந்த சுடிதாரையே அணிந்துகொண்டாள். இப்போதைக்கு அவளுக்கு வேறு 'Option-ம்' கிடையாதுதான்..ஆனால், இது தான் நான். இது தான் என் நிலைமை..இதில் வெட்கப்பட ஒன்றும் இல்லை' என்ற நிமிர்வோடு இருக்கலாம் தானே?

இருப்பினும், விடைத் தாள் திருத்திய பணம் கையில் இருந்தது. அதோடு தன் தாத்தா அவளிடம் கொடுத்திருந்தக் கைச்செலவு பணமும் தாராளமாகவே இருந்தது. சுந்தரம் தாத்தாவிடம் சொல்லி இந்த வாரத்தில் ஒரு நாள் கடைத்தெருவிற்கு சென்று ஓரிரண்டு உடைகளாவது நல்லதாய் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும்.. தன் சுய மரியாதைக்காகவாவது நல்ல உடைகளாய்... இன்னும் கூட சில பொருட்கள் வாங்க வேண்டியிருந்தது.

தாத்தாவின் சிற்றுண்டியை எடுத்துக் கொண்டு அறை வாயிலை அடைந்தவள், இந்த முறை ஞாபகமாக கதவு திறந்தே இருந்தாலும், இருமுறை மென்மையாகத் தட்டி, "வரலாம்" என்ற நளந்தனின் ஆழ்குரலைக் கேட்ட பின்பே உள்சென்றாள். இருபத்தி ஒரு வயது பட்டாம்பூச்சி மனம் நேற்றிரவே தரை இறங்கிவிட்டிருந்ததால் இன்று அவனது முறுவலை இயல்பாய் ஏற்று பதில் முறுவல் தர முடிந்தது.

"உங்களுக்கும் இங்கேயே டிபன் எடுத்து வரவா?" மென்குரலில் வினவினாள் மிதுனா.

"உனக்கும் சேர்த்து எடுத்து வர சொல்லேன்" என்றான் அவன்.

"இல்லை..நான் இன்று விரதம்..உங்களுக்கு மட்டும் சொல்லி விடுகிறேன் " என்று வாய்க்கு வந்ததை சொல்லி விட்டு நகர முனைந்தாள் அவள்.

"விஜிம்மா, இன்று சாயந்திரம் இவளை வெளியே அழைத்துப் போகிறாயா? கடைத் தெரு எங்கானும்..மீனாம்மா, உனக்கும் ஏதாவது வாங்க வேண்டும் என்றால் வாங்கிக் கொள்ளலாமே.." திடுமெனத் தாத்தா சொல்ல அங்கே ஒரு சங்கடமான மௌனம் நிலவியது.

"இல்லை.."என இருவரும் ஒரு சேர மறுப்புக் கூற ஆரம்பிக்க, நளந்தன் கண்ணியவானாய் அவள் பேச விட்டுக் கொடுத்தான்.

"நானே போய் கொள்வேன் தாத்தா.."

"புது இடத்தில் எப்படியம்மா.."

"டிரைவர்.." என்று இழுத்தவள் "அடுப்பில் பால்..நான் போகிறேன் தாத்தா " என்று கூறி அங்கிருந்து விரைந்து வெளியேறினாள். நளந்தனும் மறுத்துக் கூறத்தானே முனைந்தான் - அதன்பின்னும் அவனோடு செல்ல அவள் தன்மானம் இடம்தரவில்லை.

அன்று சமையல்காரர் விடுப்பு எடுத்திருந்தார். அதனால் சமையல் அவள் பொறுப்பு. பொதுவாக அவர் விடுப்பு எடுக்க வேண்டியிருந்தால் வேறு ஆளுக்கு அவரே ஏற்பாடு செய்துவிடுவார். ஆனால் மிதுனாதான் தானே பார்த்துக் கொள்வதாகக் கூறி அவரைத் தடுத்துவிட்டாள். இது சுந்தரத்திற்கு கூடத் தெரியாது.

அவரை தன் சொந்தத் தாத்தாவாகவே இந்த குறுகிய காலத்தில் நினைத்துப் பழகிவிட்டிருந்தவளுக்கு, இந்த வீடும் அந்நியமாய் அன்றுவரை அவள் கருத்தில் தோன்றவில்லை. அதாவது, நளந்தன் 'நல்ல சம்பளத்திற்கு' அவளை பரிந்துரை செய்யும்வரை!

மனம் கனக்க சமையலைக் கவனித்தாள் மிதுனா. ஏதோ சமையல்காரியாக நிலையிறங்கிப் போய்விட்ட மாதிரியும் கூட இருந்தது. 'சே! சே!' இது என்ன நினைப்பு! தாத்தா தன் மேல் உண்மையான பாசம் வைத்திருப்பவர். தன் தாத்தாவை ஒத்த வயதுடையவர். அவரது நெருங்கிய நண்பரும் கூட. தனக்குத் தஞ்சமும் அளித்திருப்பவர். அவருக்கு சமைப்பதில் என்ன இழிவு?! மனதைத் தேற்றிக் கொண்டாள் மிதுனா. கூடவே, ஒரு நல்ல உத்தியோகம், படிப்பிற்கு ஏற்ற வகையில், விரைவாக தேடிக் கொள்ளவேண்டும்..சீக்கிரமாக..என்ற எண்ணமும் உறுதிப் பெற்றது.

பலவாறு அல்லல்பட்ட மனம் மாலையில் நிதானப்பட, துவைத்தத் தன் துணிகளை கட்டிலில் உட்கார்ந்து மடித்து வைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, அழுத்தமான காலடிகளும், அதைத் தொடர்ந்து கொஞ்சமே சாத்தியிருந்த அவளது அறை கதவில் சன்னமாய் இரு தட்டலும் கேட்டது. ஒரு வினாடி தாமதத்திற்குப்பின், கதவை முற்றிலுமாகத் தள்ளித் திறந்து கம்பீரமாக நின்றுகொண்டிருந்தான் நளந்தன்.

படபடத்து எழ யத்தனித்தவளை கையமர்த்தி, " நானும் ஷாப்பிங் செய்ய வேண்டி இருக்கிறது. சாலமனும் இரண்டு மூன்று நாள் லீவாமே, தாத்தா சொன்னார்..இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் கிளம்பினாயானால், நானே கடைத்தெருவிற்குக் கூட்டிச் செல்வேன். அரை மணி நேரம் போதுமல்லவா? எனக்கு இரவில் ஒரு டின்னர் செல்ல வேண்டும்.." என்றான்.

அவன் பேசப் பேச எழுந்தே விட்டவள் அவன் முகத்திற்கு நேராய் என்ன சொல்லி மறுப்பது என்று தெரியாமல் விழித்தாள். அவனோடு செல்லவும் சங்கோஜம்..அவள் மௌனத்தை சம்மதமாக எடுத்துக் கொண்டு, "கீழே வந்து விடு" என்று சொல்லிச் சென்றான் நளந்தன்.

டிரைவரும் லீவு என்று சொன்னபின், 'இல்லை இல்லை அவன் லீவு முடிந்து வரட்டும். நான் அவனோடு தான் போவேன்..உன்னோடு வரமாட்டேன்' என்று வறட்டு பிடிவாதம் செய்வதும் சரியாகப்படவில்லை.

சரி, அவனுக்கும் ஏதோ வேலை இருப்பதாக சொன்னானே. வழியில் இறக்கிவிடப் போகிறான்.இதிலென்னப் பெரிய யோசனை. எப்படியும் சில அத்தியாவசியப் பொருட்கள் வாங்க வேண்டியிருக்கிறது..இன்றே போகலாமே!

பொதுவாகவே, மிதுனா வெளியே கிளம்ப என்று பிரத்தியேக அலங்காரமெல்லாம் செய்து கொள்ள மாட்டாள். வசதி இல்லை என்பது உண்மை என்றாலும், இயற்கையிலேயே நல்ல எழில் மிக்க மிதுனாவிற்கு அதிக அலங்காரம் தேவையில்லை என்பதேப் பொருத்தமான காரணம்.

அதிலும் முன் தினம் நளந்தனின் 'நல்ல ஆடை' குறிப்பு ஏற்படுத்திய உறுத்தலின் விளைவாக ஒரு கவனத்துடனேத் தலை வாரி, மையிட்டு, பொட்டிட்டு, இருப்பதில் நல்ல ஒரு சேலையையே மிக நேர்த்தியாக அணிந்திருந்தாள். அதனால் அவன் கடைக்குச் செல்வது பற்றி கூறிய போதே அவள் 'ரெடி' தான்.

இருப்பினும், பரக்காவெட்டி போல, 'நீ எள் என்றால், நான் எண்ணையாக்கும்' என்று அவன் முன் அக்கணமே சென்று நிற்க அவளுக்கு விருப்பமில்லை. நிதானமாகவே, மீதமுள்ளத் துணிகளையும் மடித்து, ஹாங்கரில் மாட்ட வேண்டியவற்றை மாட்டி வார்டுரோபில் தொங்கவிட்டு, அரை மணிக்கு ஐந்து நிமிடமிருக்கையில் கீழிறங்கி ஹாலில் அவன் வருகைக்காகக் காத்திருந்தாள்.

சொன்னபடி அரைமணி நேரத்தில் அங்கு வந்த நளந்தனின் பார்வையில் ஒரு மெல்லிய மெச்சுதல் இருந்தது. பின்னே?! சொன்ன நேரத்தில் கிளம்பிவிட்டாளே! அவனது மெச்சிய பார்வையிலேயே உள்ளம் குளிர்ந்தது, அவள் என்ன தடுத்தும் முடியாமல்!

மிகையற்ற அவளின் அலங்காரத்தையும், எழிலுருவத்தையும் அவன் இனிய ரசனையுடன் நோக்கியது மேலும் நெஞ்சுக்குள் குளிர் பரப்பியது. "குட்" என்று சுருக்கமாய் தன் ரசனைக்கு முத்தாய்ப்பு வைத்தான் நளந்தன். அந்த 'குட்' அவளது 'Punctuality'-கா, 'Personality'-கா என்று புரியாது விழித்தது நேற்று தடுக்கி விழுந்து தரை இறங்கிய அந்த இருபத்தியொரு வயது பட்டாம்பூச்சி! மனப்போராட்டத்தை மறைத்து, பெரிய ரசிகன் தான் என்று கிண்டலாய் பாவித்துக் கொள்ள முயன்றாள் மிதுனா.

இருள் மறைத்த நிழல் - 17

2010-01-01T23:43:00.000-08:00

   காரில் லாவகமாக அமர்ந்தவன் அவள் பக்கத்து கதவை தன் வலிய கரங்களால் உள்ளிருந்தபடியே எட்டித் திறந்துவிட்டான். அவனோடு முன்புறம் அமர்ந்து செல்ல எப்படியோ இருந்தது. உள்ளே அமர்ந்துகொண்டு கதவை சாத்தியவள் அது முழுமையாக சாத்தாது கண்டு மீண்டும் கதவைத் திறந்து சாத்தினாள். முன் பின் செத்திருந்தால் அல்லவா சுடுகாடு தெரியும்! இதுவோ அவளது முதல் கார் பயணம். கதவை அறைந்து சாத்த வேண்டும் என்பதைப் பாவம் அவள் அறியவில்லை.

நளந்தன் அறைந்து சாத்த சொல்லியும், அவள் அறைந்த வேகம் பத்தவில்லை! ரொம்ப வேகமாக அறைந்து கதவு ஏதாவது ஆகிவிடுமோ என்றும் இருந்தது. அவள் முகம் கன்ற, ஒரு சின்ன புன்னகையோடு நளந்தனே தன் இருக்கையிலிருந்து லேசாக அவள் புறம் சாய்ந்து கதவை சாத்தக் கைகளை நீட்டினான். கிட்டத்தட்ட அவளை உரசி கொண்டு நீண்ட கைகளால் அவள் சிலிர்த்து அனிச்சையாய் விலகி இருக்கையோடு அழுந்திக் கொள்ள, நீண்ட கைகளை நீட்டிய வேகத்திலேயே இழுத்துக் கொண்டு வியப்பாய் அவளைப் பார்த்தான். பின் இதழ்க்கடையில் ஒரு மென் முறுவலோடு ஏதொன்றும் சொல்லாமல், தன் சீட் பெல்ட்டை கழற்றிவிட்டு சற்று முன்னோக்கிக் குனிந்து அவள் மேனியில் அவன் நிழல்கூடப் படாமல் கையை நீட்டிக் கதவை அறைந்து சாத்தினான்.

தன் கூச்சத்தையும், விலகலையும் அவன் கண்டுகொண்டதும், அதை இயல்பாய் ஏற்றுக் கொண்டதும் கண்டு அவள் கன்னம் கதகதத்தது..

"நீ இதே ஊர்தானே " என்ற அவனது இயல்பான குரல் உதவி செய்ய அவளும் முயன்று இலகுவான பேச்சில் கவனத்தைத் திருப்பினாள்.

"ஆமாம்..வந்து..பக்கத்தில் உள்ள எடமலை புதூர் என்று ஒரு கிராமம்.." என்றாள். "ஓ!" என்றான் ஏதோ விடை கிடைத்த மாதிரி. கிராமப்புறம் என்பதால் வந்த ஒதுக்கம் என்று எண்ணினானோ?!

"என்னைக் கடைத்தெருவில் இறக்கிவிட்டால் போதும்..வேண்டியதை வாங்கியபின் நானே பஸ் அல்லது ஆட்டோவில் திரும்பி வந்து விடுவேன்" என்று அவள் கூறியதை அவன் கவனித்ததாகவேத் தெரியவில்லை.

"பரம்பரா காம்பிளக்ஸ் ஓகே தானே? அங்கே போகலாமா?" என்று கேட்டு அதிர வைத்தான்.

நகரத்தில் பிரசித்தி பெற்ற வணிக வளாகம் அது. வளமுள்ளவர்களின் வாசஸ்தலம்! பரம்பரா காம்பிளக்சின் வாயில் காப்பானுக்கு 'டிப்ஸ்' கொடுக்கவே அவள் கொண்டு வந்திருந்த பணம் காணாதே!

"வேண்டாம்..வேண்டாம்.." பதறினாள் மிதுனா. "நான்..என்னை அங்கே இறக்கி மட்டும் விடுங்கள். நான்..எனக்கு தேவையானது அங்கே இருக்காது..எனக்கு தெரிந்த வேறு இடத்தில் வாங்கிக் கொள்கிறேன்." அவள் மறுக்க மறுக்க அவன் பார்வைக் கூர்மையானது.

"ஏன்? பரம்பராவில் இல்லாததே இல்லையே! அப்படி என்ன வாங்கப் போகிறாய்? அங்கே எல்லாம் இருக்குமே?"

அவளுக்குக் கோபம் பொங்கி வந்தது. தன் ஏழ்மையைப்  பட்டவர்த்தனமாக சொல்ல வைக்கிறானே!

"அங்கே எல்லாம் இருக்கும் தான். என்னிடத்தில் தான் அந்த அளவு பணம் இருக்காது!" குத்தலாக மொழிந்தாள் மிதுனா.

அவன் பார்வையில் உடனே தணிந்து, " பரம்பராவைத் தாண்டி அருகே இருக்கும் பஜார் தெருவில் இறக்கி விடுங்களேன்., ப்ளீஸ்" என்று மன்றாடும் குரலில் கேட்டாள்.

மறுபடியும் வியந்து நோக்கியவன், "பணம் வேறு எடுத்து வந்தாயா? " என்று கேட்டான்.

அவன் கேள்வி புரியவில்லை.

"கேட்டேனே, பணம் தனியாக எடுத்து வந்தாயா?" என்று மீண்டும் கேட்டான்.

"பின்னே, கடைக்கு போகலாம் என்றால், பணம் எடுக்காமல் வருவார்களா?" இதென்ன கேள்வி என்பது போல விடையளித்தாள் மிதுனா.

பார்வை மாறாமலே, "அதையேத்தான் நானும் கேட்கிறேன்! கடைக்குப் போகலாம் வா என்றால், பணம் எடுத்து வராமல் இருப்பேனா?" என்றான்.

அவளுக்கு அவன் எதற்காக பணம் எடுத்து வரவேண்டும்? புரியாமல் அவள் நோக்க, அவனேத் தொடர்ந்து, "உனக்கு வேண்டியதை நான் வாங்கித் தர மாட்டேனா?" என்று மென்குரலில் வினவினான்.

சற்றுத் தடுமாறியவள் கிறங்கவிருந்த மனதுக்கு 'சம்மன்' அனுப்பி, 'கணிசமான தொகை' தர பரிந்துரைத்த 'நள மகாராஜாவை' நினைவில் நிறுத்தி, புத்தியைத் தன்வசப்படுத்தினாள்.

"இல்லை இல்லை..வேண்டாம். என் பணம் தேவையானது இருக்கிறது. என்  தேவைகளும் அதிகமில்லை. சில துணிகள், இன்னும் சில.. பொருட்கள் என கொஞ்சம்தான் வாங்க வேண்டும். இதுவே போதும்" உறுதியான அவள் குரல் அவனை மேலே பேச விடவில்லை.

தோளைக் குலுக்கியவன், அவள் விருப்பப்படியே பஜார் தெருவில் காரை நிறுத்தித் தானும் இறங்கினான். "இல்லை நானே.." என்றவளை லட்சியம் செய்யாமல், "ஷ்.. இருக்கட்டும் வா" என்று தானும் கூட வருவதில் உறுதிக்காட்டினான்.

விலை சீட்டைப் பார்த்து பார்த்து அவள் இரண்டு சுரிதார் எடுத்ததை சிறிது நேரம் கை கட்டி வேடிக்கைப் பார்த்த நளந்தன் ஒரு கட்டத்தில் பொறுமையிழந்து படபடத்தான்.

"பார் மிதுனா, எனக்கு நேரம் ஆகிறது..இப்படி நீ கணக்குப் பார்க்கத் தேவையில்லை. இன்னும் நாலு உடை நல்லதாய் எடுத்துக் கொள். இல்லையென்றால், தாத்தா வருத்தப்படுவார்." என்றவன், அவளை மேலேப் பேச விடாமல், தானே மின்னல் விரைவில் சில் உடைகளைத் தேர்வு செய்து கடைப் பையனிடம் கொடுத்தும் விட்டான். அத்தனை பேர் முன்னிலையில் அவனை மறுத்துப் பேசவும் தயக்கமாக இருந்தது அவளுக்கு.

"பில் போடுங்கள், மற்ற கடைகளுக்கு போய்விட்டு வந்து எடுத்து செல்கிறோம்" என்று கவுன்ட்டரில் அதிகாரமாய் கூறிவிட்டு அவளைக் கைப்பிடியாய் பற்றி வெளியே நடத்திச் சென்றான்.

அவன் கைப்பட்ட இடம் குறுகுறுத்தது. அவனோ "அடுத்து எங்கே?" என்றான் இயல்பாக.

குழறிய குரலை சமன்படுத்தி, முயன்று தருவித்த 'இயல்பான' குரலில் "நீங்கள் காரில் 'வெயிட்' பண்ணுங்களேன், ஒரு அரை மணி நேரத்தில் வந்துவிடுவேன்" என்றாள். இன்னும் சிலது வாங்க வேண்டி இருந்தது... உள்ளாடைகள்..இன்னும் பிற.. . இதெல்லாம் அவனிடம் சொல்லக் கூடியவை அல்லவே ..

அவள் முகத்தில் தென்பட்ட மாற்றத்தால் உண்டான ஆவலில், அவள் கையில் இருந்த 'ஷாப்பிங் லிஸ்ட்'-ல் சட்டென்று பார்வையைத் திருப்பிப் படித்த நளந்தனின் முகத்தில் சின்ன முறுவல்!

அதை முழுதும் படிக்காமலே "OOPS.. சரி, சரி.. நீயே வாங்கி வா. நான் இங்கேயே இருக்கிறேன்." என்று மீண்டும் ஒரு புன்முறுவல் செய்தான். கண்ணோரம் ஒரு ரசனையும், கொஞ்சமே கொஞ்சம் குறும்பும். அவன் பார்வையில் முகம் கவிழ்ந்தாள் மிதுனா.

பக்கத்து கடை தான் 'உள்ளாடை உலகம்'. கடைக்கு வேறு பெயர் வைத்துத் தொலைத்திருக்கலாம்! நல்லவேளை நளந்தன் அவள் தயக்கம் புரிந்து வெளியிலேயே நின்றுகொண்டான்..ம்..இதிலெல்லாம் அவன் மகா கண்ணியம்தான்! இல்லையென்றால், அவன் முன்னிலையில் அளவு சொல்லி..காது மடல் சிவந்தது அவளுக்கு!

ஒருவழியாய் அங்கிருந்து வாங்க வேண்டியது வாங்கி வெளியே வந்தாள் மிதுனா. அடுத்து சில காஸ்மட்டிக்ஸ் போன்றவை வாங்க பக்கத்துக் கடைக்கு சென்ற போது, "இங்கெல்லாம் ஆண்களுக்கு அனுமதி உண்டு தானே? நானும் வரலாமல்லவா? " என்று கேலி போல பேசிக் கொண்டே அவளோடு இணைந்து கொண்டான்.

அவள் வாங்குவது எதிலும் குறுக்கிடாமல், கடையை, சில சமயங்களில் அவளை அளவிட்டுக்கொண்டிருந்தவன், 'சேப்டி பின்' ஒரு செட் வாங்கும் போது மட்டும் 'அது எதற்கு?' என்று முகம் சுளித்தான். கேள்வியாய் அவள் நோக்க, தணிந்த குரலில், "கிழிந்து போனால் வேறு வாங்கி கொள்ளலாமே, பின் எதற்கு?" என்று அதிமேதாவியாய் விளக்கம் வேறு! அவளுக்கு சிரிப்பு பீறிட்டது.

விலை சீட்டைப் பார்த்துப் பார்த்து அங்கே உடை வாங்கியது போல, இங்கும் ஏதோ கஞ்சத்தனம் செய்வதாக நினைத்துவிட்டான் போலும்.
"கிழிந்தால் வேறு வாங்கலாம் தான்.. ஆனால் பாருங்கள், புது சேலையே என்றாலும் அதை உடுத்த, முந்தானைக்கு, கொசுவத்திற்கு என 'பின்' தேவைப்படுகிறதே!" என்று சிரிப்பினூடே சொன்னாள் மிதுனா. அவன் முகத்தில் அசடு வழிந்தாலும், "அதை மறந்து போனேன்" என்று சொல்லி சமாளித்தான் நளந்தன்.

கனிவும், சிரிப்பும், சிறு கேலியும்.. இனிமையாய் கழிந்த அந்த மாலைப் பொழுதில் ஒரு தேவதையாகவே தன்னை உணர்ந்தாள் மிதுனா.

இருள் மறைத்த நிழல் - 18

2010-01-01T23:42:00.000-08:00

  அதன் பின்னரும் நளந்தன் மிதுனாவிடம் இனிமையாகவேப் பழகினான். 'பழகினான்' என்றால் அவளுடன் நிறைய நேரம் செலவிட்டான் என்றில்லை..கண்ணில் படும்போது நட்பாகப் புன்னகைத்தான். உணவு நேரம் சேர்ந்து சாப்பிட நேர்ந்தால், இயல்பாக உரையாடினான். என்றேனும் தோட்டத்தில் சந்திக்க நேர்ந்தால் சேர்ந்து நடந்தான். எல்லாம் ஒரு தோழமையுடன் தான்.

முன்னிருந்த இறுக்கம் மாறி, வீட்டினள் போல அவளை நடத்தினான். சில சமயம் தோட்டத்தில் உலவுகையில், சின்ன சிரிப்போடு அவன் உரையாடும் போது அவள் மனம் ஜிவ்வென்று பறக்கும். அவனுக்கும் அது போல் இருந்ததா என்று அவளுக்குத் தெரியாது. அவனிடம் எப்போதும் ஒரு நிதானம். அவன் முகத்தில் இருந்து அவளால் ஒன்றும் கண்டுபிடிக்க முடியாது. ஆனால் சிற்சில சமயங்களில் அவளோடு நடக்கையில், அவன் கண்களில் ஒரு ரசனையைக் கண்டிருக்கிறாள். அதற்குமேல் எதுவும் கிடையாது.

மிதுனா இயற்கையிலேயே ரொம்பவும் அழகு. எழிலான உடல் வாகு. அவள் அழகை அள்ளிப் பருகத் துடித்த பார்வைகள் அவளுக்கு அறிமுகம் தான். ஆனால் எவர் பார்வையும் அவளை இந்த அளவிற்கு பாதித்ததில்லை. இவன் பார்வையில் ஒரு விகாரமற்ற ரசனை. ஒரு நிதானமான ரசனை. இயற்கையை ஆராதிப்பவன் போன்ற ரசனை..

ஆராய மனமின்றி, ஆற்று நீர் போல ஓடுகிற பக்கம் ஓடவே மிதுனாவுக்கு பிடித்தது. அதையும் இதையும் ஆராய்ந்து, கிணறு வெட்ட பூதம் கிளம்பி விட்டால்? தாத்தா இல்லாத இந்த தனிமையில், அவன் அருகாமை தென்பளிக்கிறது. தாத்தா திரும்பி வந்தபின்..வந்தபின்னும் நண்பர்களாகத் தொடரலாமே.. இதற்குமேல் யோசிக்க அவளுக்குப் பிரியமில்லை.

அவளுக்கு மட்டும் தான் சஞ்சலம் என்பது போல, நளந்தன் காலில் சக்கரம் கட்டிக் கொண்டு வீட்டிலும் வெளியிலும் 'ஷட்டில்' அடித்துக் கொண்டிருந்தான்! அவனது அலுவல், அவர்களது தொழில் பற்றி அவன் பேச்சில் இருந்தும், தாத்தாவின் வாயிலாகவும் மிதுனாவும் ஓரளவு அறிய முடிந்தது.

சுந்தரம் தாத்தாவின் காலத்தில் இருந்து அவர்கள் தொழில் 'டிராவல் ஏஜன்சி'. அந்த காலத்திலேயே 'சுபம் டிராவல்ஸ்' என்றால் ரொம்ப பிரசித்தமாம். சுபம் என்பது நளந்தனின் தந்தை 'சுபாங்கனின்' செல்லச் சுருக்கம் என்று பின்னர் அவள் தாத்தாவிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டாள்.

ஆரம்பத்தில் ஒரு சின்ன அளவில் டிராவல் புக்கிங் தொழிலாகத் தொடங்கி அதை படிப்படியாய் நேர்மையாலும், திறமையாலும் தனியனாய் உழைத்து முன்னேற்றியவர் சுந்தரம்.

தாத்தாவிற்கு பின் பேரன் - நளந்தன் சில வருடங்களாக முழு பொறுப்பேற்று திறமையாக சென்னை பெங்களூரு முதலான பல முக்கிய நகரங்களில்  பல கிளைகள் நிறுவி செவ்வனே செயல்பட்டு வருகிறான். தற்போது ஒரு புது வியாபார விரிவு முயற்சியும் செய்து கொண்டிருக்கிறானாம் - இது அவன் மூலம் அவள் அறிந்து கொண்டது. அது என்ன என்று கேட்க ஆவல் இருந்தாலும், அப்படி கேட்பது முறையாகுமா என்று அவள் தயங்கியதால் அவனாக சொல்லும் போது சொல்லட்டுமே என்று இன்று வரை அது பற்றி அவள் அவனிடம் கேட்டதில்லை.

ஒருவேளை அந்த புதிய வியாபார முயற்சிக்காகத் தான் இந்த திடீர் வெளியூர் பயணம், அதீத வேலை நேரம் எல்லாமோ என்னவோ..ஆனால் எத்தனை வேலை பளுவிலும், வாரத்தில் இரு நாட்களேனும் பெரியவரோடு பிரத்தியேகமாக செலவிடுவது அவன் வழக்கமாம்! அவளும் அதைக் கடந்த சில தினங்களாகக் கண்ணுற்றாள். தாத்தாவும் பேரனும் தோட்டத்தில், சிட் அவுட்-ல் என்று எங்காவது செஸ், கேரம், ரம்மி என ஏதானும் விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள். அவரிடம் அவன் காட்டும் அந்த அன்பும், மற்றும்
அவனது செயல் நிர்வாகம் பற்றி தாத்தா சொல்லக் கேட்டும், நளந்தன் மேல் அவள் மதிப்பு ஏறிக் கொண்டே போனது. ஆனாலும் அவ்வப்போது அவனது சொந்த வாழ்க்கை முறை கொஞ்சம் இடித்தது.

அவனது நட்பு வட்டாரம் பற்றி தாத்தாவிற்கு எப்படித் தெரியுமோ?! ஆனால் இன்று பார்ட்டிக்கு செல்கிறான், இன்று கிளப்பிற்கு செல்கிறான் என்று வருந்துவார். அவனே ஒருவேளை எதையும் மறைப்பதில்லையோ! அல்லது, அவரது நலம் விரும்பிகள் சொல்வார்களோ?!

அவளே வந்த புதிதில்  ஒருமுறை டிரைவரோடு பாங்கிற்கு சென்றபோது எதிரில் இருந்த நகைக் கடைக்கு, நளந்தனும் ஒரு இளம்பெண்ணும் நெருக்கமாகக் கைக்கோர்த்து செல்வதைப் பார்த்து துணுக்குற்றிருக்கிறாள். அந்தப் பெண் அவனோடு இழைந்த விதம்..கடையை அடைவதற்குள் தோளணைப்பு என்ன? கையணைப்பு என்ன?!

தாத்தா சொன்ன சலனம் இவள்தான் போலும் என அன்று நினைத்தது போல இன்று அசட்டையாக அந்த நிகழ்வை ஒதுக்க முடியவில்லை!

அதை நினைவுக் கூர்வது மனதிற்கு எளிதாகவோ, இதமாகவோ இல்லை, என்னவோ இனிய கனவை எதுவோ கலைத்து விட்டது போல ஒரு உணர்வு..

தாத்தாவின் முகத்தில் தெரியும் நிராசைக்கும் , சோர்விற்கும் காரணம் அவனது வாரக் கடைசிகளும், அவனைச் சுற்றும் வண்ணத்துப் பூச்சி கூட்டங்களும் என்று அவன் எப்போது உணரப் போகிறான்?!

ஒரு சின்ன தவறைக் கூட பொறுத்துக் கொள்ளமுடியாத 'Perfectionist'.. சிறந்த தொழில் நிர்வாகி..அதே சமயம், என் வாழ்வு என் விருப்பம் என ஆடிக் களிக்கும் வாலிபன்.. இரு மாறுபட்ட நளந்தனைப் பார்த்தாள் மிதுனா!

அன்று சனிக்கிழமை மதியம் மூன்று மணி. நளந்தன் வீட்டில் இருந்தான். தாத்தாவும் அவனுமாக கேரம் போர்டை விரித்துவிட்டார்கள். இப்படி விளையாடும் நேரம் தொழில் சம்பந்தமான விவாதங்களும் நடக்கும் என்பதால், மிதுனா அங்கிருப்பதை அவர்களறியாமல் எப்படியாவதுத் தவிர்த்துவிடுவாள். அவர்கள் சொந்த விஷயம் பேசுகையில் தான் அங்கிருப்பது சரியில்லை என்று தோன்றும்.

பெரும்பாலும் அவர்கள் அப்படி விளையாடும் சமயம் டாக்டர் வீட்டிலிருந்து போன் வரும் நேரமாக அமைந்துவிடுவதும் அவளுக்கு அங்கிருந்து விலக ஏதுவாக இருக்கும். தன் தாத்தாவிடம் தனியாகப் பேசவும் முடியும். அன்றும் அப்படித்தான் போன் வந்தது. சந்தானம் தான் பேசினார். ஜூரத்தால் அவர் சற்று துவண்டுபோனார் போல மிதுனாவுக்குக் கலக்கமாக இருந்தது.. குரலில் இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச தென்பையும் காணவில்லை. ஒரு நடை அவரைப் போய் பார்க்கத் துடியாய் துடித்தது அவள் உள்ளம். சந்தானம் வழக்கம் போலத் தடுத்துவிட்டார். காசிப் பயணம் கிணற்றில் போட்ட கல் தான்! அவரைப் பயணத்திற்கு துரிதபடுத்தவும் அவளுக்கு மனமில்லை. பயணம் தாமதமானால், தாத்தா திரும்பிவரும் காலமும் நீளுமே என்றும் இருந்தது..இருதலைக் கொல்லி எறும்பாய் தவித்தாள்.

ஒருதரம் டாக்டர் சுகந்தனிடம் தானே நேரே பேசி, பயண விவரம் கேட்கலாமா என்றும் தோன்றியது..தாத்தா எப்போதும் ஒரு மழுப்பல்..என்ன காரணத்திற்கோ பயணத்தைத் தள்ளிப் போடுகிறார்கள்..எதையோ மறைக்கிறார்கள் என்று வேறு ஒரு சந்தேகம்..

இதே நினைவில் தோட்டத்தில் உலவிக் கொண்டிருந்த போது, ஒரு ரோஜாச் செடியின் அருகே அவளுக்கு முதுகு காட்டி நின்று, செல்லில் யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருந்தான் நளந்தன். விளையாடி முடித்துவிட்டான் போலும். அருகே செல்கையில், "சரி சுகந்தன்.." என்று அவன் சொல்வது கேட்டது.

'சுகந்தனா..' டாக்டர் சுகந்தனாக இருக்குமோ..நடையை எட்டிப் போட்டு அவனருகே சென்று தயங்கி நிற்க..அவளைப் பார்த்தவாறே, "இருக்கட்டும் சுகந்தன், பிறகு பேசலாம், சுகவனம் மாமாவையும், சந்தானம் சார்-ஐயும் விசாரித்தேன் என்று கூறுங்கள் என்றான்.

டாக்டர் தான் மறுமுனையில் பேசுவது என்று தெரிந்தவுடன் ஆவலை அடக்க மாட்டாமல் 'நான் பேச வேண்டும்' என்று அவனிடம் சைகையில் கூறி செல்லை வாங்கக் கையை நீட்டினாள் மிதுனா. அவள் எண்ணம் புரிந்தும், நிதானமாக, "ஓகே சுகந்தன்..நானே மறுபடியும் கூப்பிடுகிறேன்" என்று சொல்லிப் பேச்சை முடித்தான் நளந்தன்!

அவமானத்தில் முகம் கன்றியது மிதுனாவுக்கு. என்ன அலட்சியம்! கோபம் கொப்புளிக்க அவனை உறுத்துப் பார்க்க, அவனோ எதுவுமே நிகழாதது போல, இளநகை புரிந்தான். அவள் கோபம் தணியாதது கண்டு, "டாக்டர் ஒரு மீட்டிங்கில் இருக்கிறார்.. இடையில் கிடைத்த கொஞ்ச நேரத்தில் தான் என்னை அழைத்தார்" என்று சமாதானம் கூறினான்.

அவளால் நம்ப முடியவில்லை..அவ்வளவு சாவதானமாக பேசினானே..இவனாகத் தானே அப்புறம் பேசலாம்..நானே கூப்பிடுகிறேன் என்றெல்லாம் கூறினான்! அவளிடம் செல்லைக் கொடுக்கப் பிரியமில்லாமல் பேச்சைத் துண்டித்தமாதிரி தான் அவளுக்குப் பட்டது.

அப்படியே கிடைத்த கொஞ்ச நேரத்தில் இவனைக் கூப்பிட்டு சொல்ல வேண்டிய விஷயமென்றால்..தாத்தாவின் உடம்புக்கு ஏதாவது..பதறிய மிதுனாவை,
"சே! சே! அதற்குள் எங்கெல்லாம் தாவுகிறாய்! இந்த வெள்ளியன்று காசிக்கு செல்ல நம் டிராவல்ஸ்-சில் டிக்கெட் புக் செய்தாகிவிட்டது என்று சொல்லத்தான் சுகந்தன் கூப்பிட்டான். நீ என்னடாவென்றால் இல்லாததையும் பொல்லாததையும் போட்டுக் குழப்பிக் கொண்டு.." என்று இலகுவாகக் கூறி கனிவாக அதட்டினான்.

அதுவும் இடித்தது..தாத்தா ஒன்றுமே சொல்லவில்லையே..இந்த பயணத்தை அவர் உடல் தாங்குமா?

அவளைக் கூர்ந்து நோக்கியவன், "என்ன ஒன்றையும் காணோமே..பயணம் உறுதிப்பட்டால் உன் மன உளைச்சல் நிற்கும் என்று பார்த்தேன்.." என்றான் யோசனையாக.

நியாயம் தான்..அவன் சொல்படி அவள் மனம் அலைபாய்வதை நிறுத்தியிருக்க வேண்டும்..ஆனால் என்னவோ குடைந்தது..தாத்தாவின் பக்கத்தில் இருக்க வேண்டும் போல இருந்தது. ஒரு வேளை தானும் அவரோடு காசிக்குப் போக முடிந்தால்...

"நானும்..அவரோடு காசிக்கு செல்ல முடியாதா?" அவள் கேள்வி அவளுக்கே மடத்தனமாகத் தோன்றியது. வயதுப் பெண்ணைக் கூட்டிக் கொண்டு ஊர் ஊராய் இரு முதியவர்களால் சுற்ற முடியுமா? தாத்தாவால்தான் நிம்மதியாக காசி நாதரை தரிசிக்க முடியுமா?

கண்ணில் சிரிப்போடு சுற்று முற்றும் எதையோ தேடியவன் அவள் என்ன என்று கேட்க, "உன் வாக்கிங் ஸ்டிக்கைக் காணோமே என்று பார்த்தேன்" என்றான்.

அவனது கேலிப் பேச்சில் மனம் ஒரு கணம் லேசானாலும், மறுபடியும் கலங்கி,
"எனக்கு..எனக்கு என்னவோ பயமாக இருக்கிறது நளந்தன்.." அவனது வியந்த பார்வையில் ஒரு வினாடி தயங்கித் தானே தொடர்ந்தாள்.

"எனக்கு..அவரை தனியே விட்டுவிட்டது போல..நான் தனியே விடப்பட்டது போல.." வாக்கியத்தை முடிக்கமாட்டாமல் இதோ விழப் போகிறேன் என்று பயமுறுத்திய கண்ணீரை இமைகள் கொட்டி அடக்க முயன்று தோற்றாள்.

ஒரு கணம் ஒன்றும் சொல்லாமல் அவளைப் பார்த்தவன், அவள் முகம் நோக்கி நீண்ட கைகளை அவளது திடுக்கிடல் கண்டு நிறுத்தி அப்படியே தன் மார்புக்கு குறுக்காகக் கட்டிக் கொண்டுத் தொண்டையை செருமி பேச ஆரம்பித்தான்.

"உனக்கு உன் தாத்தா என்றால் ரொம்பப் பிரியமா?"

பிரியமா? உயிரே அவர்தானே!
"எனக்கு எல்லாம் அவர் தான். அம்மா அப்பா எல்லாம்" அவள் குரல் உடைந்தது.

"ஹே! இப்போது என்ன? ஜஸ்ட் ஒரு வெளியூருக்கு செல்கிறார் அவ்வளவு தானே? இன்னும் எவ்வளவு நாள் அவர் நிழலிலேயே இருக்க மு..போகிறாய்? தனியே நிற்கப் பழக வேண்டாமா?" அவன் குரலில் லேசான கண்டிப்பும் இருந்தது.

"தனியே நிற்கத் தெரியாது என்றில்லை. யார் நிழலும் எனக்குத் தேவையில்லை."

"ரோஷமா?! வெரி குட்!" என்றான் வெற்றிக் குரலில்.

"அதற்காக..என் தாத்தாவைப் பிரிந்து தான் என் தன்னம்பிக்கையைக் காட்ட வேண்டும் என்றில்லையே? என் தாத்தா என்றால் எனக்கு உயிர் தெரியுமா?" என்றாள் குற்றம் சாட்டுவது போல.

தோளைக் குலுக்கி "எனக்கும் தான்!" என்றான் அலட்சியமாக.

சுந்தரம் என்றால் அவனுக்கு உயிரா?! இருக்குமா? சுந்தரத்திற்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்றவுடன் அத்தனை முறை அழைத்தானே.. இப்போதும் அத்தனை அலுவலிலும் அவருக்கென தனியாக நேரம் ஒதுக்கி, அவருக்கு இணையாக அமர்ந்து விளையாடி.. ஆனால் அவர் மனம் நோகுமாறும் நடக்கிறான் தான்.. சில சமயம் பார்ட்டி என்று வெளியே சுற்றுவதும்..திருமண விஷயத்தில் பிடிவாதம் பிடிப்பதும்..ஏன்..இன்று இரவும் எதோ பார்ட்டி என்று தாத்தா நேற்று வருத்தமாக அவளிடம் கூறினாரே! அவர்பால் உயிரையே வைத்திருப்பவன் என்றால், அவர் வாக்கை வேதவாக்காக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டாமா? எடுத்து இந்த வேண்டாத நட்பை விட்டொழிக்க வேண்டாமா? அவன் கூற்றை அவளால் முழுதும் நம்ப முடியவில்லை.

அவளது ஒத்துக்கொள்ளாத பாவனையில் எரிச்சலுற்றவன், "இப்போது என்ன?" என்றான்.

"ஒன்றுமில்லை!"

"ம்ஹூம்..ஏதோ இருக்கிறது. சொல், அப்படி என்ன நம்ப முடியாததை நான் சொல்லிவிட்டேன்?"

சொல்லாமல் விடமாட்டான் என்று தெரிந்ததும், உள்ளதைத் தானே சொல்லப் போகிறேன் என்று தைரியமாக நினைத்ததை சொன்னாள் மிதுனா.

இருள் மறைத்த நிழல் - 19

2010-01-01T23:41:00.000-08:00

ஏதோ ஒரு அசட்டுத் துணிச்சலில் பேச ஆரம்பித்துவிட்டாளே தவிர உள்ளுக்குள் மிதுனாவுக்கு உதறல் தான். அதிகபட்சம் ஒரு மாதமே தெரிந்த ஒருத்தி, அவன் தாத்தாவின் மேல் அவனுக்கிருந்த அன்பை சந்தேகிப்பது என்றால்.. எவன் பொறுத்துக்கொள்வான்? அதிலும் நளந்தன் போல் இம்மென்றால் எகிறுபவன்?

இருப்பினும், தாத்தாவின் மனக்குமுறலை இவனுக்கு எப்படியாவது உணர்த்திவிட மாட்டோமா என்ற ஆதங்கம் அவளை உந்தித் தள்ளியது.

"தாத்தாவின் மேல் உயிரையே வைத்திருப்பவர் என்றால்..நீங்கள்.. அவர் சொல்படி..வந்து..சொல்பேச்சு கேட்பது..கேட்பீர்களா?.." விஷயத்தை எப்படி ஆரம்பிப்பது என தெரியாமல் மிதுனா திண்டாடினாள்.

நளந்தன் புத்திசாலி ஆயிற்றே! அவள் சொல்ல வருவதை சரியாகக் கணித்து நேரே விஷயத்திற்கு வந்தான்.

"நான் கேட்பதில்லை என்று சொல்ல வருகிறாய். அதை நேரடியாகவே சொல்லலாமே! ஏன் சுத்தி வளைக்கிறாய், ம்?"

"சரி.அப்படிதான் வைத்துக் கொள்ளுங்களேன். அவர் சொல்வது போலக் கேட்டால் தான் என்ன? உங்கள் நன்மைக்குத் தானே சொல்லப் போகிறார்?"

"அப்படி என்ன சொல்பேச்சு கேட்காமல் நான் குட்டிசுவராகிவிட்டேனாம்?" கேலி போலவே பேச்சைத் திருப்பினான் நளந்தன்.

அவன் குரலில் இருந்த இலகுத்தன்மை அவளுக்குத் தென்பூட்டியது. அவள் எண்ணி பயந்தது போல 'நீ யார் இதைக் கேட்க?' என்று அவன் எகிறவில்லையே! தட்டிக் கழிக்காமல் காது கொடுத்து வேறு கேட்கிறானே! சந்தர்ப்பத்தை நழுவ விடலாமா?! கவனமாக வார்த்தைகளைக் கோர்த்துப் பேசினாள் மிதுனா.

"குட்டி சுவர் என்று சொன்னேனா?! வந்து..நீங்கள் இந்த கிளப், பப் என செல்வது பிடிக்கவில்லை என்றார் அவ்வளவுதான்.."

முறுவல் மாறாது அவளைப் பார்த்தவன், "கிளப், பப் எல்லாம் ஜஸ்ட் ஒரு ரிலாக்சேஷனுக்கு தான்.. தாத்தா அந்த காலம்..அவருக்குப் புரியாது. அங்கு போய் குடித்து கும்மாளம் போடுவதாக நினைத்து வீணேக் கவலைப்படுகிறார். மனதை அப்படி அலைய விட்டால் பின் தொழிலில் எப்படி முன்னேற முடியும்? என் தொழில் திறமையைப் பார்த்தாவது என் மேல் நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும்" என்று நிதானமாக அவளுக்குமே அது செய்தி போல சொன்னான்.

"இருக்கலாம்..ஆனால்..குடி சிகரெட்டு...உடலுக்கும் கெடுதிதானே .." இழுத்தாள் மிதுனா.

"தாத்தா சொன்னாரா? அதற்குள் எல்லாம் ஒரு மூச்சு சொல்லி அழுதுவிட்டாரா? அவர் சுருட்டு குடிப்பார்..இப்போதல்ல..முன்பெல்லாம். கேட்டு பார்" என்று சொல்லி மெளனமாக சிரித்தான்.

அவளது தோல்வியுற்ற பார்வையில் என்ன கண்டானோ, அவனே தொடர்ந்து, "என் லிமிட் என்ன என்று எனக்கு தெரியும். சில பழக்கங்கள் தவறு என்று தெரிந்தாலும் விட முடிவதில்லை. அதாவது முழுமையாக விட முடிவதில்லை. ஆனால் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் மனத்திண்மை, பக்குவம் எனக்குண்டு. என்னிடம் பேசுவதை விட உன் தாத்தாவிடம் சொல்லி அவரைத் தேற்று." என்று பொறுமையாகவே பதிலும் சொன்னான்.

அவனது பொறுமை அவளுக்கு பெரும் வியப்பை அளித்தது. பேசிக் கொணடே தோட்டத்தின் பின்கதவு வரை வந்து விட்டனர். திரும்பிச் செல்ல யத்தனித்த மிதுனா ஓரமாக விழுந்துகிடந்த முள்வேலியில் தவறுதலாய் காலை வைத்து விழப்போனாள்.

சட்டென அவளது கையை மேலாக பற்றி அவளை விழாது நிறுத்தியவன் சற்றுமுன் இருந்த பொறுமைக்கு மாறாக, கோபமாக "சிங்காரம்! " என்று உரக்கத் தோட்டக்காரனை அழைத்தான். சின்ன எஜமான் குரல் கேட்டு ஓடி வந்த சிங்காரம் நளந்தனின் உறுத்த பார்வையிலேயே கீழே கிடந்த முள்வேலியை ஓரங்கட்டி வைத்தான்.

"சரியாக் கட்ட கயறு தேடினேன் சின்ன ஐயா. அப்பால தண்ணி பாச்சற வேலையில இத மறந்துட்டேனுங்க.." என்று தலையை சொரிந்தான்.

"செய்கிற வேலையில் கவனமில்லாமல்.. இனி ஒரு தரம் இப்படி செய்யாதே" என்று கடுமையான குரலில் எச்சரித்தான் நளந்தன்.

திரும்பி நடந்த போது மிதுனாவால் இயல்பாக பேச முடியவில்லை. ஒரு சின்ன தவறு ..முள்வேலியை சரியாக இழுத்து வைத்துக் கட்ட மறந்துவிட்டான்.. அதற்குபோய் இவ்வளவு கடுமை காட்ட வேண்டுமா? அவள் முகம் சோர்ந்தது.

"மறுபடியும் என்ன?"

சிங்காரம் கண் மறைந்து விட்டானா என்று உறுதிபடுத்திக் கொண்டு, "சின்ன தவறு தானே. அதற்கு ஏன் அப்படி கோபப்பட்டீர்கள்? உங்களை என்னால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை" என்று சலிப்பாகக் கூறினாள்.

"அவரவருக்கென ஒரு கடமை உண்டு. தோட்டப் பராமரிப்பு சிங்காரத்தின் கடமை. அதை எதிர்பார்ப்பதில் என்ன தவறு?" என்றான் நளந்தன்.

"எல்லாரிடமும் ஒரு கடமையை எதிர்பார்ப்பீர்களா? வீட்டிற்கு புதிதாக வருபவர்களிடம் கூடவா?" என்றாள் மிதுனா.

"நம் முதல் சந்திப்பை கூறுகிறாயா? ஆமாம்! புதிதாக வந்தாலும், கதவைத் தட்டி விட்டு வருவது முறை தானே?"

அந்தப் பேச்சை ஏன் எடுத்தோம் என்றிருந்தது அவளுக்கு. தவறு அவள் மேல் தான்..சரி ஆனால், கதவைத் தவறுதலாகத் தாளிடாமல் விட்டது..அதற்கும் தானே அந்த குதி குதித்தான்..

அவள் எண்ணத்தைப் படித்தவன் போல , "கதவைத் தாளிடாமல் விட்டது..சரி சரி..கதவு தாழ் சரியாகப் பொருந்தாததைக் கவனியாது விட்டது உன் தவறு தானே?" என்றவன் குறும்பாகக் கண் சிமிட்டி ,"சாதகமான பாதகம் என்றாலும்.." என்று இடைச்செருகினான்.

மிதுனாவின் காது மடல் சிவந்தது. பேச்சை திசை மாற்ற எண்ணி, தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ளவும் மனமில்லாது, வேறு கோணத்தில் தாக்கினாள்.

"எல்லாருக்கும் ஒரு கடமை இருப்பதாக சொன்னீர்களே..உங்களுக்கும்..உங்களிடமும் அதே போல் தாத்தாவும் எதிர்பார்க்கலாம் தானே?"

மேலே சொல் என்பது போல தலை அசைத்தான் நளந்தன்.

பிற பெண்களோடு சகஜமாக சுற்றுவதும்.. கை அணைப்பதும்.. தோள் அணைப்பதும்.. இதழ் அணைப்பதும்... இதுதானேத் தாத்தாவை ரொம்பவும் சங்கடப்படுத்துகிறது..அதை எப்படி 'செய்யாதே' என்று அவனிடம் பக்குவமாக சொல்வது?

இரவு ஒரு மணிக்கும் இரண்டு மணிக்கும் பப்-ல் இருந்து அவன் திரும்பும் நாட்களில் எல்லாம்.. "பெயர் கெட்டுவிட்டால் நாளை அவனுக்கு எப்படியம்மா நல்ல பெண் பார்ப்பது" என்று மருகுகிறாரே!

இந்த இரு மாதங்களில் உண்டான ஒரு இளக்கமான நட்பில் இதுவரை பேசிவிட்டாள் ..அவனும் இணக்கமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான் தான்..ஆனால் நட்பை மீறி அவனிடம் அவளுக்கு என்ன உரிமை? அதுவும் அவன் தாத்தாவிற்கு இல்லாத உரிமை? அவர் சொல்லியே அவன் கேட்கவில்லையே!

அவன் அவள் பேசக் காத்திருப்பதை கண்ட மிதுனா இனியும் தாமதிக்க இயலாது என்று உணர்ந்து, வேறு வழியின்றி சொல்ல நினைத்ததை முடிந்தவரை நயமாக சொன்னாள்.

"வந்து.. நீங்கள் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டுமென்று தாத்தாவிற்கும் ஆசை இருக்கும் தானே..அவருக்கு ஒரு பேரனோ பேத்தியோ காலாகாலத்தில் பெற்றுத் தருவதும் உங்கள் கடமை தானே?" சொல்லி முடிக்குமுன் காது மடல் இன்னமும் சிவந்தது மிதுனாவுக்கு.

ஒரு கால்கட்டு என்றானபின் இப்படி சுற்றமாட்டானே..

என்ன சொல்லப் போகிறானோ என்று அஞ்சினாள் மிதுனா. தாத்தாவையே 'வேறு பேச சொல்லி' வாய் அடைப்பவன்..

அவள் அஞ்சியதற்கு மாறாக அவளை ரசனையாய் பார்த்து வாய் விட்டு சிரித்தான். அதே பளிங்கு பற்கள்! சீரான வரிசையில்! அவனில் லயித்த மனதை கடிவாளமிட்டு திருப்பி, "ஏன்? ஏன் சிரிக்கிறீர்கள்? " என்றாள்.

"எனக்கென்ன அறுபது வயதா ஆகிவிட்டது? என்ன அவசரம்..நான் திருமணமே செய்துகொள்ள மாட்டேன் என்றா சொன்னேன்? இப்போது வேண்டாம் என்கிறேன். தாத்தா தொனதொனக்கிறார்" என்று சிறு எரிச்சல் கலந்து சொன்னான்.

"ஏன்?"

"என்ன ஏன்?" அவளையேத் திருப்பிக் கேட்டான் அவன்!

"ஏன் தாமதிக்கிறீர்கள்? வந்து..யா..யாரையேனும் கா..காதலிக்கிறீர்களா?" மூச்சு வர மறுத்தது மிதுனாவுக்கு.

அன்று நகை கடைக்குக் கை கோர்த்து சென்ற அழகி மனகண்ணில் பழிப்புக் காட்டினாள். அவளைத்தான் காதலிக்கிறானோ? நல்ல அழகி தான், சன்னகுரலில் சொன்னது நியாய புத்தி. கூடவே அழகிருந்தால் போதுமா என்றும் ஒரு முனுமுனுப்பு... இன்னொரு பெண்ணை அழகி என்று ஏற்றுக் கொள்வது தனக்கு கூட இவ்வளவு சிரமமாக இருக்கும் என்று மிதுனா எண்ணியதே இல்லை. அழகோ திறமையோ எங்கிருந்தாலும் மனதார வாய்விட்டு பாராட்டுபவள் அவள். ஆனால் இன்று..மனம் சண்டித்தனம் செய்தது.

அவளை ஒரு கணம் உற்றுப் பார்த்தவன் தன் பின் கழுத்தை வலது கையால் தேய்த்தபடி என்னவோ தீவரமாக ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். பின்னர் தோளைக் குலுக்கி, "இருக்கலாம்..தெரியவில்லை" என்றான் ஒரு புன்சிரிப்போடு .

இருக்கலாமா? தெரியவில்லையா? இது என்ன பதில்?! ஆமாம் என்றோ இல்லை என்றோ சொல்வான் என்று பார்த்தால்.. நெஞ்சம் படபடவென்றது..இதென்ன நரக வேதனை!

இருள் மறைத்த நிழல் - 20

2010-01-01T23:40:00.001-08:00

நளந்தன் ஆமாம் என்றாலும், இல்லை என்றாலும் இதே வேதனை தான் என்பது பிறகொரு நாள் இரவின் தனிமையில் மிதுனா யோசித்துத் தெளிந்த உண்மை.

ஆனால் அந்த ஞானோதயத்திற்கு முன், தோட்டத்தில் அவனது ரெண்டுங்கெட்டான் பதிலில் வாயடைத்து நின்றவள், சுதாரித்து அல்லது சுதாரித்துக் கொண்டாள் என மடத்தனமாக நினைத்து, "தெரியாமலா அன்று நகைக் கடைக்கு அவளோடு அப்படி கை கோர்த்து சென்றீர்கள்?!" என்று நா காக்காமல் பட்டென்று கேட்டு நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டாள்.

"என்ன? என்ன சொன்னாய்?" என்று புரியாமல் வியந்து கேட்டான் நளந்தன்.

விஷயம் புரிபட்டபோதோ, முன்னிலும் பெரிய ஜோக் அடித்தது போல சிரித்து, "சரியாய் போச்சு போ! இப்படி என்னோடு கை கோர்த்து சென்றவளை எல்லாம் கட்டிக் கொள்வதென்றால்.. இந்த வீடு தாங்காது தெரியுமா?" என்று சாதாரணமாக சொன்னான்!

கட்டிக் கொள்ள முடியாதவளோடா அப்படி இழைவார்கள்? அருவருப்பாய் இருந்தது மிதுனாவுக்கு.

"அவளைக் கட்டி அணைத்துவிட்டு... இப்படி சொல்கிறீர்களே?!" நளந்தனா இப்படி என்று பொருமியது உள்ளம்.

"ஹே! ஈசி, ஈசி! எந்த யுகத்தில் இருக்கிறாய் நீ? அவள் சகஜமாக பழகுவாள். நானும் அப்படித்தான். உன் பேச்சை யாராவது கேட்டால், அவளை ஆசை காட்டி மோசம் செய்த நாலாந்தர வில்லன் நான் என்று முடிவே கட்டிவிடுவார்கள். கல்யாணம் என்று அவளிடம் பேசிப் பார்..காத தூரம் ஒடிவிடுவாள்" என்றான் சர்வ சாதாரணமாக.

"ஆனால்..இப்படி பழகுவது தவறில்லையா?" அடக்க மாட்டாமல் கேட்டாள் மிதுனா.

"எது தவறு? See, நீ 'அது' போல எளிதாக பழகுபவள் அல்ல. அதற்கு மதிப்பு கொடுத்து நான் எட்டி நிற்கவில்லையா? உன் வட்டத்துக்குள் நீ. என்னுடையது கொஞ்சம் பெரிய வட்டம். செரீனாவுடையதும் அப்படியே. யாரும் யாரையும் கட்டாயப்படுத்துவது இல்லை. இதில் தவறென்ன?"

அவன் வட்டம் எவ்வளவு பெரியது என்பது மிதுனாவுக்கு தெரிந்த விஷயம் தான். ஆனால் அதை அவன் வாயால் கேட்கத்தான் கஷ்டமாக இருந்தது.

அதை அவன் நியாயப்படுத்தி பேசுவதோ முற்றிலும் ஜீரணிக்க முடியாததாகிப் போனது.

"சாரி.. ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்று சொல்லி வளர்க்கப்பட்டவள் நான்.. எனக்கு உங்கள் கோணல் கொள்கை எல்லாம் புரியாது" என்று வெறுப்பாக உரைத்து நகர முனைந்தாள்.

"ஒருவனுக்கு ஒருத்தியா?!" அவன் உதடுகள் ஏளனமாக வளைந்தன.

"அப்படி சொல்லி உன்னை வளர்த்த உன் அதே தாத்தா தானே உன் தந்தையையும் வளர்த்தார்?!" என்று பதிலடி கொடுத்தான்.

அடிபட்டது போல அவள் பார்க்க, தணிந்து "அதெல்லாம் ஏட்டு சுரைக்காய். ஏன் என் தந்தையும் மறுமணம் செய்தவர் தான்." என்று தன்னையும் சேர்த்து சொன்னான்.

"ஆனால்.. அவர்கள் மனம் போன போக்கில் எவளோடும் செல்லவில்லையே.. திருமணம் தானே செய்துகொண்டார்கள்.. அதுவும் முதல் தாரத்தை இழந்த பின் தானே" அவள் ஒரு வேகத்தோடு வாதிட, கண்களை அழுந்த மூடித் திறந்த நளந்தன், "பார் மிதுனா, இது நாள் வரை கல்யாணம் பற்றி நான் நினைத்து பார்த்தது கூட கிடையாது. கல்யாணம் என்பது ஒரு பெரிய கமிட்மென்ட். இவளோடு தான் வாழ்க்கை என்று தீர்மானிக்க ஒரு பெரிய உந்துதல் வேண்டும்."

இடையிட்டாள் மிதுனா, "அதன் பெயர் தான் காதல்."

"காதல்! இதுவரை உண்மைக் காதலை சந்தித்ததில்லை. சந்தித்தவரகளையும் பார்த்ததில்லை " என்றான் ஏளனமாக.

இவன் உண்மை காதலை சந்திகாததற்கு, ஒட்டுமொத்தமாக காதலை குறை சொல்வதில் என்ன நியாயம்?

அதை அவனுக்கு உணர்த்திவிடும் வேகத்தில், "அதெப்படி அப்படி சொல்வீர்கள்?.. நீங்கள் கூட சற்றுமுன் யாரையோ காதலிக்கிறேன் என்றீர்க.." அவள் முடிக்குமுன் குறுக்கிட்டு, "இருக்கலாம், தெரியவில்லை என்றேன் " என ரொம்ப முக்கியம் போல அவளை சரி செய்து முறுவலித்தான்.

அவன் முறுவல் அவளை என்னவோ செய்தது. இப்படி மோகனமாக புன்னகைத்தால் எப்படி அவன் கண்ணைப் பார்த்து தர்க்கம் செய்வதாம்?!

"சமீபத்தில் என்னுள் ஒரு பொறி.. அது காதலா என்று தெரியாது" என்று தெளிவாகக் குழப்பினான்.

"அதெப்படி தெரியாமல் போகும்? ஒரு பெண் மீது ஒரு தனிப்பட்ட நாட்டம் என்றால் அதற்கு வேறு என்ன அர்த்தம்" என்றாள் மிதுனா.

ஏதோ அறியாச் சிறுமியைப் பார்ப்பது போல பார்த்தான் நளந்தன்.

"ஏன்.. அது காதலாகத் தான் இருக்க வேண்டுமா? கவர்ச்சி, காமம்.. இப்படியும் இருக்கலாமே?" என்றான்.

"சீ!" என்று வாய் விட்டு சொல்லிவிட்டாள் மிதுனா அருவருப்பாக.

அவளை ஆழ்ந்து நோக்கிய நளந்தன் "கவர்ச்சி, காமம் - இவை எல்லாம் தப்பில்லை மிதுனா" என்றான்.

"காதல் தான் உன்னதம், மற்றவை உன்மத்தம் என்று நீ நினைப்பது சரியல்ல, மிதுனா.. காதல் என்றாலே, கவர்ச்சி காமம் எல்லாம் 'Part Of the Package' தான்" என்று அவளை ஊடுருவும் பார்வையோடு பொறுமையாக சொன்னான்.

நல்ல வியாக்கியானம்!

"ஏன், நீ சொல்லும் காதலையே எடுத்துக் கொள்ளேன், ஏதோ ஒரு விஷயத்தால் கவரப்பட்டு வருவது தானே காதல்? காதலுக்கு சுவை கூட்டுவது காமம். இதை நீ ஏன் தவறாக பார்க்கிறாய்? ஆண் என்றும் பெண் என்றும் இருந்தால் அங்கே கவர்ச்சி காமம் எல்லாம் தான் இருக்கும்."

"அதற்காக?! இதற்கெல்லாம், ஆண் ஒன்று பெண் ஒன்று போதுமா? ஒரு இடம் பொருள் ஏவல் வேண்டாமா?! யார் வேண்டுமானாலும் யாரிடம் வேண்டுமானாலும்.. என்றால் அருவருப்பாக இல்லை?! " உள்ளம் கொதித்தாள் மிதுனா.

அவளது கொதிப்பை சில கணம் வேடிக்கை பார்த்தவன், "என் வாழ்க்கை, என் விருப்பம் என்று வாழ்பவன் நான். என் வழி சரி என்று தோன்றும்வரை தொடரப் போகிறேன். தவறு என்று தோன்றினால் மாற்றிக் கொள்ளப் போகிறேன். அவ்வளவு தானே." என்றான்

தான் நினைத்தே சரி என்று அவன் வாதிடாமல் இருந்ததே அவள் கோபத்தை கொஞ்சம் தணித்தது. தன் வழி தவறு என்று அவனை உணர வைக்க முடிந்தால்.. முயன்றாள் மிதுனா.

"சரி, 'நீங்கள் காதலிக்கிறீர்களா இல்லையா என்றே தெரியாத' அவள், அவளுக்கும் இப்படி பெரீய்ய வட்டம் இருந்தால் பரவாயில்லையா?"

காலகாலமாக இந்திய அதிலும் தென்னிந்திய ஆண்களுக்கே உரிய உரிமை உணர்வை நம்பிக் கேட்டாள். அவன் காதலியும் இப்படி பலரோடு கை கோர்த்துத் திரிவதை ஆதரிப்பானா, என்ன?!

அவள் தடுக்கில் பாய்ந்தால் அவன் கோலத்தில் பாய்ந்தான்.

"அதாவது, ஆணுக்கொரு நியாயம், பெண்ணுக்கொரு நியாயமா என்கிறாய். உன் பெண்டாட்டியும் இப்படித் திரிந்தால் ஒப்புக்கொள்ள முடியுமா என்கிறாய். அதானே?" என்றான் பொறுமையிழந்த குரலில்.

உட்கருத்து என்று பார்த்தால் அதே தான். ஆனால் அவனது வாய்மொழியில் கேட்கையில் அவள் அநியாய உரிமை எடுத்து சாடுவது போல இருந்தது. அவள் ஒன்றும் பேசவில்லை.

"அதுதான் சொன்னனே, இது நாள் வரை திருமணம் செய்து கொள்ளும் எண்ணம் எனக்கிருந்ததில்லை. என் தந்தையிடம் கற்ற பாடம். அதனால் நீ சொல்வது போல தராசில் நிறுத்தி தீர்ப்பு தேடும் அவசியம் வரவில்லை " என்று தோளைக் குலுக்கினான்.

என்ன சொல்கிறான் இவன்? திருமணம் செய்து கொள்ளும் எண்ணமில்லையாம்.. ஆனால் எவளோ ஒருத்தியிடம் காதலாக இருக்கலாம் என்றும் நினைக்கிறானாம்..

ஒரு பிடிவாதத்துடன், "நேரிடையாகவே கேட்கிறேன் நளந்தன், நீங்கள் காதலிக்கும் பட்சத்தில்,
அந்த பெண் உங்களை போல் அல்லாது.. வந்து.. அவளுக்கு ஒருவேளை உங்கள் கொள்கைகள் பிடிக்காது போனால், நாளை விஷயம் தெரியும் போது உங்களை வெறு.. உங்கள் காதலை மறுக்கவும் கூடும் இல்லையா?"

ஒரு மூச்சை உள்ளிழுத்து, "இன்றைய உங்கள் வாழ்க்கை முறை உங்கள் வருங்கால மனைவிக்கு செய்யும் துரோகம் ஆகாதா?" ஒரு ஆதங்கத்துடன் கேட்டாள்.

ஏனோ அந்த பேச்சில் அவன் முகம் அப்படி கருத்தது. "அது அவளைக் கேட்க வேண்டிய கேள்வி" முகத்தில் அறைந்தாற்போல சொன்னவன் தொடர்ந்தான்.

"இருந்தாலும் சொல்கிறேன். என்னை பற்றிய எதையும் நான் ஒளித்து மறைத்ததில்லை. அதனால் 'நாளை' விஷயம் தெரிந்தால்.. என்று பயப்படவேண்டிய அவசியமும் எனக்கில்லை. என்னை ஒருத்தி நேசிக்கிறாள் என்றால் என் குறை நிறைகளையும் நேசிக்கிறாள் என்று தானே அர்த்தம்? என்னை நேசிக்காதவளை நான் மணந்துகொள்ளப் போவதும் இல்லை. அதனால் இந்த கேள்வி அனாவசியம்" என்றான்.

"முதலில், இது காதல் தானா என்றே தெரியவில்லை. அதற்குள் நீ திருமணம் வரை போய்விட்டாய் " என்று மேலும் எரிச்சல் காட்டினான்.

அவன் பதிலில் வெகுண்ட மிதுனா, "புரிகிறது. திருமணம் பற்றி நீங்கள் நினைத்துப் பார்த்து இல்லை..அதானே?சரி, அந்த ஒருத்தியிடம் நீங்கள் கொண்டது காதல் தான் என்றானால் என்ன செய்வீர்கள்? லிவிங் டுகெதர் முறையில் வேண்டுமட்டும் வாழ்ந்து வேகம் தணிந்த பின் வேறு தேடுவீர்களா?!" சூடாக கேட்டாள் மிதுனா.

அவளுள் ஏன் இந்த கோபம் என்று அவளுக்கே புரியவில்லை.

அவன் கொள்கை அது என்று ஏனோ விட முடியவில்லை. தாத்தாவிற்காக பரிந்து பேசி அவர் கருத்தை அவனிடம் கொண்டு செல்வதாக எண்ணி தான் இந்த பேச்சை அவள் எடுத்தது. ஆனால் அது தன்னை இவ்வளவு பாதிக்கும் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை!

"ஹே, ஈஸி.. இப்போது என்ன ஆகிவிட்டது? " என்று நளந்தன் அவளை அமைதிபடுத்த வேண்டியதாயிற்று!

அவனை நேராக பார்ப்பதைத் தவிர்த்து, தரையை வெறித்தாள் அவள். அவளது கனன்ற முகத்தை சில கணம் கூர்ந்தவன், "மிதுனா, என்னை பார்" என்று அவள் கவனத்தை தன்னிடம் திருப்பினான்.

"இப்போது உன் பிரச்சினை தான் என்ன?" அவன் நேரிடையாக கேட்க அவளிடம் பதிலில்லை. அவளுக்குள்ளும் அதே கேள்வி தானே!

"மிதுனா.. இது நாள் வரை மனம் போன போக்கில் வாழ்பவன் தான் நான். ஒத்துக் கொள்கிறேன். என் விருப்பம், என் வாழ்க்கை என்று இருந்து தான் எனக்கு பழக்கம். முன்பே சொன்னது போல என் வட்டம் பெரியது. ஒரு வேளை நான் சொன்னேனே அந்த பொறி காதலானால், என் வட்டம் சுருங்கி அவள் மட்டுமே அடங்கும் ஒரு புள்ளியாகும். இப்போது திருப்தியா?"

அவளதுத் தெளியாத முகத்தைக் கண்ட நளந்தன், "ம்ஹூம்.. இந்த பேச்சு போதும்..சும்மாவே நீ சந்தானம் சார் பற்றிய கவலையில் இருந்தாய்..நான் வேறு.. எனக்கும் பார்ட்டிக்கு டயம் ஆகிவிட்டது" என்று அப்போதும் தன் கோணல் கொள்கையை நிலைநாட்டினான்.

தாத்தாவைப் பற்றிய கவலை ஒரு புறம். நளந்தனின் வறட்டு வாதம் ஒரு புறம். மனம் சுற்றியலைந்து புரிந்த கருத்தை புத்தியில் ஏற்றி புரியாதவற்றை பொத்தி வைத்து, படாத பாடுபட்டது.

இரவெல்லாம் ஒரே யோசனை. அவன் பேசியதில், ஒருத்தியிடம் நேசம் என்றானால் ஏக பத்தினி விரதன் ஆவேன் என்று அவன் சொன்னது மட்டுமே ஆறுதல்!

மற்றபடி அவன் பேச்சு அவள் அமைதியை குலைத்தது.

அவனுள் ஒரு பொறியாக ஒளிரும் அந்த பெண் யார்? அந்த நகைக்கடை பெண் அல்ல என்பது புரிகிறது..அது ஒரு நிம்மதி! அந்த மர்ம பெண்ணின் வட்டம் பெரியதா சிறியதா? அதை சொல்லாமல் விடுத்தானே! நல்ல ஜாலக்காரன்!

மிதுனா நிம்மதி இழந்து தவித்தாள்.

ஏனோ அவன் குறிப்பிட்ட அந்த பெண், நளந்தனின் அருமை உணர்ந்து அவனைப் பேணும் ஒருத்தியாக இருக்க வேண்டுமே என்று அவள் உள்ளம் துடித்தது.

ஒரு புள்ளியாகவே ஆகிவிடுவார்களாமே! யாரவள்? அந்த பெண் இவன் போல அசட்டு கொள்கைகள் இல்லாதவளாக இருக்க வேண்டுமே என்று பதைப்பாக இருந்தது..

அவனுக்கே தன் வருங்கால மனைவியின் 'வட்டம்' பற்றி அக்கறை இல்லாத போது தனகென்ன என்று தள்ளிவிட முயன்றும் முடியவில்லை. ஏதோ ஒரு கலக்கம்..ஒரு ஏக்கம்..ஏன்? எப்போதும் போல புரியவில்லை அல்லது புரிந்துகொள்ள விருப்பமில்லை.

அவ்வளவு சொன்னவன் மறுபடியும் ஏதோ பார்ட்டிக்கு தானே சென்றான்.. அந்த பொறி காதலாக மாறினால் தான் இவன் மாறுவான் போலும்.

அவன் மட்டும் மாறினால்.. தாத்தாவிற்கு எவ்வளவு நிம்மதி என்று நினைக்கும் போதே,

அது தன்னுள் ஒரு ஏக்கத்தையும் தோற்றுவிக்க குழம்பினாள்.

அவன் மாறுவது அவன் நலம் நாடும் தனக்கு நிம்மதியை மட்டும் தானே தரவேண்டும்? ஏனிந்த ஏக்கம்? எதையோ இழந்தது போல.. ஓ.. அவன் மாறவேண்டும் என்றால் அவன் ஒருத்தியைக் காதலிக்க வேண்டும். அந்த நிலையில், மிதுனாவோடு இன்று போல சிநேகமாக பழகுவதை அவன் காதலி விரும்பவில்லை என்றால்.. அவன் நட்பை இழக்க நேருமே என்று வந்த ஏக்கம்..

தன் மேல் ஒரு சினேகிதனாக உண்மை அன்பு பாராட்டுபவன். அவன் நட்பு தொடர வேண்டும் என்று அவள் ஆசைப் படுவது இயல்புதானே - வழக்கம் போல ஒரு நொண்டி சாக்கை கைப்பற்றிக் கொண்டு புரியாத வேதனையோடு உறங்கிப் போனாள் மிதுனா.

இருள் மறைத்த நிழல் - 21

2010-01-01T23:39:00.000-08:00

   அந்த வாரக்கடைசியில் அவள் எதிர்பார்த்தது போலவே, சந்தானம் தாத்தாவிடமிருந்து போன் வந்தது. வழக்கத்திற்கு மாறாக ரொம்ப நேரம் மிதுனாவோடு உரையாடினார். அன்று மாலையே காசிக்கு கிளம்புகிறார்களாம். 'சுபம்' டிராவல்சின் 'பாக்கேஜ் டூர்' என்பதாலும், அவர் நண்பர் சுகவனமும் இன்னும் சில குடும்பங்களும் வருவதாலும், கவலை வேண்டாம் என்று தைரியம் சொன்னார். ஆனால் தைரியம் அவர் குரலில் இருந்ததாக தெரியவில்லை அவளுக்கு. முன்னிலும் சோர்வாக ஒலித்தது அவர் குரல். கண்கள் பனிக்க போனிலேயே விடைகொடுத்தாள் மிதுனா. பேச்சு முடியும் தருவாயில், சுந்தரம் தாத்தாவிடம் பேச வேண்டும் என்றார் அவர். பிரிவுபச்சார பேச்சு என்பதாலோ என்னவோ, அவளைத் தனியே அறையில் விட்டுவிட்டு சிட் அவுட்டில் நளந்தனும் சுந்தரமும் காத்திருந்தனர். கண்ணை மறைத்த நீரை சுண்டிவிட்டபடி அவர்களைத் தேடி அங்கே வந்தவள், சுந்தரம், "என்னம்மா?" என்று கனிவாகக் கேட்கவும், தொண்டை அடைக்க, "தாத்தா உங்களோடு பேச வேண்டுமாம்" என்றாள்.

"இதோ!" என்றபடி விரைந்தோடினார் சுந்தரம். ஒரு கலக்கத்துடனே அவர் சென்ற திசையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மிதுனாவிடம் "உட்காரேன்" என்றான் நளந்தன். மறுப்பின்றி மிதுனா அமர்ந்தாள்.

தொண்டையை கனைத்துக் கொண்ட நளந்தன், "நம்முடைய Package Tour ரொம்ப வசதியாக இருக்கும். நீ இந்த ஊரை சுற்றி பார்த்திருக்கிறாயா?" என்று கேட்டான்.

அவள் மனதை திசை திருப்பும் முயற்சி என்று அவளுக்கு நன்றாகப் புரிந்தது. அவனது கரிசனமும் தாங்க முடியாததாய் கனத்தது. தானே தன்னை திடப்படுத்தும் முயற்சியாய் அவனை நேராகப் பார்த்து, "எனக்கு ஒரு வேலைக்கு ஏற்பாடு செய்ய முடியுமா?" என்று திடுமெனக் கேட்டாள்.

தாத்தாவின் காசிப் பயணம் தாமதமாகிறதே என்று இதுநாள் வரைத்  துடித்தவளுக்கு, இன்று கிளம்புகிறார் என்ற சேதி ஏனோ உவப்பாக இருக்கவில்லை! மாறாக பெரும் இழப்பாக உணர்ந்தாள். தாத்தாவைப் பிரிந்து இருக்கும் இந்த மூன்று மாதங்கள் மனதை செலுத்த, திசை திருப்ப ஒரு வேலை உடனடி அவசியமாகப்பட்டது. ஒரு வேலைக்கான உத்தரவாதமாவது! அதனாலேயே எண்ணம் தோன்றிய வேகத்தில் அவனைக் கேட்டும் விட்டாள்.

ஆனால் அவன் அதை, குறைந்தபட்சம் அந்த நேரத்தில் எதிர்பார்க்கவில்லை போலும். நெற்றி சுருக்கி அவளைக் கூர்ந்து பார்த்தான்.

"தாத்தா சொன்னார்..இப்போது என்ன அவசரம்? சரி..சரி...பார்க்கிறேன். அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை."

சாதாரணக் குரலில் அவன் சொன்னபோதும், தன் வாயடைக்க சொன்னானோ என்றே இருந்தது அவளுக்கு. அவள் வேலைக்கு போவதில் சுந்தரத்திற்கோ, இதோ இன்று இவனுக்கோ அதிக நாட்டம் இல்லாதது போன்றே மிதுனாவுக்குத் தோன்றியது. தோட்டத்தை வெறித்தபடி அவள் அமர்ந்திருந்தாள். அவள் மோனத்தை கலைக்காமல் நளந்தனும் தாத்தா வரும்வரை மௌனம் காத்தான்.

சில நிமிடங்களில் சுந்தரமும் வந்துவிட்டார். சோர்ந்து தெரிந்த அவரும் ஒன்றும்  கூறினாரில்லை. சில நிமிடம் கழித்து, குளிர்கிறது என்று சொல்லி நளந்தன் தான் இருவரையும் உள்ளே இட்டுச் சென்றான்.

அடுத்த நாள் நளந்தன் தொழில் தொடர்பாக ஆந்திரா சென்றுவிட்டான். தொடர்ந்த சில நாட்கள், வீடு வெறிச்சோடியது போல் இருந்தது அவளுக்கு. சந்தானத்திடமிருந்தோ, சுகவனத்திடமிருந்தோ, எந்தத் தகவலும் இல்லை. சுந்தரம் மட்டும் மிதுனாவின் மன இறுக்கத்தை மாற்ற தினமும் அவளை இழுத்துப் பிடித்து ஏதாவது பேசினார். பெரும்பாலும் பழைய கதைகள் தான். அங்கிங்கென்று அவர் பேச்சில் நளந்தனும் எட்டிப் பார்த்தான். அருமருந்தன்ன பேரன் ஆயிற்றே! அவனைப பற்றி பேசாதிருப்பாரா சுந்தரம்?!

"பெண்கள், காதல், கல்யாணம் என்றால் ஒரு அலட்சியம் விஜிக்கு" என்று அன்றும் பேச்சுப்போக்கில் வருத்தப்பட்டார் பெரியவர்.

அவன் வாய் மொழியாகவே அவளும் அந்த அலட்சியத்தை கவனித்திருக்கிறாள்! வயது கோளாறு என்று நினைத்தாள் மிதுனா. இல்லையென்றார் பெரியவர்!

அது அவன் தாயால் வந்த வினை என்றார்.

"சுபம் - என் மகன்..விஜியின் தந்தை வாலிபத்தில் கொஞ்சம் அப்படி இப்படி என்று இருந்தானம்மா. சில மாதங்கள் ஒரு பெண்ணோடு சுற்றுகிறான் என்று என் காதிற்கும் வந்தது. இப்போது விஜி போல... நான் அது பற்றி அவனிடம் சண்டை போட்டேன். சுபம் எளிதில் என் பேச்சைக் கேட்பவன் அல்ல. ஆனால் அந்த சமயம் அவர்களுக்குள் என்ன மனவேறுபாடோ, அவனும் என் பேச்சிற்கு கட்டுப்பட்டு அவளை இனி பார்ப்பதில்லை என்று சொன்னான். ஆனால் அடுத்த வாரம் அவள் தான் மூன்று மாதம் என்று வந்து கண்ணைக் கசக்கினாள்.
அதற்குமேல் என்ன சொல்வது?! நாங்கள் ஊரில் பெரிய குடும்பம். அவர்கள் கொஞ்சம் வசதி குறைச்சல். பெண் எங்கள் ஜாதி தான். அதனால் காதும் காதும் வைத்தது போல விஷயத்தை மறைத்து, பையன் ஆசைபட்டான் என்று மட்டும் சொல்லி, விமரிசையாகவே திருமணத்தை நடத்தி முடித்தோம். முதல் இரு மாதங்கள் எல்லாம் நன்றாகத்தான் இருந்தது. சுபம் கூட கண்டமேனிக்கு சுற்றுவதை விட்டு, பொறுப்புணர்ந்து நடந்துகொண்டான். எல்லாம் கொஞ்ச நாள்தான்..அதன் பிறகு, அவர்களிடையே ஒரு மனத்தாங்கல்.. அது..அதன் பிறகு சதா சர்வகாலமும் சண்டைதான். அப்படி என்னத்தை தான் ஒருவரில் ஒருவர் கண்டு காதலித்தனரோ, தெரியவில்லை! ஒரு நாள் சிரித்து பேசினால் ஒன்பது நாள் சண்டைதான்!

இப்படியே பத்து வருட போராட்டம். வேற்றுமை முற்றி விவாகரத்தில் வந்து நின்றது!"
தாத்தா ஒரு பெருமூச்சோடு நிறுத்தினார்.

பாவம் நளந்தன்! பத்து வயதில் எத்தனை பெரிய அதிர்ச்சி! அவள் மனம் பாகாய் உருகியது.

"பத்து வயதில் அவருக்கு பெரும் பாதிப்பாக இருந்திருக்குமே, தாத்தா" என்று தன்னையறியாமல் வாய் விட்டு வருந்தினாள் மிதுனா.

சற்று திடுக்கிட்ட பெரியவர், "பத்து வயதா?!.. இல்லையேம்மா. அப்போது விஜிக்கு எட்டு வயதும்மா.. அவனது எட்டாவது பிறந்த நாளன்று தானே ரத்து என்று முடிவானது!" என்றார்.

திருமணத்தன்று மூன்று மாதம் என்றால்.. பத்து வருட திருமண காலத்தை கணக்கிட்டால்.. நளந்தனுக்கு குறைந்தது ஒன்பது வயதாவது ஆகியிருக்குமே.. பெரியவர் மறந்துவிட்டார் போல என்று அதை சாதாரணமாக்கி, "மேலே சொல்லுங்கள் தாத்தா" என ஊக்கினாள்.

ஆனால் அவள் மனகணக்கை அவரும் புரிந்துகொண்டார் போல. தாத்தா கசப்பாக சிரித்தார்.

"புத்திசாலியம்மா நீ. கண்டுகொண்டாயே..கணக்கு உதைப்பதை கவனித்துவிட்டாயே அதைச் சொன்னேன். கல்யாணத்தின் போது மூன்று மாதம் முழுகாதிருந்தவளின் குழந்தை பத்து வருடம் கழித்து எட்டு வயதானது தானே உன் குழப்பம்? சுபாங்கனின் மனக்குமுறலுக்கும் அது தானே மூல காரணம்"

அவளுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை! ஒருவேளை..அது.. அந்த குழந்தை இறந்துவிட்டிருக்குமோ? அதற்கு மனவருத்தம் தானே வரவேண்டும்? மனவேறுபாடு எப்படி? அது தான் குழந்தை, அது போனால் வேறு குழந்தை பிறக்காது என்பதற்கல்லாமல் நளந்தனும் இருக்கிறானே?

"புரியவில்லையே தாத்தா?! மூன்று மாதம் என்று இவரின் தாய்.."
இடைமறித்தார் பெரியவர்.

"எல்லாம் பொய்யம்மா! அவள் மூன்று மாதம் என்று சொல்லி சுபத்தை நம்ப வைத்து அவனை மணந்து கொண்டாள்! விஷயம் தெரிந்ததும் சுபம் ரொம்பவும் அதிர்ந்து போனான்.. இப்படி பொய் சொல்லத் துணிந்தாளே என்று.. ஒருவரை ஒருவர் நம்புவது தான் திருமண பந்தத்தின் அடிப்படை.

என்னைக் கைவிட துணிந்தீர்களே..உங்களை எப்படி நம்புவது என்று அவளுக்கு. என்னிடம் அடாத பொய் சொன்னாயே..உன்னை எதில் நம்புவது என்று இவனுக்கு. எதற்கு கல்யாணம் செய்து கொண்டார்களோ?! இவர்கள் சண்டையில் பெரிதும் மனம் பாதிக்கப்பட்டவன் விஜிப்பையன் தான்.

சுபம், கோபத்தில் மனைவியை பொய்க்காரி, துரோகி, வஞ்சகி என்றெல்லாம் திட்டுவானா..அது விஜியின் மனதில் அவன் தாய் மேல் ஒரு.. ஒரு வெறுப்பைத் தோற்றுவித்தது..கோர்ட்டில் வேறு இவன் சிறுவன் என்பதால் தாயோடு செல்ல தீர்ப்பானதா.. இன்னும் முரண்டுபிடித்தான். அவளுக்கு எதிர்ப்பாக எதையாவது செய்வது.. ஒன்றும் திருத்த முடியாது கை மீறும் சமயத்தில் தான்.. அவனது பதினாலு வயதில் எங்களிடம் அவனைக் கொண்டுவிட்டாள். அதற்குள் இங்கே சுபம் வேறு கல்யாணம் செய்துகொண்டான். அது வேறு விஜிக்கு இன்னுமொரு இடி. அடுத்த ரெண்டு வருட காலத்தில் தாய் தந்தை இருவரும் அடுத்தடுத்து காலமாயினர்."
குரல் தழுதழுத்தார் சுந்தரம்.

"வாழ்க்கையில் ஒத்துப் போகாதவர்கள், மரணத்தில் ஒத்துப் போனார்கள்.. விதி! வழி நடத்த பெற்றோர் தேவையான விடலைப் பருவம் விஜிக்கு. மனம் போன போக்கில் போனான்.. கிழவன் என்னால் பெரிதாக அவனை சீர் படுத்த முடியவில்லை..
விஜயனுக்கு சிறு வயது முதலே தன் தந்தை மேல் அபார பிரியம், பிரமை, மதிப்பு எல்லாம். அவர் வேறு திருமணம் செய்ததை அவனால் ஜீரணிக்கமுடியவில்லை.. தன் தாய் தான் அவரை புரிந்துகொள்ளாமல் அவர் வாழ்வை காதல் என்று வீணடித்துவிட்டதாக இன்றுவரை அவள் மேலும் கோபம். அவரோடு அவனை விடாது பிரித்து சதி செய்ததாக குரோதம். அவன் வளர வளர வேண்டாத நட்பு.. மேல் படிப்பிற்கு வெளிநாடு சென்று அதில் ஒரு துரதிர்ஷ்டமாய் பெண்கள் சகவாசம்.. காதல், கல்யாணம், பெண்கள் என்றால் ஒரு அசட்டை, ஒரு அலட்சியம்.." சுந்தரம் சொல்லொணாத் துயரோடு கசிந்த கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டார்.

"உன்னிடம்..ஏதும் ... தவறாக ஏதும் " என்று சிறிது தடுமாறி அவர் கேட்க வந்ததை கேளாமல் கேட்க அதிர்ந்து போனாள் மிதுனா.

இல்லையே..வெகு கண்ணியமாக அல்லவா நடந்துகொள்கிறான்! முதல் ஒரு நாள் தவிர யாதொரு தரமும் அவளை ஏளனமாக ஒரு பார்வை கூட அல்லவே! அதுவும் அன்றையத் தவறு முழுக்க அவளுடையதே. தாத்தா அவனை ஒரு நிமிடம் கூடத் தவறாக நினைப்பதை பொறுக்க மாட்டாது, அவசரமாக "அப்படி எல்லாம் ஒன்றுமே இல்லையே தாத்தா..அவர் ரொம்பவும் கண்ணியமான..கண்ணியமாகத்தான் நடந்துகொள்கிறார்" என்றாள்.

அவள் பதட்டத்தில் என்ன கண்டாரோ, ஒரு சமாதான சிரிப்போடு, "நானும் அப்படித்தான் நினைத்தேன் அம்மா.. பெண்கள் என்று பார்த்தால், சுகுணாவிற்கு அடுத்தபடி அவன் நன்றாக பழகுவது உன்னிடம் மட்டும் தான்." என்றார்.

ஏதோ அவன் பெண்களிடமே பழகியறியாத 'ரிஷ்யசிருங்கர்' போல அவர் பேசுவது அவளுக்கு விந்தையாக இருந்தது. இதே தாத்தா அவனது வாரக் கடைசிகளை பற்றியும், சுற்றுகிற பெண்கள் பற்றியும் அவளிடமே புலம்பியிருக்கிறாரே! ஏன், இப்போதுகூட பெண்கள் சகவாசம் என்றாரே! முன்னுக்குப்பின் முரணான அவர் கருத்து அவளுக்குப் பிடிபடவில்லை.

அவளது எண்ணம் உணர்ந்து அவரே ஐயம் திரிபற களைந்தார்.

"பெண்களிடம் அலட்சியம் என்றால் பெண்களை வெறுக்கிறான் என்று அர்த்தமில்லையேம்மா. அவர்களிடம் ஒரு மதிப்பு மரியாதை இல்லை. மதிப்பு மரியாதை இல்லாததால் தானேம்மா பொழுதுபோக்கு அம்சமாக பெண்களை நினைப்பதும், அப்படி சுற்றுவதும், பழகுவதும்?!" என்றுக் கசந்து கொண்டார்.

அப்படிச் சுற்றுகிற பெண்கள் இருக்கையில் அவனுக்கும் தான் எங்கிருந்து பெண்கள் மேல் மதிப்பும் மரியாதையும் வரும்?! எந்த விதத்திலாவது அவன் தவறுகளை நியாயப்படுத்தத் தான் துடிப்பது அவளுக்கேத் தெரிந்தது. ஏன் என்று தான் புரியவில்லை. போகட்டும். நளந்தன் அவளையும் அந்தப் பட்டாம்பூச்சிக் கூட்டத்தில் ஒருத்தியாய் பாராது விட்டானே! தோன்றிய நிம்மதி, அதே பட்டாம்பூச்சிக் கூட்டத்தில் விட்டுப்போன, நளந்தனின் நன்மதிப்பை பெற்ற 'அந்த சுகுணாவின்' நினைவில் குலைந்தது.

யாரந்த சுகுணா?! முன்னாள் காதலியா? அவன் நன்றாக பழகிய ஒரே பெண் ஏன் முன்னாள் காதலி ஆக வேண்டும்? நொடிப் பொழுதில் பலப் பல கற்பனைகள் செய்து படபடத்த மிதுனா, சுகுணா டாக்டர் சுகந்தனின் தாயார் என்று தெரிந்ததும் பொங்கிய பாலில் நீர் தெளித்ததுப் போல அடங்கிப் போனாள். சே! அதற்குள் என்னவெல்லாம் நினைத்துவிட்டாள்!

"சுகுணா" கண்களை மூடித் திறந்தவர், "சுகவனத்தின் ஒரே பெண். நல்ல குணவதி. அத்தை அத்தை என்று விஜயன் அவளையேச் சுற்றிச் சுற்றி வருவான். தன் தாயிடம் எதிர்பார்த்து கிடைக்காது ஏங்கிய புரிதலை அவளிடம் கண்டான். பிள்ளைகள் வளர வளர, சுகந்தனின் மருத்துவப் படிப்பிற்காக ஊர் மாற்றி ஜாகை மாற்றி சுகவனம் சென்றபின் அவர்கள் வருகை படிப்படியாக குறைந்தது. லட்சுமி கடாட்சம் போல இருப்பாளம்மா. உனக்கும் அவளை பார்த்தவுடன் பிடிக்கும்" என்றார்.

அவள் எப்படி எங்கே அவர்களைப் பார்க்கப் போகிறாள்?! எண்ணமிடுகையிலேயே,"அவள் இன்னும் சில தினங்களில் இங்கு வரப்போகிறாளம்மா " என்றார்.

ஓஹோ.. அவர்கள் தந்தை காசிக்குச் சென்றபின், கொஞ்சம் ஓய்வு கிடைத்திருக்கும் போல.. இந்த சுந்தரம் தாத்தாவைப் பார்க்க வருகிறார் போலும். அதற்குமேல் அதை பற்றி அவளுக்கு ஒன்றும் யோசிக்கத் தோன்றவில்லை.

நளந்தனும் ஆந்திராவில் இருந்து எப்போது வருவான் என்று முடிவாகத் தெரியாதபடியால், தன் வேலை விஷயமாக இன்னும் அவனையே நம்பிக் கொண்டிருக்கவும் அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவனும் பார்க்கலாம் என்று பட்டும்படாமலும் தானே சொன்னான். அதை எந்தவகையில் நம்பிக்கொண்டிருப்பது?!

தன்னறையில் இருந்த கணினியில் (Computer) பல வலைதளங்களுக்கு சென்று, தானே முனைந்து வேலை தேடலானாள். அவள் அதிர்ஷ்டம், B.Sc., +1, +2 மாணவர்களுக்கு கணிதம் Online Tutoring செய்ய ஒரு வாய்ப்புக் கிடைத்தது. இது போல முன்பும் ஊரில் செய்திருக்கிறாள் ஆகையால், முன் அனுபவம் வேலையைப் பற்ற கை கொடுத்தது. வருமானம் அதிகமில்லைதான். தற்போது பணத்திற்கு தேவையுமில்லை, தட்டுப்பாடும் இல்லை. ஆனால், வேண்டாத எண்ணங்களில் இருந்து விடுபெற வகை செய்யுமே! செய்தது!

இரவிலும் பகலிலும், தலா இரண்டு மணி நேரம் பாடம் பயில்வித்தலில் கழிந்தது. சில சமயங்களில் சந்தேகம் தெளிவிப்பதற்குமுன் தானும் சிலவற்றைப் படிக்க வேண்டியிருப்பதால், அதற்குமேலும் நேரம் செலவானது. அந்த அயர்வில் படுத்தவுடன் தூங்குவதும் எளிதானது. சதா சர்வகாலமும் ஒன்று தாத்தாவின் பயணம், பிரிவு பற்றி கலங்குவதும் அது இல்லாவிட்டால், நளந்தனைப் பற்றி ஆராய்வதுமாக அலைபாய்ந்தவள் அந்த சில மணி நேரங்களில் தான் மனம் ஒன்றி அமைதியாக செயல்பட்டாள். அல்லது அமைதியாய் செயல்படுவதாக நினைத்தாள், அலுவல் முடிந்து ஊர் திரும்பிய நளந்தனைக் காணும்வரை!

இருள் மறைத்த நிழல் - 22

2010-01-01T23:38:00.000-08:00

எதிர்பாராதவிதமாக ஆந்திராவில் ஓரிரு நாட்கள் அதிகம் தங்க நேர்ந்தாலும், முடிந்தவரை சீக்கிரமாகவே ஊர் திரும்பினான் நளந்தன். ஈரக் கூந்தலுடன் பூஜைக்கு செவ்வரளிப்பூக்களைச் செடிக்கு வலிக்காமல் மெல்லப் பறித்துக் கொண்டிருந்த மிதுனா, அவனுக்கென்றே தைத்தார் போன்று இருந்த வெள்ளை பனியனும், அரைக்கால் சட்டையுமாக 'ஜாகிங்' முடித்து அவளை நோக்கி வந்த நளந்தனைப் பார்த்ததும் அகமும் முகமும் ஒரு சேர மலர்ந்தாள். தேடி அலைந்த ஒன்று கைவரப் பெற்ற நிம்மதி நெஞ்சுக்குள். பதிலுக்கு மோகனமாய் புன்னகைத்தான் நளந்தன்.

ஏதோ டியூடரிங் செய்கையில் நிம்மதி பெற்று மனம் ஒருமுகப்பட்டதாக நினைத்தாளே.. அவனைக் கண்டதும், அவன் முறுவலை ஏற்றதும், ஏற்பட்ட உணர்வு.. அதுதான் அமைதி, நிம்மதி எல்லாம் என்றது! என்ன விசை வைத்திருக்கிறான் அந்த புன்னகையில்?!

வெகு அக்கறையாக நல விசாரணை செய்தான். அவனாவது தாத்தாவின் பயண விவரம் தருவானோ என்று நப்பாசைத் தோன்றியது. கூடவே நேற்றிரவு தான் ஊரில் இருந்து திரும்பி இருப்பான். அதற்குள் இவள் தாத்தாவின் பயண விவரம் பற்றி அவனுக்கு என்ன, எப்படி தெரிய வாய்ப்பு? வந்ததும் வராததுமாக இன்று ஜாகிங் சென்றதே அவளுக்கு ஆச்சர்யம்தான். பயண அலுப்பு என்று எதுவும் கிடையாதா இவனுக்கு?!

அவளோடு சேர்ந்து ஒன்றிரண்டு மலர்களைப் பறித்து அவளுக்கு ஒத்தாசை செய்தவன், அவள் புறம் திரும்பி, "வேறு ஒன்றும் தெரிய வேண்டாமா?" என்று புருவம் உயர்த்திக் கேட்டான்.

தெரிய வேண்டும் தான்..அவள் தாத்தாவைப் பற்றி..அவர் இப்போது எங்கிருக்கிறார்..எப்படி இருக்கிறார்..என்ற விவரமெல்லாம். கேட்கலாமா? ஏதோ தெரியும் போல இருக்கிறதே இவன் பேச்சில்..அவள் கேட்க முடிவெடுத்து வாய் திறக்கையில்,
"உன் தாத்தாவிடம் இருந்து கடிதம் வந்துள்ளது. என் பெயருக்கு வந்துள்ளதால் முத்து என் பார்வைக்காக எடுத்து வைத்திருக்கிறான். கடிதம் என் அறையில் உள்ளது, மேஜை மேல். நீயே போய் எடுத்துக் கொள்கிறாயா? நான் கொஞ்சம் 'வார்ம் அப்' செய்து விட்டு வருகிறேன்" என்றான்.

தாத்தாவின் கடிதம் வந்தது ஒரு மகிழ்ச்சி என்றால், அவள் தவிப்பு உணர்ந்து அதை அவளிடம் அவன் உரைத்த விதம் ஒரு மகிழ்ச்சி. அவனிடம் தலை அசைத்து விடைபெற்று ஒரு துள்ளலுடன் உள்ளே சென்றாள் மிதுனா.

எப்போது வந்த கடிதமோ..தாத்தாஅவள் பெயருக்கு எழுதியிருந்தால் வந்த அன்றே அவள் கைக்கும் கிடைத்திருக்கும்..மனம் பொரும மாடிப் படி ஏற எத்தனிக்கையில், சுந்தரம் இருமுவது கேட்டது. தொடர் இருமல்..

அவர் அறைக்குச் சென்று தலையணையை சரியாக வைத்து வெந்நீர் தந்து அவரை ஆசுவாசப்படுத்தினாள் மிதுனா.

ரொம்பவும் களைத்துக் காணப்பட்டார் பெரியவர்.

ஆறிப் போன காபி டம்ளரைப் பார்த்த மிதுனா, "நீங்கள் இன்னும் காபி கூட குடிக்கவில்லையே தாத்தா" என்றாள்.

"இந்த இருமலுக்கு சூடாக ஏதாவது குடித்தால் நன்றாக இருக்குமே" என்றவள், "நான் கொஞ்சம் சுக்கு காபி எடுத்து வருகிறேன், தாத்தா" என்று சமையலறைக்கு சென்றாள்.

சமையல்காரர் கைவேலையாக இருக்க, தானே காபி தயாரித்து பெரியவருக்கு கொடுத்தாள். அவர் கண்கள் நன்றிப் பெருக்கில் நனைந்தன. "நீ போய் சாப்பிடம்மா. விஜயனும் வந்துவிட்டான், இருவரும் சேர்ந்தே சாப்பிடுங்கள்" என்று அவர் சொன்ன போது தான் நளந்தன் அவன் அறையில் கடிதம் இருக்கிறது எடுத்துக் கொள் என்று சொன்னானே என்று ஞாபகம் வந்தது.

தாத்தாவின் கடிதத்தைப் படிக்க ஆவல் உந்தித் தள்ள, பெயருக்கு அவரிடம் "சரி தாத்தா" என்று சொன்னவள், ஓடாத குறையாக நளந்தனின் அறைக்குச் சென்றாள். மிக நேர்த்தியாக இருந்தது அந்த அறை. கிட்டத்தட்ட அவளது அறை போன்ற அமைப்பு தான். ஆனால் அளவில் இன்னும் பெரியது. அதற்கேற்ற அளவில் கட்டில், மேஜை, நாற்காலி எல்லாம். இரண்டு மேஜை இருக்க, இரண்டிலும் பல கடிதங்கள் இருக்க, எது அவளுடையது? பேசாமல் நளந்தனையே எடுத்துத் தர சொல்லிக் கேட்கலாமா? கடிதங்கள் ஏதோ வகை படுத்தப்பட்டது போல கட்டு கட்டாக இருக்க, அவள் எதையாவது கலைத்து..மிதுனா தன் பாட்டில் யோசித்துக்கொண்டிருக்க, அந்த நேரம் பார்த்து அறையினுள் ஒலித்த விசில் சத்தத்தில் துள்ளி விழுந்தாள்!

நிமிர்ந்து பார்த்தால், நளந்தன்! உள்ளிருந்த 'அட்டாச்டு பாத்ரூம்'-ல் இருந்து கையில்லாத பனியனும் ஷார்ட்ஸ் - மாக முகத்தில் ஷேவிங் க்ரீமோடு எட்டிப் பார்த்தான். வெற்றுத் தோளில் கிடந்த வெண்ணிற டர்கி டவல் அவன் குளிக்க ஆயத்தமாகிறான் என்று சொல்லியது. முகம் சிவக்க தலை குனிந்த மிதுனா வாய்க்குள், "சாரி" என்று முனுமுனுத்தாள்.

இவன் எப்படி இங்கே?..தாத்தாவிற்கு சுக்கு காபி வைத்த அந்த நேரம்.. அவனும் வார்ம் அப் முடித்து தன் அறைக்கு வந்திருக்கக் கூடும் என்று யோசிக்காது வந்துவிட்டாளே!

அவள் தடுமாற்றம் கண்டு மெல்ல சிரித்து, தோளில் கிடந்த டவலால் ஷேவிங் க்ரீமைத் துடைத்தபடி வெளியே வந்தான். வந்தவன் விசிலடித்தபடி அவள் அருகில் வர மூச்சடைத்தது அவளுக்கு. அருகில் வந்தவன், அவள் கைக்கு மிக அருகாமையில் கிடந்த ஒரு மடித்த காகிதத்தை எடுத்து, "ஒரு பெரிய கடித உறையில், எனக்கு, தாத்தாவிற்கு, உனக்கு என தனித்தனி கடிதங்கள் வைத்து அனுப்பியிருந்தார் சந்தானம் சார். இது உனக்கு எழுதிய கடிதம்." என்று சாவதானமாக நீட்டினான்.

அந்த கோலத்தில் அவனை நிமிர்ந்து பார்க்கக் கூச்சப்பட்ட மிதுனா கையை மட்டும் தோராயமாக நீட்டி கடிதத்தை அவனிடமிருந்து பறிக்காத குறையாக பிடுங்கிக் கொண்டு கண் மறைந்தாள். "மெல்ல, மெல்ல" என்ற அவன் கேலிக் குரல் தேய்ந்து ஒலித்தது.

அவனது 'After Shave Lotion' மணம் தன்னைத் தொடர்வது போல ஒரு பிரமை! நெஞ்சில் தோன்றிய படபடப்பு தன் அறைக்கு வந்ததும், கையில் கிடந்த தன் தாத்தாவின் மடலைப் பார்த்ததும் பெரிதும் அடங்கியது. ஆவலும் ஏக்கமுமாக கடிதத்தைப் பிரித்தவள் கொஞ்சம் சோர்ந்து போனாள். அது அவள் தாத்தாவின் கையெழுத்து இல்லையே!

கடிதமும் சுருக்கமாக இருந்தது. அன்பு மிதுனாவுக்கு தாத்தா வரைவது என்று ஆரம்பித்து, பயணம் வெகு சௌகர்யமாக இருப்பதாகவும், வழியில் பார்த்த இடங்கள், மனிதர்கள் என ஒரு சின்ன பயணக் கட்டுரை போல! இறுதியில் அவளைப் பற்றிய நலவிசாரிப்புகளும், தைரியமூட்டும் வாசகங்களும்..எதுவும் அவள் மனதை எட்டவில்லை. கடிதம் அவர் கைப்பட எழுதப்படாதது ஒன்றே மனதை உறுத்தியது. எதற்கும் திருப்திபடாத தன் மனதின் மேல் வெறுப்பு கூடத் தோன்றியது.

அவர் ஊருக்கு செல்லவில்லை என்றாலும் குறை. சென்றாலும் குறை. கடிதம் வராவிட்டாலும் குறை. வந்தாலும் குறை.. கவலைப்பட ஒன்றும் இல்லையே என்று கவலைப்படுவது போல... எரிச்சல் மேலிட அறையினுள் அடைந்துகிடந்தாள் மிதுனா.

மதிய உணவிற்காக அவளை அழைக்க வந்த நளந்தன் அவள் முகவாட்டத்தை ஒருபார்வையில் கவனித்துக் காரணம் கேட்க, அதற்குமேல் நெஞ்சுக்குள் வைத்து பொரும முடியாது மனதை உறுத்திய சந்தேகத்தை அவனிடம் கொட்டினாள் அவள்.

அதற்கும் பதில் வைத்திருந்தான் அவன். அவர் சொல்ல சொல்ல யாராவது எழுதியிருப்பார்களாம். அவன் அசாதாரணமாக சொன்ன விதம் அப்படியும் இருக்குமோ..என்று தோன்றியது. சிலசமயம் அவருக்கு தலைவலி காய்ச்சல் என்று உடல்படுத்தும் போது, அவளே கூட அவர் சொல்ல சொல்ல எழுதிக் கொடுத்திருக்கிறாள் தான்..இது ஏன் அவளுக்கு தோன்றவில்லை. மருண்டவன் கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய் என்பது போல..வீணாகக் கலவரப்பட்டு..
இல்லையே..வீண் கலவரம் என்றும் சொல்ல முடியாதே..எழுதக் கூட முடியாதபடி அவர் உடம்புக்கு ஏதாவது? மனம் முருங்கை மரம் ஏற, விக்கிரமாதித்யனானான் நளந்தன். வயதானதால் அவர் எழுத சோம்பல்பட்டிருப்பாராம். "வெறும் சோம்பல் கூட காரணமாக் இருக்கலாமே. எங்கள் டூர் பாக்கேஜில் மருத்துவ கவனிப்பும் உண்டு, அப்படி ஏதும் என்றால் அவர்கள் தகவல் தருவார்கள்" என்று நம்பும்படி கூறி அவளை அமைதிப்படுத்தினான்.

அவன் அருகாமையில் அமைதிகொண்ட மனது அவன் அகன்றால் தன் வேலையைக் காட்டியது. இந்த கலக்கம் எல்லாம் இன்னும் ஒரு இரண்டு மாதங்கள் தான் தாத்தா வந்தவுடன் அவரை இந்த பக்கம் அந்த பக்கம் நகர விடாது கூடவே வைத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்று மனதிற்கு தெம்பூட்ட முனைந்தால் அது வேறு வகை துன்பத்தை விருந்துக்கழைத்தது.

இரு மாதங்களுக்கு பின் அவள் இந்த வீட்டை விட்டு பிரியவேண்டுமே! தாத்தாவைப் பிரிந்து இருப்பதை நினைத்து, 'இன்னும் இரு மாதங்களா?!' என்று மருளும் அதே மனது, இந்த வீட்டைப் பிரிவதை நினைத்தால் 'இன்னும் இரு மாதங்கள் தானா?!' என்று மருகியது! சரிதான், அதற்குள் இந்த வீட்டோடு அப்படி ஒன்றிவிட்டாளா?! விந்தையான வேதனைதான்!
மனப்போராட்டமும் வேலைப் பளுவும் அதிகரிக்க, முன்னை விட பெரும்பான்மை நேரம் அறைக்குள்ளேயே அடைந்துகொண்டாள் மிதுனா.

இருள் மறைத்த நிழல் - 23

2010-01-01T23:37:00.000-08:00

   அன்று தோட்டத்தில் உலவ மனமுமில்லை நேரமுமில்லை. டியூடரிங்கில் ஒரு மாணவனுக்கு 'Integral Calculus' மாதிரித் தேர்வு விடைத் தாள் திருத்தி, அவன் தவறாக விடையளித்த கேள்வி-பதில் பகுதிகளை அவனுக்குத் தெளிவாக விளக்க வேண்டியிருந்தது. இரு தினங்களாக அவள் கண்ணில் படாததை கண்ணுற்ற நளந்தன் அவளறைக்கே அவளைத் தேடி வரும்படியும் ஆனது.

கதவைத் தட்டி அவள் குரலுக்குக் காத்திருந்தவன் அவளிடம் பதிலேதும் வராததால் எட்டிப் பார்த்தான். மும்முரமாக கணினியில் அந்த மாணவனின் கடைசி கேள்விக்கான பதிலையும் விளக்கத்தையும் முடித்த மிதுனா அப்போதுதான் நிமிர்ந்தாள்.

கம்ப்யூட்டரில் அவள் ஏதோ வேலை செய்வதைக் கண்டவன் பட்டவர்த்தனமாக தன் ஆச்சர்யத்தைக் காட்டினான்.
" கம்ப்யூட்டரில்  என்ன செய்கிறாய்? குட்! எடமலைப் புதூரில் கூட கம்ப்யூட்டர் நுழைந்துவிட்டதா? " என்று வியப்பு மேலிட மெய்யான மகிழ்ச்சி காட்டினான்.

அவன் நல்லவிதமாகத்தான் சொன்னான். ஆனால் அவளுக்குத் தான் ரோஷம் பொங்கிவிட்டது. அன்றும் காரில் செல்கையில், 'எடமலைப் புதூர்' என்றதும் அப்படித்தானே "ஓ!" என்றான்!

"எடமலைப் புதூர் ஒன்றும் குக்கிராமம் இல்லை" என்றாள் வெடுக்கென்று.

"ஆமாம் ஆமாம்..சொன்னார்கள். ஆனால்..ஆணும் பெண்ணும் கையோடு கை கோர்த்து சென்றால் மட்டும் உடனே கல்யாணம் தானாமே! அப்படியா?! " என்று கண்ணில் இளநகை துலங்க கேலியாகக் கேட்டான் நளந்தன்.

இதழ்க்கடையில் ஒரு கணம் சிரிப்பு துளிர்த்தாலும், இன்ன பிற எண்ணங்களால் அது மடிந்து மறைந்தது. கை கோர்த்து மட்டுமா அன்று சென்றான்?! அவனும் அந்த செரீனாவும் இடை சேர்த்து, இதழ் சேர்த்து.. மனம் கசங்கிக் கசந்தது. அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரிந்ததோ?!

"ஹேய்..ஈஸி..ஈஸி பேபி" என்று அவள் கன்னத்தை செல்லமாகத் தட்டி, "தாத்தா டின்னருக்கு வரச் சொன்னார். சீக்கிரம் வா" என்று சொல்லிச் சென்றான். ஸ்தம்பித்து நின்றாள் மிதுனா!

அந்நியன் தொட்டானே என்று சுருங்காமல், என்ன இவன் என்று வெகுண்டு எழாமல்.. இது என்ன இனம் புரியாத உணர்வு?! ஒரு சுழலில் சிக்கிக் கொண்டது போல, ஒரு மீளாக் கனவில் ஆழ்ந்தது   போல.. மின்சாரம் பாய்ந்தது போல..அவன் தொட்ட கன்னம் கதகதத்தது. இதயம் திக்கித் திக்கித் துடித்தது.

கன்னத்தை கையில் தாங்கி கொண்டு ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்து சிலை போல மோனத்தில் ஆழ்ந்த மிதுனா சற்று நேரத்தில் சிரமப்பட்டு தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டாள்.

சரிதான், அநியாய உரிமை எடுத்து அவன் தான் அப்படி கன்னத்தை தட்டினான் என்றால்.. அதற்கு சரியாக தானும் தலை சுற்றிப் போய் விடுவதா?! இருபத்தியொரு வயதில், புத்தி நன்றாக தான் புல் மேய போகிறது. தொடாதீர்கள் என்றோ, குறைந்தபட்சம் அதை தவிர்க்கவோ முயலாமல் வேரோடியது போல நின்றுகொண்டு.. என்ன மடத்தனம். இனி அவனிடமிருந்து ஓரடி தள்ளியே நிற்க வேண்டும். தன்னையே கடிந்து கொண்டாள்.

நளந்தனிடம் எந்த மாற்றமும் தெரியவில்லை. வெகு சகஜமாக பேசிக் கொண்டு உண்டான். மிதுனா மட்டும் உண்டேன் என்று பேர் பண்ணி எழுந்தாள். நளந்தனின் அருகாமைத் தந்த தாக்கத்தைத் தகர்க்க தனிமை தேவையாய் இருந்தது அவளுக்கு.

இருள் மறைத்த நிழல் - 24

2010-01-01T23:36:00.000-08:00

நளந்தனிடமிருந்து விலகி நிற்க முடிவெடுத்த மிதுனாவால் அடுத்து வந்த தினங்களில், அதை நிறைவேற்றத்தான் முடியாது போயிற்று. அவள் மட்டும் நினைத்தால் போதுமா? ஒரு கை ஓசை எழுப்புமா? அவளைத் தேடித் தேடி வந்து பேச நளந்தன் கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு நின்றால், அவள் தீர்மானம் தண்ணீரில் எழுத்தாகாமல் வேறு என்ன செய்யும்?!

அவனை வேண்டுமென்றே மிதுனா தவிர்ப்பதை நளந்தன் கண்டுகொண்டானோ அல்லது நிஜமாகவே சேதி சொல்லத்தான் வந்தானோ..அவளுக்குத் தெரியாது. ஆனால் அவள் அறை தேடி வந்து சுகுணாவும் அவரது இரண்டாவது மகன் சுகிர்தனும் நாளை மறுநாள் வீட்டிற்கு வரப் போவதாக தெரிவித்தான்.

சுகிர்தன் ஒரு ரேடியாலஜிஸ்ட், இங்கும் ஒரு lab நிறுவ இடம், equipments என்று வாங்க, பார்க்க வருவதாகவும், அப்படியே தாத்தாவைப் பார்த்துப் போக அவன் தாயார் சுகுணாவும் சேர்ந்து வருவதாகவும் தெரிவித்தான். ஒரு பத்து நாளேனும் தங்குவார்களாம். யார் வந்தால் அவளுக்கு என்ன? அவன் வீடு, அவன் மக்கள். தலையை வெறுமனே ஆட்டி வைத்தாள் மிதுனா. என்னவோ அவனிடம் நின்று பேசுவது முள் மேல் நிற்பது போல தவிப்பாக இருந்தது. ஏன் என்றும் புரியவில்லை. ஒருவேளை அன்று போல கன்னத்தை, கின்னத்தை தட்டிவிடுவானோ என்ற பயமா என்றும் தெரியவில்லை.

அவளது சஞ்சலத்தை, வருபவர்கள் அவளை எப்படி நடத்துவார்களோ என்று நினைத்ததால் வந்த கலக்கமென்றுத் தவறாகக் கற்பித்துக்கொண்ட நளந்தனோ,
"சுகுணா அத்தை ரொம்ப நல்லவர்கள். நீ கலங்கத் தேவையில்லை" என்றான்.

அதுவும் ஒரு கலக்கம் தான்.

பதில் பேசாதிருந்த அவளை ஒருமுறை ஆழ்ந்து பார்த்துவிட்டு, "உன்னைக் கூட அத்தை சிறுவயதில் பார்த்திருக்கிறார்களாமே?! எலிவால் சடை போட்டுக் கொண்டு இருந்த மீனாவா என்று ஆச்சர்யப்பட்டார்கள் ." என்று சீண்டினான்.

இதென்ன புது கதை?! அவளை எப்படி அப்படி அவர்கள் பார்த்தார்களாம்?! எலிவாலாமே! எல்லாம் இவன் கேலி.

இல்லை என்றான் நளந்தன்.

அவள் தாத்தா சந்தானம், சுகுணாம்மாவின் தந்தை சுகவனம், நளந்தனின் தாத்தா சுந்தரம் மூவரும் இணை பிரியா நண்பர்களாம். இருபது முடிவதற்குள்ளாகவே மூவருக்கும் திருமணம், அதை அடுத்து குழந்தை குட்டிகள் ஆகினவாம். அவரவர் பிள்ளைகளும் கூட, மாமா, பெரியப்பா, சித்தப்பா என்று தான் அவர்களை அழைப்பார்களாம். அந்த அளவிற்கு அன்னியோன்யம்.

மூவரும் வாழ்வில் ஒரு நிலைக்கு வர சேர்ந்து செய்த தொழில் படுத்துப் போக, தத்தம் வழியில் தனித் தனி சுய தொழில் செய்வது என்று தீர்மானித்து, சுகம் பார்மசி, சுபம் டிராவல்ஸ், ஜெயம் பைனான்ஸ் என்று அவரவர் குழந்தைகள் பெயரில் அவரவர் குடும்ப, செல்வ பின்னனிக்கேற்ப தொழில் ஆரம்பித்து, நண்பர்களாகவேப் பிரிந்தனராம்.

பின்னர் சுகம் லேப்ஸ், சுகம் மருத்துவமனை என்று சுகந்தனின் தலைமுறையில் சுகவனம் குடும்பம் நன்றாகத் தழைத்ததாம். சுந்தரம் தாத்தாவின் டிராவல்ஸ் அவன் தந்தை காலத்தில் நஷ்டத்தில் சென்று தற்போது இவன் தலையெடுப்பில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மீண்டு வருகிறதாம். இவள் தாத்தாவோடு மட்டும் மற்ற இரு பெரியவர்களுக்கும் ரொம்ப காலமாகத் தொடர்பு விட்டுப் போய் தற்போது அதை சரிக்கட்டவே அவளை இங்கு கொண்டு வந்திருக்கிறார்களாம்!
அவன் சொன்னதில், ஜெயம் பைனான்ஸ் பற்றி மட்டும் தான் அவளுக்கு தெரியும். அவள் தந்தை பெயர் ஜெயன். பைனான்ஸ் கம்பனி நொடித்ததில் உண்டான நஷ்டத்தில் இருந்து அவள் தாத்தா இன்றுவரை மீளவில்லையே!

மூன்று குடும்பத்து பேரக் குழந்தைகளிலும் அவள்தான் இளையவள் என்பதால் அவளுக்கு எதுவும் நினைவில்லை போலும். ஆனால் சுந்தரம் தாத்தாவிடம் ஒரு ஒட்டுதல் முதல் நாளே தோன்றியதே..இவனிடமும் கூட.. இந்த வீட்டில் காலடி வைத்த கணமே மனதுள் ஒரு நிம்மதி பரவுவதாக நினைத்தாளே..

அவள் எண்ண ஓட்டத்தை நளந்தன் குரல் கலைத்தது.

அதுவரை கூட்டுக் குடித்தனம் போல வாழ்ந்த காலத்தில் தான் மிதுனா எலிவாலோடு சுற்றினாளாம்!

அவன் சொன்ன பாவனையில் சிரிப்பு வந்தது. கேட்க வியப்பாகவும் உவப்பாகவும் இருந்தது. அப்படியானால், மூன்று குடும்பமும் கூட்டுக் குடும்பம் போல வாழ்ந்தார்கள் என்றால், நளந்தனும் கூட இருந்திருப்பான் தானே?! அவனும் அவளும் கள்ளமற்ற குழந்தைப் பருவத்தை ஒன்றாகக் கழித்தார்களா?! அவனோடு மண்ணில் விளையாடி, மழையில் கூத்தாடி.. கண் முன் குட்டி நளந்தனும் குட்டி மிதுனாவும் குதி போட்டார்கள்.

குட்டி நளந்தன்! நளந்தனின் சாயலில் ஒரு சின்ன குழந்தை.. நளந்தனுக்கு ஒரு திருமணம் நடந்திருந்தால் இந்நேரம் இங்கு கூட ஒரு குட்டி நளந்தன் நடை போட்டிருப்பான். அந்த குட்டி கண்ணன், மிதுனாவின் மடியில் தவழ்ந்திருப்பான்..எண்ணம் ஏக்கமாக மாற திடுக்கிட்டாள் மிதுனா! எங்கிருந்து எங்கேத் தாவுகிறாள்?! அவன் குழந்தை இவள் மடியிலாம்!

இவன் அருகில் இருந்தால் இப்படித்தான் எண்ணம் தறிகெட்டு ஓடும்! தன்னையறியாமல் வேகமாக எழுந்துவிட்டவள், அவன் பாதிப் பேச்சில் இருக்கையில் அநாகரீகமாக எழுந்தது உறைத்து கொஞ்சம் தடுமாறி, "சாரி.. வந்து ஒரு வேலை இப்போதுதான் திடீரென்று ஞாபகம் வந்தது..." என்றாள்.

அவன் நம்பாமல் புருவம் உயர்த்த, "நிஜம் தான்..வந்து நான் லைப்ரரி செல்ல வேண்டும். சில புத்தகங்கள் இன்று திருப்பித் தரவேண்டியிருக்கிறது" என்று தணிவாகவே சொன்னாள்.

"சரி வா, நான் கூட்டிச் செல்கிறேன்" என்றான் அவன் சளைக்காமல்.

'இல்லையில்லை நானே போய்க் கொள்வேன்."

உற்றுப் பார்த்தவன் தோளைக் குலுக்கி, "ஆல்ரைட்" என்று சொல்லி நகர்ந்த பின் தான் மூச்சு சரியாக வந்தது அவளுக்கு.

கையில் கிடைத்த புத்தகங்களை எடுத்துக் கொண்டு பின் பக்கத் தோட்டம் வழியாக ஆட்டோ ஸ்டாண்டிற்குச் சென்றாள்.

வீட்டில் ஒன்றுக்கு இரண்டு கார்கள் இருந்தாலும், லைப்ரரி சென்றாள் வர எவ்வளவு நேரம் ஆகுமோ.. அதுவரை காரை அங்கே நிறுத்தி வைக்க அவளுக்கு இஷ்டமில்லை. அதனால், தன் சொந்த விஷயமாக வெளியே செல்லும் போது ஆட்டோவில் தான் போவது. பெரியவர் காதுக்கு எப்படியும் விஷயம் போகாது. நளந்தன் இதுவரை அறியவில்லை. அவனுக்குத் தெரியவும் வாய்ப்பில்லை. அப்படித்தான் அவள் நினைத்தாள்!

முடிந்தவரை அந்த வீட்டில் எந்த வசதியையும் தவிர்க்கவே முயற்சி செய்தாள். இன்று இந்த வசதிக்கு பழகி விட்டால் நாளை பின்னே வம்பாகிவிடக் கூடாதே.

லைப்ரரியில் புத்தகங்களை சேர்த்துவிட்டு , அங்கேயே அமர்ந்து தன் Reference-சிற்கு சில புத்தகங்களைப் படித்துவிட்டு ஒருவாறு திரும்பிச செல்ல எத்தனிக்கையில், அழுத்தமான காலடிகளுடன் அவள் அருகே வந்து நின்றான் நளந்தன்!

இவன் எங்கே இங்கே?! அவள் கண்கள் வாசலைப் பார்க்க, மேலும் திகைத்தாள் மிதுனா. வானம் இருட்டி..கடவுளே..எவ்வளவு நேரம் இங்கிருந்தாள்?! சுற்றிலும் பார்வையை ஓட்டினால், ஓரிரண்டு பேர்கள் தவிர அங்கே யாருமில்லை. லைப்ரரியும் மூடப் போகும் நேரம்!

சினம் துளிர்க்க, "போகலாமா?" என்று அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும்படி அழுத்தமான குரலில் எரிந்து விழுந்தான் நளந்தன்.

ஏன் இத்தனைக் கோபம்?! கொஞ்சம் தாமதமாகிவிட்டது தான். அதற்காக இப்படியா?

"நான்..நானே வந்திருப்பேனே! நீங்கள் எதற்காக வீணாய்.."
அவள் பதில் அவனை இன்னும் எரிச்சல் படுத்தியது போலும்.

"ஏன்? என்னோடு வர மாட்டாயா? நான் உன்னை என்ன செய்து விடுவேன்? சில நாட்களாக என்னை அப்படித் தவிர்க்கிறாய்?" அவன் குரலில் அடக்க மாட்டாத கோபம் தெறித்தது.

அந்த நேரடிக் கேள்வியில் அவள் திக்குமுக்காடிப் போனாள்.
உடனேயே கோபம் தணிந்தவன், "மணி என்ன என்று பார்த்தாயா?" என்று ஏதோ பெரிய தவறிழைத்தது போலக் கேட்டான்.

ஏழு மணி தானே..அதற்கு ஏன் இப்படி குதிக்கிறான்? "ஏழு தானே..ஆட்டோவில் ஏறினால் இருபது நிமிடம்.." என்றாள் சாதாரணமாக.

"கிழித்தாய்! செய்தித்தாள் எல்லாம் படிக்கும் வழக்கமில்லையா? இன்று ஆறு மணிக்கு மேல் ஆட்டோ பந்த் தெரியாதா?"

ஓ! அவன் கோபத்தின் காரணம் புரிந்தது..பாவம் வீட்டில் அவள் இல்லை என்று தெரிந்து, இங்கிருப்பாள் என்று கணித்து வந்திருக்கிறான்..கோபம் வரத்தான் செய்யும்..

"சாரி..நான் பார்க்கவில்லை" என்றாள் சின்ன குரலில்.

"காரில் வர வேண்டியதுதானே?" என்று அடுத்த கணைக்குப் பாய்ந்தான்.

"வர நேரமாகும்..அதுவரை டிரைவர் காத்திருக்கவேண்டுமே என்று.."

"அது தான் அவன் வேலை" குத்தலாக மொழிந்தான் நளந்தன்.

கூடவே தொடர்ந்து, "அத்தனை நேரம் அறைக்குள் அடைந்து இன்டர்நெட்டில் கண்டதும் படித்துக் கொண்டிருக்கிறாயே, ஏதாவது செய்தித்தளம் போல உருப்படியாக சிலதும் 'பிரவுஸ்' பண்ணியிருந்தால் இன்று பந்த் என்று தெரிந்திருக்கும்" என மறு குத்து விட்டான்.

அவன் பேச்சு அதிகப்படியாக தோன்றியது மிதுனாவுக்கு. இவன் பேசுவதற்கெல்லாம் வாயை மூடிக் கொண்டிருந்தால் என்னவேண்டுமானாலும் பேசிவிடுவதா?!

"நான் ஒன்றும் கண்டதும் படிக்கவில்லை."

"பின்னே? இந்தியப் பொருளாதாரம் படித்தாயா?"

வேகமாக அவனை உறுத்து நோக்கிய மிதுனா, "பொருளாதாரம் அல்ல கணிதம். நான் ஆன்லைன் டியூடரிங் செய்கிறேன். காலை மாலை இரண்டிரண்டு மணி நேரங்கள்" என்று நிறுத்தி நிதானமாக சொன்னாள். அப்போதாவது அந்த மரமண்டையில் உறைக்கட்டுமே!

அவளை வியந்து நோக்கியவன், "ஐ சீ.. உருப்படியாக நேரம் கழிந்தால்..அது நல்ல விஷயம் தான்..ஆனால் ஏன்?" என்றான்.

"என்ன ஏன்?!" அவள் திருப்பிக் கேட்க, தலையசைத்து, "இப்போது நீ வேலைக்குச் சென்றுதான் ஆக வேண்டும் என்று என்ன கட்டாயம்? அதைக் கேட்டேன்?" என்றான்.

என்னவென்று சொல்வாள்?! மனம் அலை பாய்வதை தடுக்க என்றா?! பதில் சொல்லும் கஷ்டத்தை அவளுக்கு அவன் கொடுக்கவில்லை. அவனாகவே சொன்னான்.

"உன் தகுதிக்கேற்ற வேலைக்கு ஏற்பாடு செய்கிறேன் என்று தான் நான் முன்பே சொன்னேனே ..ஓ..அது பற்றி எதுவும் முயற்சி எடுக்கவில்லை என்று..அதுதான் என் மேல் கோபமா?"

இல்லையென்று தலையசைத்தாள் மிதுனா. பிற பெண்களோடு சகவாசம் என்று கேள்விப்பட்டும் கூட அவன் மீது வருத்தம் தானே ஒழிய கோபப்பட முடியவில்லையே! அவன் அவ்வளவு நயந்து பேசியது மனதிற்கு இதமாகவும் இருந்தது. தன்னைக் காணவில்லை என்று தெரிந்து, தன்னைத் தேடி ஓடி வந்திருக்கிறானே.. "உங்களுக்கு வீண் சிரமம் என்னால்.." என்றாள்.

அவளைப் பார்த்து மென்மையாக புன்னகைத்தவன், "காரில் ஏறு" என்று மட்டும் சொன்னான்.

நேரே வீட்டிற்கு போகாமல் கார் வேறு திசையில் செல்லவும் அவள் அவன் புறம் திரும்ப, சாலையில் இருந்து பார்வையை எடுக்காமலே, "அத்தைக்கு ஒரு பரிசுப் பொருள் வாங்க வேண்டும். வருகிற புதன் அவர்கள் பிறந்தநாள் " என்றான் பதிலாக.

பரம்பராவிற்கு போகலாம் தானே என்று கேட்டு ஒரு கேலிப் பார்வை வேறு.

அலசி ஆராய்ந்து ஒரு டிஜிட்டல் போட்டோ பிரேமை வாங்கியபின், உனக்கும் ஏதாவது வாங்கிக் கொள்ளேன் என்று அவன் வற்புறுத்தியும் வேண்டாம் என்று
மறுத்துக் கூறி அவர்கள் வெளியே வந்த போதோ வானம் மேலும் இருட்டிக்கொண்டு வந்தது.

கார் பார்க்கிங் இடத்திற்கு செல்லும் வழியில் மறுபடியும் தன் கருத்தை வலியுறுத்தினான் நளந்தன்.

"இனி எங்கு சென்றாலும் காரிலேயே செல்.நான் வரவில்லை என்றால் முட்டாள்தனமாக லைப்ரரியில் மாட்டிக் கொண்டிருப்பாய்."

"என்ன பெரிய விஷயம்..ஒரு போன் கால், டிரைவர் வந்து கூட்டி செல்லப் போகிறார்" என்று அவள் மறுப்புக் கூற,
"நல்லதற்கு சொன்னால் எடுத்துக் கொள்ள மாட்டாயா?" என்று ஒரு மாதிரி கேட்டான் அவன்.

அவனை மேலும் சீண்ட வேண்டாமே என , "அப்படி படபடத்தீர்களே..என் தாத்தாவிற்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று பயமா?" என கேலி பேசி அவன் மனநிலையை மாற்ற முயன்றாள்.

அவன் சிரிக்கவில்லை. மாறாக அவளை பொருள்விளங்காப் பார்வை ஒன்று பார்த்தான். ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை உள்ளிழுத்துக் கொண்டு, கனிவாக கார் இருக்கும் திசையைக் காட்டினான்.

ஏன் அப்படிப் பார்த்தான்?
சில சமயங்களில் ரொம்பவும் கரிசனமாக பார்க்கிறானே?! தன் மேல் ஏன் இந்த அக்கறை? கேட்டுவிடலாமா?
"உங்களை ஒன்று கேட்க வேண்டும்."

"கேளேன்"

அவள் கேட்குமுன், "விஜ்ஜி!" என்று கூவியபடி ஒரு அழகி அவர்கள் பின்னோடு வந்து அவன் தோள் தொட்டாள்!

இருள் மறைத்த நிழல் - 25

2010-01-01T23:35:00.000-08:00

   பேசிக் கொண்டே வந்ததாலோ, வானம் இருட்டியிருந்ததாலோ அந்தப் பெண்ணை அவர்கள் கவனிக்கவில்லை. அவர்களைப் பிடிக்க அவள் ஓடித்தான் வந்திருக்கவேண்டும். நடையில் ஒரு அவசரத்துடன் மிதுனாவைத் தாண்டி, நளந்தனைத்  தோள் தொட்டுத் திருப்பிய அந்தப் பெண் வெகு இயல்பாக அவனை ஒரு தரம் அணைத்தாள். கட்டியணைத்தது பத்தாதென்று, அவன் கன்னத்தில் ஒரு முத்தம் வேறு பதித்தாள்! மேல்மட்டத்தில் இதெல்லாம் சகஜம் போலும்.

ஆகாயத்தில் உயரப் பரந்த விமானம் திடுதிப்பென்று தரையில் மோதியது போன்று உணர்ந்தாள் மிதுனா.

"என்ன விஜ்ஜி, ஒரு மாதமாக ஆளையேக் காணோம்?! உங்களைப் பிடிக்கவே முடியவில்லையே! நல்லவேளை இன்று உங்களைப் பார்த்தேன்" என்று மிளிற்றியவள், "உங்களால் தான் இப்படி மாட்டிக் கொண்டேன், விஜ்ஜி" என்று புதிர் போட்டாள்.

அவனால் மாட்டிக் கொண்டாளாமா? அவளை அங்கு வர சொல்லிவிட்டு வர சொன்னதை மறந்துவிட்டானோ?! நளந்தனை மிதுனா பார்க்க, அவனோ அதே குழப்பத்தோடு அந்த பெண்ணைப் பார்த்தான்.

"என்னாலா?!"

"ஆமாம்! நீங்கள் தானே அன்று வீட்டிற்கு வந்த போது என் உடையைப் பார்த்து 'Breathtaking' என்றீர்கள்?! அதே மாடலில்  வேறு நிறத்தில் இன்னும் ஒரு உடை எடுக்க வந்தேன். இப்படி மழையில் மாட்டிக் கொள்ளவிருந்தேன். நல்லவேளை விஜ்ஜி, உங்களைப் பார்த்தேன்" என்றாள்.

வேண்டுமென்றே மிதுனாவை அலட்சியப்படுத்தினார் போல ஒரு பாவனை அவளிடம். அருகிலிருப்பவளிடம் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்வதை விட, நளந்தனிடம் தனக்கிருக்கும் உரிமையை அல்லது அன்னியோன்யத்தை பறைசாற்றவே அவள் விரும்பினாள் போல இருந்தது அவளது பேச்சும் பாவனையும்.

வார்த்தைக்கு வார்த்தை விஜ்ஜி, பஜ்ஜி என்று..ஒன்றும் சகிக்கவில்லை மிதுனாவுக்கு. பேச்சுக்கிடையே அவளைப் பார்த்து ஒரு மௌனச் சீறல் வேறு! நளந்தனோடு இவள் காரில் வருவது பிடிக்கவில்லையோ?!

"என்ன விஜ்ஜி? தாத்தாவைப் பார்த்துக் கூட ஒரு மாதமாகிவிட்டது..என்னை இன்று கூட்டிப் போகிறீர்களா?" என்று கேட்டபடி அவன் பதிலுக்குக் காத்திராமல், அவனை சுற்றிக் கொண்டு வந்து, முன்புறம் 'Passenger' பக்கத்து கதவைத் திறந்துவிட்டாள் அந்த பெண்.

அதற்குமேல் வேண்டாம் என்று எப்படி சொல்வான் நளந்தன்? அல்லது அவனுக்குமே அவளை வீட்டுக்கு கூட்டி செல்வதில் விருப்பமோ என்னவோ?! பிடிக்காத நாடகத்தில் பங்கேற்க வேண்டிய கட்டாயம் மிதுனாவுக்கு.

மிதுனாவிடம் பின்புற சீட்டைக் காட்டி, ஏறிக் கொள் என்று கையசைவிலேயே காட்டினான் நளந்தன். கணநேரத்தில் தான் பின்னுக்கு தள்ளப்பட்டது ஒரு மாதிரி சுணக்கமாக இருந்தது. அந்தப் பெண் யாரென்று மிதுனாவிற்கு அறிமுகப்படுத்த நளந்தனுக்கு மனமில்லையோ அல்லது அந்த பெண் அவகாசம் தரவில்லையோ..எதுவானாலும், எது பற்றியும் தெரிந்துகொள்ள எள்ளளவும் அவளுக்கு உரிமை இல்லை என்பது மட்டும் தெள்ளத்தெளிவு!

கால்களை நீட்ட ஏதுவாய் நளந்தன் தன் சீட்டை நன்றாக பின்னுக்குத் தள்ளி அமர்வது வழக்கம். அவனுக்கு நேர் பின்னால் அவள் உட்கார முனைய, அவளைத் தொட்டுத் தடுத்து, "அந்த பக்கம் ஏறிக் கொள், கால் இடிக்கும்" என்று சொன்னது தவிர வேறெதுவும் அவளிடம் அவன் பேசவில்லை.

இதிலெல்லாம் மகா அக்கறை தான்! மறுபேச்சின்றி ஏறிக் கொண்ட மிதுனா வீடு எப்போதடா வரும் என்று பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு காத்திருந்தாள். அந்த கொஞ்சு புறாவோ 'விஜ்ஜி' விஜ்ஜி' என்று அவன் மேலேயே படுத்துக் கொள்வாள் போல ஒட்டி உரசி ஏதோ வளவளத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவர்கள் பேசியது எதுவும் மிதுனாவின் மனதை எட்டவே இல்லை. மனமெல்லாம் யாரிவள் என்பதிலேயே நின்றது. தாத்தாவைக் கூட தெரியும் என்றால்.. குடும்ப நண்பர்கள் என்பது போலா? இவளிடம் தான் நளந்தன் காதலா இல்லையா என்று ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறானா? தாத்தா கூட சொன்னாரே..யாரோ ஒருத்தியிடம் சலனம் என்று..அந்த 'யாரோ' ஒருத்தி இவள் தானா? 'Breathtaking' என்றானாமே?!

தன்னை 'Beautiful', 'Wonderful' என்றெல்லாம் ஒற்றை வார்த்தையில் அவன் மெச்சியதில் உச்சி குளிர்ந்ததை எண்ணி உடல் கூசியது.

மனதின் ஒரு மூலையில் சின்னதாக ஒரு வலி. ஒரு ஏமாற்றம். ஏன்?! அவனது சலனம் பற்றி தாத்தாவும், ஏன் அவனே சொல்லியும்  அவள் அறிவாள் தானே?! வேறு என்ன எதிர்பார்க்கிறாள்?! ஒருவேளை 'அப்படி இருக்கலாம்' என்று தாத்தாவும், நளந்தனும் கூறியது மாறி இன்று 'அப்படித் தான் ' என்று ஆதாரம் ஒன்று அவள் எதிரில் உட்கார்ந்து எக்களிக்கிறதே , அது ஏற்படுத்திய வலியா?! ஆதாரம்! அப்படித்தான் என்பதற்கு என்ன ஆதாரம்? நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தாள் மிதுனா.

என்ன ஆதாரம்? அந்தப் பெண்ணாக வந்தாள். அவளாக அணைத்தாள். அவளாக முத்தமிட்டாள். அவளாக காரில் ஏறிக் கொண்டாள். இதோ அவளாக அவனிடத்தில் கொஞ்சிக் கொஞ்சி பிதற்றுகிறாள். இதில் என் நந்தனின் பங்கு எங்கே? இண்டு இடுக்கில் வெளிச்சம் தேடி புறப்பட்ட மனது அந்த 'என் நந்தன்'-ல் திகைத்து விழித்தது.

'என் நந்தனா?!' நளந்தன் நந்தனாகிவிட்டானே.. இவனிடம் இருந்து விலகி இருக்க முடிவு செய்ததென்ன..இப்போது..இவ்வளவிற்கு பின்னும் அவனை என் நந்தன் என்று தலையில் தூக்கி வைத்துக் கூத்தாடுவதென்ன?! கொஞ்ச நஞ்சம் மீதமிருந்த புத்தியைத் திரட்டி விஸ்வரூபம் எடுத்து மிரட்டிய மனதை தட்டி வைத்தாள்.

சொன்னவுடன் கேட்பதா மனித மனம்?! "அவளாகத்தான் எல்லாம் செய்தாலும், உன் நந்தன் இதில் எதையும் வேண்டாம் என்று மறுக்கவில்லையே?! தகராறு செய்தது. எண்ண ஓட்டத்தை தடுப்பவள் போல, நெற்றிப் பொட்டில் கைவைத்து அழுத்திக் கொண்டாள் மிதுனா.

நந்தன்..நளந்தன், அவனே சொன்னது போல இது அவன் வாழ்வு. அவன் விருப்பம். அவன் விருப்பம் கொஞ்சி குலவும் அந்த பெண்ணிடம்  என்றால் அதை பற்றி அவளுக்கென்ன? என்று தனக்குள் பலமுறை சொல்லிக் கொண்டபின் தான் மனம் கொஞ்சமேனும் அமைதியுற்றது.

இவளது மனப் போராட்டங்களை எவரும் அறியவில்லை. கொஞ்சு புறாவிற்கோ கொஞ்சவே நேரம் போதவில்லை!

அமைதியாக வந்தது நளந்தனும் மிதுனாவும் தான்.

இருள் மறைத்த நிழல் - 26

2010-01-01T23:34:00.000-08:00

   வீட்டை அடைந்ததும், தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று தன் அறைக்கு ஓடத்தான் மிதுனாவுக்கு விருப்பம். ஆனாலும் ஒரு மரியாதைக்காக அந்த பெண்ணும் இறங்கி வர தாமதித்தாள். மூவருமாக உள்ளே செல்ல, நளந்தன் தாத்தாவின் அறை நோக்கி நடந்தான். அவனை ஒட்டிக் கொண்டு அந்த பெண்.

ஓரடி விட்டு மிதுனாவும் பின்தொடர்ந்தாள். உள்ளே சென்ற நளந்தன், "மிதுனா, இவள் சுபலா, என்.." என்று அறிமுகம் செய்ய முற்பட, அந்த சுபலா அவனை மேற்கொண்டு பேச விடவில்லை. என்னவோ அவனது அறிமுகவுரையைத் தடுப்பது போல, அவசர அவசரமாக இடையிட்டு, "ஹலோ, நான் சுபலா, நீங்கள் மிதுனா. இது விஜய், அது என் தாத்தா. சரி தானா விஜ்ஜி?" என்று பெரிய ஜோக் போல விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள்.

மிதுனாவிடம் சம்பிரதாயமாக அவன் பேசுவது கூட இந்த சுபலாவிற்கு பொறுக்கவில்லையா? ஏன் அப்படி குறுக்கிடவேண்டும்? 'இவள் சுபலா, என்..' என்று ஏதோ சொல்ல வந்தானே..அவளை என்னவென்று அறிமுகம் செய்திருப்பான்? என் காதலி என்றா? பெரும்பாடுபட்டு அவளும் உதட்டை இழுத்துப் பிடித்து சிரித்து வைத்தாள்.

சுபலா வழக்கம் போல சலசலக்க, கைக் கடிகாரத்தை நாசுக்காக பார்த்த நளந்தன், "நான் போக வேண்டும் சுபலா, ஒரு பார்ட்டி. நீ பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு செல்" என உத்தரவு போல சொல்லி நகர முற்பட்டான்.

"இன்று கூட பார்ட்டியா விஜ்ஜி?" என்று சினுங்கியவள், "நானும் " என்று குழைய,
"ம்ஹூம்.. இது பிசினஸ் பார்ட்டி" என்று முடிவான குரலில் கூறி எல்லாரிடமும் பொதுவாக "வருகிறேன்" என்று சொல்லி விடைபெற்றான்.

சட்டென எழுந்த சுபலா, "இதோ வருகிறேன் தாத்தா" என்று சொல்லி நளந்தனைத் துரத்திக் கொண்டு சென்றாள். தாத்தா தன் முகவாட்டத்தை கவனிக்குமுன் அங்கிருந்து அகல வாய்ப்பு தேடிய மிதுனா, "அவர்களுக்கும், உங்களுக்கும் ஏதாவது குடிக்க எடுத்து வருகிறேன், தாத்தா" என்று சொல்லி சமையலறையில் தஞ்சம் புகுந்தாள்.

வெளியே வானம் இருட்டி மழை வரும்போல இருந்தது. இந்த நேரத்தில் இவனுக்கு பார்ட்டி ரொம்ப அவசியமா? அவளிடம் அது பற்றி ஒன்றுமே சொல்லவில்லையே?! ம்ம்..அந்த சுபலாவிடமே சொல்லவில்லை. தன்னிடம் தானா சொல்லப் போகிறான்?

மழைக்கு இதமாக சுடச்சுட காபியும், கொஞ்சமுன் இட்ட மிளகாய் பஜ்ஜிகள் சிலதையும் ஒரு தட்டில் போட்டு சமையல்காரர் தந்தார். கையில் டிரேயுடன் அவள் செல்கையில் சுபலா ஒரு வெற்றிச் சிரிப்போடு அவளை வழியில் எதிர்கொண்டாள்.

"விஜ்ஜிக்கு என் மேல் ஒரு செல்ல கோபம். அது... அவர் கேட்டு நான் ஒன்று தரவில்லையா.. அதனால்.. ஒரு சின்ன ஊடல் போல.. இப்போது ஒரு ஸ்பெஷல் 'Bye' - ல் எல்லாம் சரியாகிவிட்டது." உடலையும் உதட்டையும் நெளித்து அவள் சொல்லிய விதம் அருவருப்பாக இருந்தது.

காதில் விழாதது போல மிதுனா நடக்க, சுபலா ஒரு வெட்டும் பார்வையுடன் அவளைத் தொடர்ந்தாள்.

"என்ன தாத்தா, நான் போன மாதம் பார்த்ததற்கு ரொம்பவும் மெலிந்துவிட்டீர்களே" என்று ரொம்பவுமே  அக்கறைபோல விசாரித்தாள் சுபலா.

"இல்லையேம்மா, மீனா பொண்ணு கவனிப்பில் உடம்பு தேறியிருக்கிறேன் என்றல்லவா விஜி  சொல்கிறான்" தாத்தாவின் பார்வை கரிசனமாக மிதுனாவிடம் பாய்ந்தது.

"போங்க தாத்தா. அவர் உங்களை தினமும் பார்ப்பதால் வித்தியாசம் தெரியவில்லை போலும். எங்கே நான் தினமும் விஜியிடம் இங்கு அழைத்துவருமாறு சொல்கிறேன், அவர் இதோ அதோ என்று சாக்கு சொல்கிறார்."

தினமும் சொல்கிறாளா? மிதுனா திகைத்தாள். 'ஒரு மாதமாக உங்களைப் பிடிக்கவே முடியவில்லையே என்று நளந்தனிடம் அப்படி சிலாகித்தாளே?! ஒருவேளை நேரில் சந்திக்க முடியாமல் தினமும் போனில் பேசுவாளோ?

"நான் சொல்லி சொல்லி, இப்போ கொஞ்சம் பார்ட்டி எல்லாம் குறைத்துவிட்டார் தாத்தா.கவனித்தீர்களா?" என்று மேலும் உரிமை எடுத்து அவள் பேச, மிதுனா தாத்தாவின் முகத்தை ஆராய்ந்தாள்.

சுபலாவின் பேச்சு தாத்தாவிற்கும் பிடிக்கவில்லை என்று தெரிந்தது.
"அதிருக்கட்டும்மா, உன் அம்மா அப்பா எல்லாரும் எப்படி இருக்கிறார்கள்? அதை சொல்லு முதலில்" என்று பேச்சை திசை திருப்பினார் அவர்.

"அம்மா, அப்பா, கூடவே சித்தி எல்லாரும் நலம், தாத்தா" என்று அந்த சித்தியில் ஒரு அழுத்தம் கொடுத்து மிதுனாவை நோக்கினாள் சுபலா.

இவள் சித்தி எப்படி இருந்தால் எனக்கென்ன, என்னை எதற்கு பார்க்கிறாள்? என்று நினைத்த மிதுனா, "பேசிக் கொண்டிருங்கள்" என்று சொல்லி ஹாலுக்கு சென்று விட்டாள். அந்த பார்வையின் காரணத்தை பிறகு தாத்தா சொன்னார்.

வளவளத்து, சலசலத்த சுபலா தானே சலித்து "வருகிறேன், தாத்தா" என்றதும் அப்பாடி என்றிருந்தது அவளுக்கு.

வெளியே வந்தவள் சும்மா போகவில்லை. "உன் அறை வசதி எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறதா?" என்று ஒரு சம்பத்தமில்லாத கேள்வி வேறு! மிதுனாவின் அறை பற்றி அவளுக்கென்ன? மனம் நினைத்தாலும், கண் மாடியில் தன் அறை நோக்கிப் பாய்ந்து, 'அது தான் என் அறை" என்று காட்டிக் கொடுத்தது. அதைத் தெரிந்துகொள்ளத்தான் சுபலாவும் கேட்டாளோ என்னவோ?! சரியாக பார்வையைப் படித்து, "கீழே அறை என்றால், தாத்தாவை கவனித்துக் கொள்ள வசதியாக இருக்குமே?" என்று இலவச ஆலோசனை வழங்கினாள்

பரவாயில்லை..இந்த ஒன்றில் நளந்தனுக்கு இவள் ஏற்ற ஜோடிதான்! அவனும் முதலில் அவளுக்கு கீழே தானே அறை ஒதுக்க சொன்னான்?! சுபலா சொல்ல வருவதென்ன? நீ தாத்தாவை கவனிக்க வந்தவள், அதோடு நில் என்கிறாளா? தான் ஹாலில் இருந்த போது தாத்தா தன்னைப் பற்றி என்ன சொல்லியிருப்பார்? கண்டிப்பாக, நல்லவிதமாகத்தான் இருக்கும். இருந்தும் தன்னை ஏன் ஒரு பணியாள் போல சுபலா பாவித்துப் பேசவேண்டும்?

ஆட்டோ பந்த் என்பதால், டிரைவரை அழைத்து அவளை அவள் சொல்லும் இடத்தில் இறக்கிவிட சொல்லி சுபலாவை வழியனுப்பிய மிதுனா, தாத்தாவின் அறைக்கு சென்றாள்.

அவளுக்காக காத்திருப்பவர் போன்று, "எங்கே நீ வரமாட்டியோன்னு நினைத்தேனம்மா " என்றார்.

"ஏன் தாத்தா? ஏதாவது வேண்டுமா?"

"தலைவலி மாத்திரைதான் வேறென்ன?" வெறுப்பாக சொன்னார் தாத்தா.

அவளுக்குமே ஒன்று வேண்டும் தான். சுபலாவைப் பார்த்ததில் இருந்து நெற்றி விண் விண்ணென்று தெறித்தது!

அவள் "இதோ" என்று மாத்திரை எடுக்க அலமாரி நோக்கி செல்ல, "நீயும் சேர்ந்து எங்களோடு பேசிக் கொண்டிருந்திருக்கலாமே ..அதாவது, என்னோடு சுபலா பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்திருக்கலாமே?!" என்று சொல்லி சிரித்தார்.

சுபலா எங்கே அடுத்தவரைப் பேசவிட்டாள்? தாத்தாவும் அதை உணர்ந்தாரா?! அவளுக்கு சிரிப்பு வந்தது. தலைவலி கூட குறைந்தார் போல தோன்றிற்று.

அவரே  தொடர்ந்தார்.

"அவள் சித்தி என்று சொன்னாளே, கவனித்தாயாம்மா? அது விஜயனின் ஒன்றுவிட்ட அத்தை..."

ஓ! அது தான் அப்படி பார்த்தாளா?! சுபலாவின் சிற்றன்னை நளந்தனின் அத்தை என்றால், நளந்தன் மாமா பையன் ஆகிறானே! சுபலாவின் உரிமைப் பேச்சு புரிந்தது. இருக்கட்டுமே, அதனால் அவளுக்கென்ன?

"சுபலா முறைப பெண்" என்று அவள் வாய்விட்டு சொன்னாள்.

"முறைப் பெண்ணும் அல்ல ஒன்றுமில்லைம்மா, விஜயனின் தந்தை மறைவிற்குப்பின் அந்த குடும்பத்தோடு ஒரு தொடர்பும் இல்லை. சுபலா இவன் அத்தைக்கு  தூரத்து சொந்தம்.எப்படியோ விஜியிடம் ஒட்டிக் கொண்டாள். இந்த பையனும் இவள் குணம் புரியாமல் இவளை விட்டுவைத்திருக்கிறான்"

"சுபலா..அவளை உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என்று தெரிகிறது..ஆனால் ஏன் தாத்தா?"

"அது உனக்கு புரியாதம்மா. இவள் கையில் விஜயன், குரங்கு கையில் பூமாலை தான்! இந்த பெண்.. அவள் பேச்சு, நடை உடை பாவனை எதுவும் குடும்பத்துக்கு ஏற்றது அல்ல. இவள் சகவாசம் வேண்டாம் என்று சொன்னதற்கு தான் அன்று வேறு பேசுங்கள் என்று சலித்துக் கொண்டான். இவள் அண்ணனோடு சேர்ந்து ஏதோ புது பிசினஸ் செய்கிறானாம். அதை சாக்கு வைத்து இந்த பெண் அவனோடு சுற்றுகிறாள். விஜயன் மனதில் என்ன என்று தெரியவில்லை..இவளிடம் விழுந்து விடுவானோ என்று தான் கவலையாக இருக்கிறது" தாத்தாவின் வருத்தம் மனதை என்னவோ செய்தது.